บทที่ 81 ท่านปู่เว่ย ต้องเริ่มเรียนตำราพิชัยสงครามตั้งแต่วันนี้เลยนะเจ้าคะ! เรินเป่าเชื่อมั่นในตัวท่

ณ ตำหนักเจียวหยาง

มู่ทัวนั่งอยู่กลางตำหนักด้วยสีหน้าเรียบเฉย ภายนอกถูกองครักษ์เสื้อแพรปิดล้อมไว้อย่างแน่นหนาจนแม้แต่ยุงสักตัวก็ยังบินเข้าไปไม่ได้

เขาเพิ่งผูกดวงยามคำนวณดู ก็พบว่ากองทัพแคว้นโข้วได้เคลื่อนทัพเข้าโจมตีแคว้นต้ายงแล้ว ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนรน

หากเขาได้ไปบัญชาการรบจัดค่ายกลอยู่ที่แนวหน้า คงจะช่วยเรียกขวัญกำลังใจทหาร และมีโอกาสบุกยึดเมืองหน้าด่านของแคว้นต้ายงได้สำเร็จเป็นแน่

ภายใต้แสงตะเกียงอันสลัวราง เขาใช้มีดกรีดปลายนิ้ว นำเลือดมาวาดเป็นยันต์ลงบนกระดาษขาว ก่อนจะพับเป็นรูปนกพิราบ

พริบตาต่อมา นกพิราบกระดาษก็ราวกับมีชีวิต มันกระพือปีกบินออกไปทางหน้าต่าง มุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากบนหลังคา

มู่ทัวเงยหน้าขึ้นมอง

"ท่านลุง ข้ากลัวเจ้าค่ะ" ซูถังยืนอยู่บนหลังคา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางชะโงกหน้าลงไปมองข้างล่าง พอเห็นองครักษ์เสื้อแพรยืนเฝ้ายามอย่างเคร่งครัด ก็ยิ่งรู้สึกกลัวจับใจ

ซูเฉิงเซียวดันตัวนางเบาๆ "ข้าใช้วิชาย่อส่วนไม่ได้นี่นา เจ้าต้องระวังอย่าให้พวกองครักษ์เสื้อแพรรู้ตัวล่ะ ไม่งั้นพวกเราจบเห่แน่!"

"แต่ข้ากลัวนี่เจ้าคะ" ซูถังหดคอหนี

แววตาของซูเฉิงเซียวมืดครึ้มลง "เจ้าไม่อยากจะเก่งกว่าเรินเป่าแล้วหรือ ไม่อยากจะเอาชนะนางแล้วหรือไง"

สีหน้าของซูถังแสดงความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่น นางดึงกระเบื้องหลังคาออกแผ่นหนึ่ง แล้วกระโดดลงไป

ซูเฉิงเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก เขานอนหมอบอยู่บนหลังคา พยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างซูถังกับมู่ทัว

มู่ทัวจ้องมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาพิจารณา

ซูถังจ้องหน้าเขา สมองขาวโพลนไปหมด

"เจ้าใช้วิชาย่อส่วนเป็นด้วยหรือ" มู่ทัวเอ่ยถามด้วยภาษาต้ายงที่ยังไม่ค่อยชัดเจนนัก

ซูถังพยักหน้า "ท่านอาจารย์เป็นคนสอนข้าเองเจ้าค่ะ"

มู่ทัวทำท่าครุ่นคิด "เจ้ามีเรื่องอะไรจะคุยกับข้า ก็รีบพูดมาเถอะ"

แอ๊ด... เสียงเปิดประตูดังขึ้น

องครักษ์เสื้อแพรเดินเข้ามา กวาดสายตาคมกริบมองไปรอบๆ ตำหนัก

ซูถังตกใจสุดขีด รีบกระโดดหลบเข้าไปซ่อนตัวในกาน้ำชา

มู่ทัวยังคงนั่งนิ่งสงบ ปล่อยให้องครักษ์เสื้อแพรเดินเข้ามาใกล้และค้นหาทุกซอกทุกมุม

"เมื่อกี้เจ้าคุยกับใคร" องครักษ์เสื้อแพรเอ่ยถาม สายตาเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ เขาได้ยินเสียงคนคุยกันสองคนชัดๆ แต่พอเข้ามากลับเจอมู่ทัวอยู่คนเดียว

มู่ทัวก้มหน้าเล่นพู่กันในมือ ไม่ยอมตอบคำถาม

องครักษ์เสื้อแพรค้นดูจนทั่วตำหนักเจียวหยางแล้ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติหรือเงาของใครอื่นเลย

เขารู้สึกงุนงง หรือว่าเขาจะหูแว่วไปเองจริงๆ

ประตูถูกปิดลง

มู่ทัวเปิดฝากาน้ำชาออก ใช้นิ้วคีบตัวซูถังขึ้นมา วางนางลงบนเตียง แล้วปลดม่านเตียงลง

"ว่ามาสิ" เขาเอ่ยขึ้น

ซูถังพยายามตั้งสติ ท่องจำบทพูดที่ซูเฉิงเซียวเตรียมไว้ให้ "กองทัพแคว้นโข้วบุกมาแล้ว ฮ่องเต้ส่งท่านราชครูเว่ยกับเจิ้นกั๋วกงไปรับศึกที่ชายแดน ท่านลุงข้าบอกว่าท่านเก่งกาจเรื่องวิชาอาคม บางทีอาจจะพอมีวิธีส่งข่าวกลับไปบอกทางแคว้นโข้วได้"

มู่ทัวนั่งขัดสมาธิบนเตียง เอ่ยถามกลับ "เจ้าไม่ใช่คนแคว้นต้ายงหรือ"

ซูถังชะงักไป

ชายชราชุดคลุมสีดำเคยสอนนางไว้ว่า ถ้าอยากจะได้รับความไว้วางใจจากใคร ต้องยอมเปิดเผยจุดอ่อนหรือไพ่ตายของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้เสียก่อน

"ข้าเกลียดเรินเป่า! ท่านราชครูเว่ยกับเจิ้นกั๋วกงก็เอาแต่เอ็นดูนาง แล้วก็คอยแต่จะรังเกียจข้า ข้าไม่อยากให้พวกเขารบชนะ!" คำพูดของซูถังแฝงไปด้วยความเคียดแค้นและเอาแต่ใจ

มู่ทัวพยักหน้าเข้าใจ "อ้อ แบบนี้นี่เอง เจ้ามีโชคลาภของคนอื่นติดตัวอยู่นะ ดูท่าอาจารย์ของเจ้าคงจะไม่ใช่นักพรตฝ่ายธรรมะสินะ"

ใบหน้าของซูถังแดงก่ำ "ห้ามว่าท่านอาจารย์ข้านะ!"

มู่ทัวหัวเราะเบาๆ หยิบกระดาษขึ้นมาวาดเป็นยันต์แผ่นหนึ่ง "เอายันต์แผ่นนี้ไปให้ท่านอาจารย์ของเจ้า พอเขาจุดไฟเผา ก็จะสามารถสื่อสารกับข้าได้"

ซูถังรับยันต์มา "ข้าจะเอาไปให้ท่านอาจารย์เดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ"

...

"ท่านปรมาจารย์น้อย ช่วยทำนายดวงชะตาให้หน่อยได้หรือไม่ ว่าศึกครั้งนี้เราจะได้รับชัยชนะหรือไม่" ฮ่องเต้ตรัสถาม

เรินเป่ายกนิ้วชี้ป้อมๆ ขึ้นมาจุ๊ปาก "สวรรค์ไม่ให้เปิดเผยความลับหรอกนะเจ้าคะ"

ฮ่องเต้ : ......

พระองค์ยังไม่ยอมแพ้ "บอกใบ้สักนิดก็ไม่ได้หรือ"

"ไม่ได้เด็ดขาดเลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "เรื่องชะตากรรมของบ้านเมือง หากไม่มีนักพรตฝ่ายนู้นใช้มนต์ดำเข้ามาแทรกแซง ข้าก็ยื่นมือเข้าไปยุ่งไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ"

ฮ่องเต้พอจะเข้าใจความหมาย จึงลองเปลี่ยนวิธีถาม "แล้วถ้ามีท่านราชครูเว่ยกับเจิ้นกั๋วกงเป็นผู้นำทัพ เราจะมีโอกาสชนะสูงขึ้นไหม"

เรินเป่าพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เอ่ยเสียงดังฟังชัด "ใช่แล้วเจ้าค่ะ!"

เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงลอบสบตากัน แม้เรินเป่าจะเชื่อมั่นในตัวพวกเขาขนาดนี้ แต่ในใจพวกเขากลับรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย!

อายุรวมกันก็ปาเข้าไปร้อยกว่าปีแล้ว กระดูกกระเดี้ยวก็กรอบแกรบ แค่ขยับตัวแรงๆ ก็แทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ อยู่แล้ว

แต่เมื่อฮ่องเต้ทรงคลายความกังวลลง พระองค์ก็ทอดพระเนตรมองทั้งสองด้วยความคาดหวัง "ข้าฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่พวกท่านแล้วนะ"

เจิ้นกั๋วกงเคยทำศึกกับกองทัพแคว้นโข้วมาแล้ว แถมยังเคยได้รับชัยชนะมาก่อน จึงพอจะรู้ฝีไม้ลายมือของอีกฝ่ายอยู่บ้าง ในใจจึงไม่ค่อยหวาดหวั่นเท่าไรนัก

แต่เว่ยหวยฮ่าวนี่สิ รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจ เขาไม่เคยอ่านตำราพิชัยสงครามเลยสักเล่ม แล้วจะให้เขาไปนั่งบัญชาการรบได้อย่างไร!

ระหว่างทางออกจากวัง

เว่ยหวยฮ่าวก็ทนเก็บความกังวลไว้ไม่ไหว เอ่ยถามขึ้น "เรินเป่า ปู่จะทำได้จริงๆ หรือลูก"

"ทำได้สิเจ้าคะ!" เรินเป่ายืนยันเสียงใส "ยายเมิ่งเคยบอกข้าว่า ท่านปู่เว่ยคือผู้ที่มีความรู้กว้างขวางที่สุดในโลกมนุษย์ เรื่องการจัดทัพวางค่ายกลแค่นี้ สบายมากอยู่แล้วล่ะเจ้าค่ะ!"

เว่ยหวยฮ่าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แต่ปู่ไม่รู้เรื่องตำราพิชัยสงครามเลยนะลูก"

เรินเป่าตอบกลับอย่างหน้าตาเฉย "งั้นท่านปู่เว่ยก็เริ่มอ่านตำราตั้งแต่วันนี้เลยสิเจ้าคะ ท่านปู่เคยสอนข้าเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ว่า 'ทะเลวิชาไร้ขอบเขต ความเพียรคือเรือข้ามฝั่ง' น่ะ"

เจิ้นกั๋วกงที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น แต่พอหัวเราะไปหัวเราะมา ก็ชักจะรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ

เดี๋ยวนะ ตาเฒ่าเว่ยบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องตำราพิชัยสงคราม แล้วหน้าที่ของตาเฒ่าเว่ยคืออะไรล่ะเนี่ย

เจิ้นกั๋วกงค่อยๆ หันไปมองเว่ยหวยฮ่าวด้วยสายตาเคลือบแคลง

เว่ยหวยฮ่าวก็มองตอบด้วยสีหน้าขมขื่นและจนปัญญา

'ไอ้ทหารบ้าพลัง ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ นะเว้ย'

'ไอ้ขุนนางบุ๋นไร้น้ำยา แล้วศึกครั้งนี้จะรอดไหมเนี่ย'

เรินเป่าไม่ได้รับรู้ถึงความกังวลของชายชราทั้งสองเลย เพราะรถม้าแล่นมาถึงหน้าจวนสกุลซูพอดี

"ท่านปู่เว่ย ท่านลุงเหวิน ข้าเข้าบ้านก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้เจอกันใหม่เจ้าค่ะ" เรินเป่าโบกมือป้อมๆ ยิ้มแฉ่ง ก่อนจะกระโดดโลดเต้นเข้าจวนไป

ชายชราทั้งสองยิ้มตอบ "พรุ่งนี้เจอกันนะเรินเป่า"

เมื่อม่านรถม้าถูกปิดลง

ชายชราทั้งสองก็เริ่มเปิดศึกเถียงกันทันที และพูดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"เจ้ารีบไปอ่านตำราพิชัยสงครามเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

ณ ห้องโถงหลักจวนสกุลซู ทุกคนในจวนกำลังช่วยกันพับกระดาษเงินกระดาษทองเป็นรูปก้อนตำลึงเงินและตำลึงทองกันอย่างขะมักเขม้น

เมื่อเห็นเรินเป่าเดินเข้ามา ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นทักทาย

"คุณหนูน้อย กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ!"

"ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ!" เรินเป่ายิ้มหวาน พอเห็นกองเงินกองทองที่พับไว้เต็มพื้น นางก็ร้องว้าว อยากจะกระโดดลงไปนอนกลิ้งเกลือก "เงินเยอะแยะไปหมดเลย!"

เถาเซียงพับกระดาษไปพลาง ถามไปพลาง "คุณหนูน้อยเจ้าคะ กระดาษเงินกระดาษทองที่พวกเราพับ ญาติพี่น้องที่ตายไปแล้วจะได้รับจริงๆ หรือเจ้าคะ"

พ่อบ้าน บ่าวรับใช้ชายหญิงต่างก็เงี่ยหูฟังคำตอบของเรินเป่าอย่างตั้งใจ

เรินเป่าพยักหน้ายืนยัน "ได้สิเจ้าคะ! คนเรามีทั้งอายุขัยบนโลกมนุษย์และอายุขัยในยมโลก พอตายไปแล้วก็ต้องใช้ชีวิตในยมโลกจนกว่าจะหมดอายุขัย ถึงจะได้ไปเกิดใหม่ เวลาบนโลกมนุษย์หนึ่งปี เท่ากับหนึ่งวันในยมโลก วิญญาณส่วนใหญ่ต้องใช้เวลาหลายสิบวันในยมโลกกว่าจะถึงคิวไปเกิดใหม่

ระหว่างนั้น พวกเขาก็ต้องมีบ้านอยู่ มีเสื้อผ้าใส่ มีข้าวให้กิน แถมการจะมาเข้าฝันบอกกล่าวอะไร ก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นนะเจ้าคะ

ถ้าพวกท่านอยากให้บรรพบุรุษอวยพรให้มีลูกหลานสืบสกุล หรือคุ้มครองให้ทำมาค้าขึ้น ก็ต้องส่งเงินไปให้พวกเขาเยอะๆ อย่าให้พวกเขาต้องลำบากในยมโลกสิเจ้าคะ"

ทุกคนฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

พ่อบ้านเอ่ยถามต่อ "แล้วต้องเผาไปให้สักเท่าไหร่ถึงจะพอใช้ล่ะขอรับ คุณหนูน้อย"

"ถ้าคำนวณตามเวลาบนโลกมนุษย์ ในหนึ่งปีมีสี่ฤดู ก้อนเงินสองพันก้อน ก็พอให้วิญญาณในยมโลกใช้ชีวิตอยู่ได้สองฤดู หรือก็คือครึ่งปีเลยนะเจ้าคะ!"

เรินเป่าเป็นเด็กหัวไวเรื่องตัวเลข แค่คิดคำนวณในใจครู่เดียวก็ให้คำตอบได้โดยไม่ต้องนับนิ้วเลย

พ่อบ้านและคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งเร่งมือพับกระดาษเงินกระดาษทองให้เร็วขึ้นไปอีก

ในหนึ่งปีจะมีเทศกาลที่ต้องเผากระดาษเงินกระดาษทองให้บรรพบุรุษอยู่สามครั้ง คือ เทศกาลเช็งเม้ง เทศกาลสารทจีน และเทศกาลตงจื้อ (เทศกาลไหว้ขนมบัวลอย)

ในหนึ่งปี ถ้าเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้เกินสี่พันก้อน ก็พอให้บรรพบุรุษมีกินมีใช้ในยมโลกไปได้หนึ่งวันเต็มๆ อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลสารทจีนแล้ว ต้องรีบพับตุนไว้เยอะๆ!

เรินเป่ากำลังจะเดินเข้าห้อง ก็หันกลับมาเตือน "อ้อ ข้าลืมบอกไป ควรจะพับกระดาษเงินกระดาษทองตอนกลางวันจะดีกว่านะเจ้าคะ ถ้าพับตอนกลางคืนก็ต้องจุดเทียนทิ้งไว้ด้วย แต่ถ้าดึกเกินไปก็อย่าพับเลย เดี๋ยวจะเรียกพวกผีเร่ร่อนให้มามุงดูเอาได้นะเจ้าคะ"

ทุกคนชะงักมือทันที ตอนนี้ก็มืดแล้วนี่นา

เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยพับต่อก็แล้วกัน!

เช้าวันรุ่งขึ้น เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงปรากฏตัวด้วยสภาพขอบตาดำคล้ำ เตรียมพร้อมออกเดินทางไปชายแดน เพื่อรับศึกใหญ่!