บทที่ 80 คำพูดของเรินเป่าดั่งมีดกรีดแทงใจ กองทัพแคว้นโข้วบุกประชิดชายแดน!

ช่างกล้าพูดจริงๆ!

ความลับอันดำมืดของราชวงศ์ ถูกเรินเป่าแฉออกมาซึ่งหน้าขนาดนี้ เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พากันก้มหน้าหลบสายตา ทำตัวให้กลมกลืนกับอากาศมากที่สุด

พระพักตร์ของไทเฮาเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำเป็นสีม่วงคล้ำ พระหัตถ์กำที่วางแขนแน่น "เจ้าเด็กเมื่อวานซืน พูดจาเหลวไหลอะไรกัน"

"ท่านปรมาจารย์น้อยสามารถทำนายเคราะห์ดีเคราะห์ร้ายได้ ย่อมหยั่งรู้ถึงการกระทำในอดีตของบุคคลได้เป็นธรรมดา" ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลง ตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หากไม่อยากให้ใครรู้ ก็อย่าทำตั้งแต่แรกสิ"

ไทเฮากัดฟันกรอด จ้องมองฮ่องเต้ด้วยความเคียดแค้น ในพระทัยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ถ้าไม่ใช่เพราะพระนาง เขาจะได้เป็นฮ่องเต้หรือ

แต่ต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย พระนางจะแสดงความเสียกิริยาไม่ได้เด็ดขาด

ไทเฮาทรงสูดลมหายใจเข้าลึก เบือนพระพักตร์ไปจ้องหน้าซูเสวียนเช่อแทน

ซูเสวียนเช่อค่อยๆ ยกมือขึ้นปิดปากเรินเป่า แล้วส่งยิ้มไร้เดียงสาไปให้ "เด็กพูดจาไร้เดียงสา ขอไทเฮาอย่าทรงถือสากับคำพูดของเรินเป่าเลยพ่ะย่ะค่ะ"

ไทเฮาแค่นเสียงหึ

เรินเป่าดึงมือของซูเสวียนเช่อออก แล้วเอ่ยถามเสียงเจื้อยแจ้ว "ท่านลุงฮ่องเต้ พี่ชายมู่ทัวแห่งแคว้นโข้วถูกท่านจับขังไว้หรือเจ้าคะ"

ทุกคนในตำหนักเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

ขุนนางส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนที่อัครเสนาบดีจ้าวถูกประหารชีวิต

"ถูกต้อง" ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองเรินเป่าด้วยสายตาอ่อนโยน "ข้าสั่งขังเขาไว้เอง"

เมื่อฮ่องเต้ตรัสจบ ชิ่งอ๋องก็รีบฉวยโอกาสพูดแทรกขึ้นทันที "ฝ่าบาททรงทำพลาดแล้วพ่ะย่ะค่ะ เรินเป่าเป็นท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นเรา พระองค์ยังทรงปกป้องนางอย่างดี แต่มู่ทัวคือปรมาจารย์น้อยแห่งแคว้นโข้ว การกระทำเช่นนี้ถือว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ"

ประเด็นสนทนาถูกดึงกลับมาเรื่องความขัดแย้งระหว่างสองแคว้นอีกครั้ง

ชิ่งอ๋องจงใจพูดเช่นนั้น

เขาพยายามอย่างหนักที่จะหาข้อบกพร่องของฮ่องเต้ให้ได้

ถ้าแคว้นโข้วใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการบุกรุกแคว้นต้ายงล่ะก็ นั่นถือเป็นเรื่องดีสำหรับเขาเลยล่ะ! ขุนนางในราชสำนักและราษฎรทั่วไปจะต้องไม่พอใจและตำหนิการตัดสินใจของฮ่องเต้อย่างแน่นอน!

เมื่อถึงเวลานั้น ก็จะเป็นโอกาสทองของเขา

ในตอนนั้นเอง

ม้าเร็วที่ควบมาจากชายแดน ก็ถือหนังสือด่วนกราบทูลขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้

สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปทันที

ข่าวสารด่วนจากชายแดน ส่วนใหญ่มักจะเป็นลางบอกเหตุถึงสงคราม

บรรยากาศในตำหนักเริ่มตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา

ม้าเร็วเดินจ้ำอ้าวเข้ามา คุกเข่าโขกศีรษะ รายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "กราบทูลฝ่าบาท กองทัพแคว้นโข้วได้ยกทัพมาประชิดชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างหน้าถอดสี

พูดไม่ทันขาดคำ เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นจริงๆ

ชิ่งอ๋องยิ้มกระหยิ่มในใจ แต่แสร้งทำเป็นมีสีหน้าเป็นกังวล ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ไทเฮาเอ่ยเสียงขรึม "นี่คือผลจากการกระทำของฝ่าบาท ที่นำภัยพิบัติมาสู่แคว้นของเรา!"

พระพักตร์ของฮ่องเต้ดำทะมึน เมื่อทอดพระเนตรมองเหล่าขุนนางเบื้องล่าง ความโกรธก็ยิ่งปะทุขึ้น

ขุนนางตั้งมากมาย กลับไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาแสดงความเห็นสักคนเดียว

สายตาของพระองค์สบเข้ากับเรินเป่าพอดี พระองค์จึงแย้มพระสรวลอย่างใจดีให้นางโดยไม่รู้ตัว

เรินเป่ากำลังแทะลูกท้อลูกใหญ่ที่ทั้งหอมและหวานจนน้ำฉ่ำเต็มปาก เมื่อเห็นฮ่องเต้มองมา นางก็พูดเสียงอู้อี้ "ท่านลุงฮ่องเต้ ให้ท่านลุงเหวินไปรบสิเจ้าคะ! เขาเก่งมากเลยนะ!"

เจิ้นกั๋วกงที่ถูกเอ่ยชื่อถึงกับสะดุ้ง อันที่จริงในช่วงหลายปีมานี้ เขาจงใจลดบทบาทตัวเองลงเพื่อไม่ให้เป็นที่ระแวงของฮ่องเต้

แต่เมื่อเรินเป่าบอกว่าเขาเก่ง เขาก็ต้องเก่งสิ

"ฝ่าบาท กระหม่อมขออาสาเป็นแม่ทัพ นำทัพไปขับไล่กองทัพแคว้นโข้วพ่ะย่ะค่ะ!" เจิ้นกั๋วกงลุกขึ้นยืนประสานมือเอ่ยอย่างหนักแน่น

เรินเป่าชี้ไปที่เว่ยหวยฮ่าว "ท่านปู่เว่ยก็ฉลาด ให้ไปกับท่านลุงเหวินด้วยสิเจ้าคะ จะได้ช่วยกันตีคนชั่วให้กระเจิงไปเลย!"

เว่ยหวยฮ่าวถึงกับสำลักน้ำชา มองเรินเป่าด้วยความประหลาดใจ

นางคงไม่ได้อยากให้เขาไปชายแดน แค่เพราะไม่อยากเรียนหนังสือหรอกนะ

เขาเป็นขุนนางบุ๋นนะ แถมยังแก่ปูนนี้แล้วด้วย

เขายังกลัวเลยว่าจะทนความลำบากระหว่างเดินทางไม่ไหว แล้วจะไปตายกลางทางเสียก่อน

แต่ในเมื่อเรินเป่าเอ่ยปากแล้ว

เว่ยหวยฮ่าวก็ลุกขึ้นยืนประสานมือ "กระหม่อมยินดีรับใช้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ"

"ดีมาก!" สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ไทเฮากลับไม่ยอมปล่อยผ่าน "ท่านราชครูเว่ยก็อายุมากแล้ว ส่วนเจิ้นกั๋วกงก็ไม่ได้นำทัพออกศึกมาหลายปี กองทัพแคว้นโข้วมีความแค้นฝังลึกกับแคว้นต้ายงของเรา หากทำศึกแพ้ แคว้นต้ายงของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

"ท่านยาย นี่ท่านแปลกคนจังเลยนะเจ้าคะ คนชั่วจะบุกมาถึงบ้านอยู่แล้ว ยังจะมาห่วงหน้าตาอะไรอีกเล่า"

เรินเป่ามองไทเฮาด้วยสายตาไร้เดียงสา

"ที่ท่านลุงฮ่องเต้ขังพี่ชายมู่ทัวไว้ ก็เพราะเขาใช้มนต์ดำดูดโชคลาภของแคว้นต้ายงเราไปไงเจ้าคะ ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ ไม่ใช่หรือเจ้าคะ"

นางเท้าคาง กะพริบตาปริบๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างกับผู้ใหญ่

พวกผู้ใหญ่นี่เข้าใจยากจริงๆ เลย

เว่ยหวยฮ่าวตกใจ "ฝ่าบาท เป็นเรื่องจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้พยักพระพักตร์อย่างหนักแน่น "เรื่องจริง ข้ายังไม่ได้บอกพวกท่าน เพราะเห็นแก่หน้าจ้าวกั๋วเหลียง"

เจิ้นกั๋วกงตาโต "หมายความว่า... อัครเสนาบดีจ้าวเป็นกบฏสมคบคิดกับศัตรูงั้นหรือ"

เหล่าขุนนางต่างตกตะลึงกับข่าวนี้

ฮ่องเต้รับคำในลำคอ ก่อนจะปรายพระเนตรมองไทเฮาและชิ่งอ๋องด้วยแววตาเยาะเย้ย "ถึงตอนนี้ พวกท่านยังคิดว่าข้าตัดสินใจผิดที่ประหารทูตแคว้นโข้วและคุมขังปรมาจารย์น้อยมู่ทัวอีกหรือไม่"

สมแล้วที่เป็นท่านปรมาจารย์น้อยของข้า ช่างพูดแทนใจข้าได้ตรงจุดจริงๆ!

สายตาที่ฮ่องเต้มองเรินเป่าเปล่งประกายด้วยความชื่นชม

"ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ แคว้นโข้วจ้องจะกลืนกินแคว้นเรามาตลอด การจับมู่ทัวไว้เป็นตัวประกันถือเป็นทางเลือกที่ดี" เว่ยหวยฮ่าวกล่าวสนับสนุน

เจิ้นกั๋วกงก็เสริมทัพ ก่อนจะปรายตามองชิ่งอ๋องอย่างมีความนัย "ใช่แล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ ชิ่งอ๋องไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็มากล่าวหาฝ่าบาทเสียๆ หายๆ คนไม่รู้เขาจะคิดว่าท่านก็เป็นพวกกบฏขายชาติเหมือนอัครเสนาบดีจ้าวนะ"

"สามหาว!" ไทเฮาตวาดลั่น ลุกขึ้นยืนชี้หน้าเจิ้นกั๋วกงด้วยความโกรธจัด "การกล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน ถือเป็นการใส่ร้ายป้ายสี!"

แท้จริงแล้ว ในใจพระนางก็รู้สึกหวั่นวิตก ไม่คิดว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้

เรินเป่าเลียนแบบท่าทางของไทเฮา "ท่านก็รู้จักคำว่าสามหาวด้วยหรือเจ้าคะ ท่านลุงฮ่องเต้เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดบนโลกมนุษย์ ท่านเพิ่งจะตำหนิเขาไปแหม็บๆ นะเจ้าคะ"

ไทเฮาโกรธจนแทบจะเป็นลม เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ข้าเป็นแม่ของเขานะ!"

"ไม่ใช่นี่เจ้าคะ ท่านไม่ใช่แม่แท้ๆ ของท่านลุงฮ่องเต้ ท่านเป็นคนฆ่าแม่แท้ๆ ของเขาต่างหาก" เรินเป่าเคี้ยวลูกท้อพลางมองไทเฮาด้วยสายตาจริงใจ "ท่านลุงฮ่องเต้ใจกว้างมากเลยนะเจ้าคะ ที่ไม่เอาความท่านน่ะ"

บรรยากาศอันตึงเครียด ถูกทำลายลงด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคของนาง

ฮ่องเต้ปลื้มปริ่ม : พูดได้ดีมาก!

ขุนนาง : ท่านปรมาจารย์น้อย ช่างกล้าหาญชาญชัยนัก!

ไทเฮา : จะไม่จบใช่ไหม!

เรินเป่ากะพริบตาปริบๆ : อ้าว โกรธอีกแล้วเหรอ!

ไทเฮาชี้หน้าเรินเป่าด่าไปสองสามประโยค ก่อนจะแกล้งทำเป็นเป็นลม

แม่นมหลิวรีบเข้ามาประคองไว้

"ในเมื่อเสด็จแม่ไม่สบาย ก็กลับไปพักผ่อนที่ตำหนักเถิด ข้าจะให้หมอหลวงตามไปตรวจดูอาการ" ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ สั่งการอย่างเด็ดขาด

ไทเฮารู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก พระนางหลับตาปี๋จนกระทั่งถูกพาตัวออกจากตำหนักฉวีซางไป

ชิ่งอ๋องก็หาข้ออ้างหนีตามไปด้วยความอับอาย

ซูถังและซูเฉิงเซียวได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

โดยเฉพาะซูถังที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ บีบกันแน่น

ไม่ได้เป็นองค์หญิง แถมยังต้องมาทนรับสายตาดูถูกอีก

วันนี้ควรจะเป็นวันของนางแท้ๆ ควรจะเป็นวันที่นางได้รัศมีกลบเรินเป่า แต่สุดท้ายนางก็ยังสู้เรินเป่าไม่ได้

ทำไมเรินเป่าพูดจาล่วงเกินฮ่องเต้แล้วถึงได้รับการอภัย แถมยังทำให้ฮ่องเต้อารมณ์ดีได้อีกล่ะ

ทำไมกัน

นางสู้เรินเป่าไม่ได้ตรงไหน

เมื่อการเลี้ยงสิ้นสุดลง

ฮ่องเต้ตรัสขอให้ซูเสวียนเช่อ เว่ยหวยฮ่าว เจิ้นกั๋วกง และเรินเป่าอยู่ต่อ ส่วนขุนนางคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินทางออกจากวัง

"ท่านปรมาจารย์น้อยฝีปากกล้าจริงๆ เถียงไทเฮาจนพูดไม่ออกเลย ช่างเก่งกาจอะไรเช่นนี้"

"นั่นสิ เห็นเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ น่ารักน่าทะนุถนอม แต่คำพูดแต่ละคำช่างกรีดแทงใจคนฟังนัก เด็กคนนี้คือปีศาจน้อยชัดๆ!"

"อย่าพูดไป ระวังท่านปรมาจารย์น้อยได้ยินเข้านะ มีนางอยู่ พวกเราก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลย พอได้ยินข่าวว่ากองทัพแคว้นโข้วบุกมา ก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวเท่าไหร่แล้วล่ะ"

"ท่านปรมาจารย์น้อยคือเทพธิดาแห่งโชคลาภของพวกเรา!"

ขุนนางต่างพูดคุยกันด้วยความชื่นชมและศรัทธาในตัวเรินเป่า

ซูถังที่เดินรั้งท้ายสุด ทำหน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ

"ท่านลุง เอาไงต่อดีเจ้าคะ" ซูถังถามด้วยความกังวล นางไม่กล้ากลับจวนโหว กลัวจะโดนชายชราชุดคลุมสีดำด่าว่าไร้ประโยชน์

ซูเฉิงเซียวเองก็กลัวเช่นกัน ทันใดนั้น เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา "งั้นเราอย่าเพิ่งออกจากวัง ลองไปหาท่านปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้วกันก่อนดีไหม"