บทที่ 79 คลื่นใต้น้ำ ฮ่องเต้ปฏิเสธแต่งตั้งซูถังเป็นองค์หญิง

"เสด็จแม่ เชิญเสด็จก่อนพ่ะย่ะค่ะ" ฮ่องเต้ก้าวถอยหลังเพื่อเปิดทางให้ไทเฮาเสด็จเข้าไปก่อน

เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างลุกขึ้นยืนถวายบังคม

งานเลี้ยงในวังวันนี้ ไทเฮาทรงเป็นผู้จัดขึ้น

"ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

"ถวายบังคมไทเฮา ขอให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญ"

ไทเฮาและฮ่องเต้ประทับลงบนพระที่นั่ง

"ใครคือท่านปรมาจารย์น้อยล่ะ" ไทเฮาทรงกวาดสายตาไปรอบๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้

เรินเป่ากำลังยัดขนมกุ้ยฮวาเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง ก่อนจะชูมือป้อมๆ ขึ้นสูง "เรินเป่าอยู่นี่เจ้าค่ะ!"

ไทเฮาทอดพระเนตรมองนาง แย้มพระสรวลบางๆ "สมคำร่ำลือจริงๆ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตา เหมือนเทพธิดาน้อยลงมาจุติไม่มีผิด"

เรินเป่ากลืนขนมลงคอ ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "ใช่แล้วเจ้าค่ะ! ท่านแม่กับท่านพ่อบอกว่าข้าคือเด็กผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลกเลยนะเจ้าคะ!"

นางยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ดวงตากลมโตเปล่งประกายวิบวับ

ซูเสวียนเช่ออดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรินเป่าของข้าเกิดมาก็มีหน้าตาน่ารักน่าชัง เป็นเหมือนของขวัญล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาให้ข้าพ่ะย่ะค่ะ"

เหล่าขุนนางต่างหันมามองซูเสวียนเช่อด้วยความประหลาดใจ สายตาอ่อนโยนละมุนละไมของเขา ทำเอาหลายคนถึงกับขนลุกเกรียว

ไทเฮาทรงคลึงลูกประคำในพระหัตถ์เบาๆ "เมื่อวานมีมังกรยักษ์ปรากฏตัวบนท้องฟ้า ท่านปรมาจารย์น้อยมีความเห็นว่าอย่างไรบ้าง"

สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่เรินเป่าทันที

มาแล้วๆ!

ไทเฮาเริ่มตั้งคำถามลองภูมิแล้ว

ฮ่องเต้ก็ทรงทอดพระเนตรมองเรินเป่าด้วยความคาดหวังเช่นกัน

เมื่อเกิดปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า ผู้ที่กังวลที่สุดย่อมหนีไม่พ้นองค์ฮ่องเต้

เรินเป่าฉีกขาเป็ดย่างตรงหน้า กัดกินคำโตอย่างเอร็ดอร่อย ไม่สนใจสายตาของใครทั้งสิ้น

นางจะกินเนื้อ!

"เรินเป่า" เว่ยหวยฮ่าวแสร้งกระแอมไอเบาๆ เพื่อเตือน "ไทเฮาทรงตรัสถามอยู่นะลูก"

เรินเป่าเงยหน้าขึ้นมองไทเฮา เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "ข้าเห็นเจ้าค่ะ! เป็นพี่สาวธิดามังกรกำลังลงโทษคนชั่ว ข้าส่งคนชั่วคนนั้นลงนรกไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ ตอนนี้คงกำลังรับโทษอยู่ในนรกนู่น"

ทั่วทั้งตำหนักเงียบกริบราวกับป่าช้า

พูดจบ เรินเป่าก็ก้มหน้าก้มตาแทะน่องเป็ดต่อจนปากมันแผล็บ

องค์ชายสามอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ก้อนแป้งน้อยจอมตะกละ ยังไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนไทเฮาขุดหลุมพรางดักไว้

"มังกรตัวนั้นเป็นตัวเมียงั้นหรือ จะเป็นไปได้ยังไง มังกรเป็นสัญลักษณ์ของโอรสสวรรค์นะ!" ชิ่งอ๋องเอ่ยแย้งด้วยความไม่พอใจ

เรินเป่าหยุดกินเป็ดย่าง ลุกขึ้นยืน

ทุกคนมองดูเรินเป่าเดินเตาะแตะไปหยุดอยู่ตรงหน้าชิ่งอ๋องด้วยความประหลาดใจ

ไทเฮาทรงขมวดพระขนง พระหัตถ์ที่กำลังคลึงลูกประคำชะงักไป

วินาทีต่อมา เรินเป่าก็ใช้มือป้อมๆ เท้าโต๊ะ จ้องหน้าชิ่งอ๋องด้วยสายตางุนงง "ท่านลุงนี่โง่จังเลยนะเจ้าคะ คนยังมีทั้งผู้ชายผู้หญิง มังกรก็ต้องมีตัวผู้ตัวเมียสิเจ้าคะ!"

นางหยิบจานเป็ดย่างบนโต๊ะของเขามาถือไว้ พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง

"ท่านลุงโง่ๆ แบบนี้ กินเป็ดย่างให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ให้เรินเป่ากินดีกว่า"

มุมปากของซูเสวียนเช่อกระตุกยิกๆ ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนใจ

เรินเป่าลูกพ่อ เมื่อไหร่จะเลิกเห็นแก่กินสักทีนะ

สายตาที่ไทเฮาทรงมองเรินเป่าเต็มไปด้วยความไม่พอพระทัย ชิ่งอ๋องคือพระโอรสแท้ๆ ของพระนาง การถูกเด็กสามขวบด่าว่าโง่ ช่างเป็นการหยามเกียรติยิ่งนัก!

"เรินเป่า! รีบขอโทษชิ่งอ๋องเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ซูเฉิงเซียวลุกขึ้นยืนตวาดเรินเป่าด้วยท่าทีของผู้ใหญ่สั่งสอนเด็ก

สายตาของซูเสวียนเช่อเย็นชาลงทันที ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ ก็ได้ยินเสียงเรินเป่าร้องอุทาน

"ท่านลุงใจดำ! ท่านถูกฮ่องเต้สั่งห้ามออกจากบ้านไม่ใช่หรือเจ้าคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!"

เรินเป่าหันไปหาฮ่องเต้

"ท่านลุงฮ่องเต้ ไม่ใช่ว่าท่านเป็นใหญ่ที่สุดบนโลกมนุษย์หรอกหรือเจ้าคะ ทำไมเขาถึงไม่เชื่อฟังคำสั่งท่านล่ะ หรือท่านอยากจะสละบัลลังก์ ให้ข้าขึ้นเป็นแทนล่ะเจ้าคะ!"

ซูเสวียนเช่อ : !

เขาจับประเด็นผิดไป เรินเป่ายังคงเห็นแก่กินเหมือนเดิม อย่าเพิ่งคิดการใหญ่ถึงขั้นอยากเป็นฮ่องเต้เลยลูก

ซูเฉิงเซียวกลับมีสีหน้าดีใจ คิดว่าสวรรค์เข้าข้างเขาแล้ว คำพูดของเรินเป่าเมื่อครู่ ถือเป็นข้อหากบฏชัดๆ!

"มิน่าล่ะ เจ้าถึงได้บอกว่ามังกรบนฟ้าเมื่อวานเป็นตัวเมีย ที่แท้เจ้าก็ซ่อนความทะเยอทะยานอันร้ายกาจเอาไว้สินะ!" ซูเฉิงเซียวลุกขึ้นชี้หน้าด่าเรินเป่าเสียงดัง

ทุกคนในตำหนักต่างพากันสะดุ้งสุดตัว รีบหันไปมองพระพักตร์ของฮ่องเต้ด้วยความหวาดหวั่น

"ข้าไม่ได้ซ่อนใครไว้นะเจ้าคะ!" เรินเป่าทำหน้างุนงง หันไปถือชิ้นเป็ดย่างถามเว่ยหวยฮ่าว "ท่านปู่เว่ย เขาพูดถึงอะไรหรือเจ้าคะ"

"เรินเป่ายังเด็กนัก คำพูดก็แค่ความไร้เดียงสาของเด็ก แต่เจ้าในฐานะลุง กลับคอยจับผิดคำพูดเด็กเพื่อใส่ร้ายป้ายสี ช่างมีจิตใจที่คับแคบและมีเจตนาร้ายต่อบ้านรองเสียจริง" เว่ยหวยฮ่าวออกโรงปกป้องเรินเป่าอย่างเต็มที่ เขาถลึงตาใส่ซูเฉิงเซียวอย่างดุดัน ก่อนจะหันไปกราบทูลฮ่องเต้ "ขอฝ่าบาททรงมีพระเนตรสว่าง โปรดพิจารณาด้วยเถิดว่าใครกันแน่ที่มีเจตนาร้ายซ่อนอยู่พ่ะย่ะค่ะ!"

เจิ้นกั๋วกงรีบสมทบ "ใช่แล้ว! เรินเป่าเพิ่งจะอายุแค่สามขวบ เจ้าเป็นผู้ใหญ่แท้ๆ กลับมาคอยจับผิดเด็ก ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง"

ซูเฉิงเซียวเถียงไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางไทเฮา

ฮ่องเต้ทรงเคยประจักษ์ถึงฝีปากของเรินเป่ามาแล้ว นางไม่เพียงแต่เก่งกาจและกินจุ แต่ยังเป็นคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบใครอีกด้วย

มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ

"เรินเป่าก็แค่พูดเล่นเท่านั้น" ฮ่องเต้ตรัสด้วยสีพระพักตร์เรียบเฉย แต่สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ซูเฉิงเซียว "ส่วนท่าน ไปสนิทสนมกับชิ่งอ๋องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

คำถามนี้ทำเอาหลายคนสะดุ้ง

ชิ่งอ๋องแอบตกลงกับไทเฮาไว้ก่อนแล้ว และรู้ดีว่าดวงชะตาของซูถังจะช่วยสนับสนุนให้เขาขึ้นครองราชย์ได้

แต่เขาไม่คิดเลยว่า ยังไม่ทันจะได้พูดเรื่องสำคัญ ไฟก็ลามมาถึงตัวเสียแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่ซูเฉิงเซียว ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง ทำอะไรก็พังหมด!

"ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้สนิทกับเขาเลยพ่ะย่ะค่ะ" ชิ่งอ๋องรีบปฏิเสธความเกี่ยวข้อง

ฮ่องเต้ทรงยิ้มหยัน นิ่งเงียบไม่ตรัสอะไร

บรรยากาศในตำหนักเริ่มตึงเครียดและอึดอัด

นอกจากเรินเป่าที่ยังคงก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนโลกแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็ก้มหน้าเงียบกริบ เกรงว่าจะโดนหางเลขไปด้วย

"เอาล่ะๆ" ไทเฮาทรงวางลูกประคำในพระหัตถ์ลง "วันนี้เป็นวันมงคล ข้ากับเด็กน้อยซูถังคนนี้รู้สึกถูกชะตากันราวกับเคยพบกันมาก่อน มีวาสนาต่อกัน วันนี้ข้าจึงได้จัดงานเลี้ยงนี้ขึ้น เพื่อให้ทุกคนได้มาร่วมดื่มด่ำกับสุราอาหารรสเลิศ และข้าก็จะขอรับนางเป็นธิดาบุญธรรมในวันนี้ด้วยเลย"

ซูถังยืดตัวตรง ในที่สุดก็เข้าเรื่องเสียที นางเหลือบมองเรินเป่าที่ยังคงก้มหน้าก้มตากินอยู่ แววตาฉายแววเย้ยหยัน

"เสด็จแม่ ทำแบบนี้ผิดธรรมเนียมนะพ่ะย่ะค่ะ" ฮ่องเต้ทรงรินสุราลงในจอก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าไทเฮา "หากเสด็จแม่รับซูถังเป็นธิดาบุญธรรม ในทางนิตินัย นางก็จะมีศักดิ์เป็นน้องสาวของข้า นางคู่ควรกับเกียรติยศอันสูงส่งนี้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของซูถังซีดเผือดลงทันที

คำพูดของฮ่องเต้ราวกับตบหน้านางอย่างแรง

พระพักตร์ของไทเฮาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ทรงนิ่งเงียบไม่ยอมรับจอกสุราจากพระหัตถ์ของฮ่องเต้

ทั้งสองพระองค์ทรงสบตากันอย่างดุเดือด ราวกับกำลังทำสงครามประสาทกันอยู่

"ถ้าอย่างนั้น ฝ่าบาทก็คงไม่เห็นด้วยสินะ" ไทเฮาตรัสเน้นทีละคำ

ฮ่องเต้ทรงพยักพระพักตร์รับ "ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ซูถังเคยแอบอ้างเป็นท่านปรมาจารย์น้อยจนเกือบทำให้ฮองเฮาต้องสิ้นพระชนม์ ข้าเห็นแก่นางที่ยังเด็กและถูกคนยุยง จึงไม่ได้ลงโทษ

แต่ตอนนี้เสด็จแม่กลับจะให้ข้าแต่งตั้งนางเป็นองค์หญิง ข้าคงยอมทำตามไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ

หากเสด็จแม่ทรงโปรดปรานนาง ก็แค่เลี้ยงนางไว้ดูเล่นเป็นเพื่อนแก้เหงาเหมือนสุนัขหรือแมวก็พอ ส่วนเรื่องตำแหน่งองค์หญิง ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด"

เรินเป่าเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ แล้วสลับไปมองซูเสวียนเช่อ ดวงตากลมโตเป็นประกาย "ท่านพ่อเก่งจังเลย! ท่านลุงฮ่องเต้ไม่ยอมตอบตกลงจริงๆ ด้วย!"

ซูเสวียนเช่อหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดคราบน้ำมันรอบปากให้ลูกสาวอย่างเบามือ

ความสัมพันธ์ระหว่างไทเฮากับฮ่องเต้นั้นซับซ้อนยิ่งนัก ภายนอกอาจดูเหมือนแม่ลูกที่รักใคร่ปรองดอง แต่แท้จริงแล้วกลับมีคลื่นใต้น้ำและต่างฝ่ายต่างคอยระแวดระวังซึ่งกันและกัน

เรื่องที่ไทเฮาทรงเสนอ ฮ่องเต้ย่อมไม่มีทางยอมตามใจแน่นอน

"ได้" ไทเฮาทรงตรัสด้วยความกริ้ว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "ถ้าอย่างนั้นข้าขอถามหน่อย เหตุใดฝ่าบาทจึงสั่งคุมขังท่านปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้ว และสังหารทูตของพวกเขาเสีย ฝ่าบาททำเช่นนี้ ไม่เกรงว่าแคว้นโข้วจะใช้เป็นข้ออ้างในการประกาศสงครามกับแคว้นต้ายงของเราหรือ

ฝ่าบาทในฐานะองค์กษัตริย์ ทรงตัดสินพระทัยบุ่มบ่ามเกินไปแล้วนะ!"

เปรี้ยง! คำพูดของไทเฮาราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางตำหนัก ทำเอาเหล่าขุนนางถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว

การปะทะกันระหว่างไทเฮากับฮ่องเต้ ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวน

ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงใสๆ ของเรินเป่าก็ดังขึ้น

"ท่านลุงฮ่องเต้ นางไม่ได้เป็นแม่แท้ๆ ของท่านเสียหน่อย แล้วทำไมท่านต้องเรียกนางว่าเสด็จแม่ด้วยล่ะเจ้าคะ"

เมื่อเรินเป่าพูดจบ นางก็หันไปตั้งคำถามที่แทงใจดำไทเฮาอย่างจัง

"แล้วทำไมท่านถึงต้องฆ่าแม่แท้ๆ ของท่านลุงฮ่องเต้ด้วยล่ะเจ้าคะ!"