บทที่ 78 จ้าวตงไห่จมดิ่งสู่ก้นบึ้งมหาสมุทร กับงานเลี้ยงซ่อนดาบ

ท้องฟ้าที่มืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน ทำให้ชาวบ้านในรัศมีร้อยลี้รอบเมืองหลวงต่างพากันอกสั่นขวัญแขวน

บ่าวรับใช้หดตัวคุดคู้อยู่กับพื้น ตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ สองมือเกาะชายแขนเสื้อของเรินเป่าไว้แน่น

ร่างมังกรของธิดามังกรพยาบาทโฉบลงมาจากฟากฟ้า พายุหมุนที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของนาง ทำให้ใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาด สรรพสัตว์ในป่าไม่ว่าจะเป็นหมาป่า เสือ หรือเสือดาว ต่างหมอบราบคาบแก้วด้วยความหวาดกลัว

หางมังกรตวัดรัดร่างจ้าวตงไห่ไว้แน่น เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วสารทิศ

จ้าวตงไห่รู้สึกเหมือนไร้น้ำหนัก ลมหายใจขาดห้วง ร่างของเขาถูกลากขึ้นไปกลางอากาศ

"ข้าผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด" จ้าวตงไห่ละล่ำละลักอ้อนวอนเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า

ธิดามังกรพยาบาทหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ

"อ้อ ที่แท้เจ้าก็รู้จักกลัวเหมือนกันสินะ"

มนุษย์... ก็แค่นี้เองสินะ!

โครม!

ร่างของจ้าวตงไห่ถูกเหวี่ยงลงมากระแทกกับดาดฟ้าเรือสำเภาลำใหญ่ที่เขาทุ่มทุนสร้างขึ้นมาอย่างแรง

ธิดามังกรพยาบาทยืนตระหง่านอยู่ริมกราบเรือ หางมังกรอันยาวเหยียดของนางรัดพันรอบลำเรือไว้แน่น

ตึง! ตึง! ตึง!

เรือค่อยๆ จมลงสู่ผิวน้ำทีละน้อย

จ้าวตงไห่เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ไม่ว่าเขาจะพร่ำอ้อนวอนอย่างไร ธิดามังกรพยาบาทก็ไม่แสดงความเห็นใจเลยแม้แต่น้อย

"ข้ายังไม่ตายนี่! ทำไมเจ้าถึงอยากให้ข้าจมน้ำตายทั้งเป็น!" จ้าวตงไห่ชี้หน้านาง ตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น

ธิดามังกรพยาบาทปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา มุมปากเหยียดยิ้มเย้ยหยัน หางมังกรตวัดร่างเขาขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง

"ขอบใจที่เตือนความจำนะ แค่ปล่อยให้เจ้าจมน้ำตาย มันง่ายเกินไปสำหรับเจ้า"

หัวใจของจ้าวตงไห่กระตุกวาบ

ตู้ม!

ร่างของเขาตกลงกระแทกผิวน้ำอย่างรุนแรง แรงกระแทกทำให้อวัยวะภายในบอบช้ำอย่างหนัก ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้าใส่ราวกับเกลียวคลื่น

วินาทีต่อมา เกลียวคลื่นก็ซัดร่างของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลซึมออกจากจมูกและปาก

"ช่างเป็นการทรมานที่โหดเหี้ยมเหลือเกิน" บ่าวรับใช้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เขาถูกเรินเป่าพามาที่ชายหาด เพื่อเป็นพยานในจุดจบอันน่าสยดสยองของจ้าวตงไห่ ขนอ่อนตามร่างกายลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว

ส่วนเรินเป่านั้น กลับกำลังแทะน้ำตาลปั้นอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาเป็นประกายวิบวับ ท่าทางตื่นเต้นสุดๆ พอได้ยินคำพูดของบ่าวรับใช้ นางก็หันไปมองเขาด้วยความงุนงง "เขาทำเรื่องเลวร้ายไว้ตั้งเยอะแยะนี่นา พี่สาวธิดามังกรก็แค่มาทวงหนี้แค้น หนี้ก้อนนี้เขาต้องเป็นคนชดใช้ ถึงจะตายไปแล้ว ก็ต้องชดใช้กรรมอยู่ดีนะเจ้าคะ"

บ่าวรับใช้ : น่ากลัวเหลือเกิน ชาตินี้เขาจะไม่ขอทำเรื่องเลวร้ายอีกเป็นอันขาด!

โครม! จ้าวตงไห่นอนแผ่หลาอยู่บนดาดฟ้าเรือราวกับสุนัขใกล้ตาย น้ำทะเลทะลักเข้ามาในห้องโดยสารจากทุกทิศทาง เขาไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะดิ้นรนอีกต่อไป

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ร่างจะจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร จ้าวตงไห่กลับมีสติแจ่มใสอย่างประหลาด เขานึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่หน้ามืดตามัวเพราะความโลภ จนต้องจับตัวธิดามังกรมาจองจำ

ไม่ใช่เพราะเขาสำนึกผิด

แต่เพราะเขารู้ตัวว่าความตายกำลังมาเยือน

ความโลภและตัณหา สุดท้ายก็จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง และจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรไปพร้อมกัน

...

"ไทเฮาเพคะ ท้องฟ้าปรากฏนิมิตมังกรพาดผ่าน นี่เป็นลางดีนะเพคะ! แสดงว่าแคว้นต้ายงของเรากำลังจะผลัดแผ่นดินใหม่แล้ว!"

ซูเฉิงเซียวรินน้ำชาถวายไทเฮา พลางเอ่ยประจบสอพลอ

ไทเฮาทรงสดับฟังแล้วรู้สึกพอพระทัยยิ่งนัก พระสรวลบางๆ ปรากฏบนพระพักตร์ "ช่างเป็นนิมิตมังกรผงาดที่หาดูได้ยากยิ่งนัก ถังถัง มาหาข้าสิลูก"

พระนางโบกพระหัตถ์เรียกซูถังที่นั่งตัวตรงแหน่วอยู่

ซูถังลุกขึ้นเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย "ไทเฮาเพคะ"

"พรุ่งนี้ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นธิดาบุญธรรม" ไทเฮาทรงลูบศีรษะเล็กๆ ของนางอย่างเอ็นดู "ส่วนทางฝั่งของเรินเป่า ข้าก็ส่งเทียบเชิญไปแล้ว คอยดูเถอะ ต่อไปนี้นางจะต้องเรียกเจ้าว่าองค์หญิง"

ดวงหน้าของซูถังแดงซ่านด้วยความตื่นเต้นดีใจ นางพยักหน้ารัวๆ "ขอบพระทัยไทเฮาเพคะ"

ขณะที่ซูเฉิงเซียวและซูถังกำลังเดินออกจากพระราชวัง พวกเขาก็บังเอิญเดินสวนกับซูเสวียนเช่อพอดี

ทั้งสองฝ่ายสบตากัน

ซูเสวียนเช่อละสายตา แล้วทำท่าจะเดินจากไป

"ไม่เห็นหัวพี่ชายอย่างข้าก็ไม่เป็นไร แต่ถึงขนาดชักสีหน้าใส่เด็กสามขวบเชียวหรือ" ซูเฉิงเซียวแค่นเสียงเยาะ รีบดึงซูถังเดินตามไปติดๆ พูดจาโอ้อวดไม่หยุด "อย่าคิดนะว่าเรินเป่าเป็นลูกรักของสวรรค์อยู่คนเดียว ถังถังของพวกเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันหรอกนะ"

ซูเสวียนเช่อเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น มองท่าทางลิงโลดของทั้งสองคนแล้ว ก็เอ่ยอย่างมีความนัย "ดูเหมือนว่าการได้เกาะใบบุญไทเฮา จะทำให้พวกท่านมีความมั่นใจขึ้นเยอะเลยนะ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี ระวังจะสะดุดยอดหญ้าล้มหน้าคะมำเอาล่ะ"

ซูเฉิงเซียวไม่สนใจคำเตือนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาคิดแค่ว่าซูเสวียนเช่อคงจะอิจฉาและไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ "คำพูดนี้ ข้าขอคืนให้เจ้าก็แล้วกัน"

"งั้นก็รอดูกันต่อไป" ซูเสวียนเช่อยิ้มบางๆ แล้วก้าวขึ้นรถม้า

ซูเฉิงเซียวจ้องมองรถม้าของซูเสวียนเช่อที่ค่อยๆ แล่นลับสายตาไปด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

"ตัวหนังสือพวกนี้อ่านว่าอะไรหรือเจ้าคะ" เรินเป่าถือเทียบเชิญพลิกไปพลิกมาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะยื่นมือป้อมๆ ส่งให้เผยอวี้หรู "ท่านแม่ช่วยดูให้หน่อยสิเจ้าคะ"

สีหน้าของเผยอวี้หรูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"เรินเป่า" ซูเสวียนเช่อเพิ่งกลับมาถึงจวน พอเห็นเผยอวี้หรูหน้ามุ่ย เขาก็รีบอุ้มเรินเป่าขึ้นมา "ใครทำฮูหยินของข้าอารมณ์เสียล่ะเนี่ย"

เผยอวี้หรูถลึงตาใส่เขา พูดจาประชดประชัน "ก็พี่ชายตัวดีของท่านน่ะสิ กำลังจะได้ดิบได้ดีแล้วนี่"

เรินเป่าเอียงคอมองนาง "ท่านแม่ เขาจะเหาะขึ้นฟ้าหรือเจ้าคะ"

เผยอวี้หรูหลุดขำกับความไร้เดียงสาของลูกสาว นางบีบแก้มยุ้ยๆ ของเรินเป่าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล "ไทเฮาจะรับซูถังเป็นธิดาบุญธรรม เห็นได้ชัดว่าจงใจจะท้าทายเรินเป่า แถมยังอุตส่าห์ส่งเทียบเชิญมาให้อีก ข้าเกรงว่าพวกนั้นจะหาเรื่องกลั่นแกล้งลูกน่ะสิ"

"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ซูถังไม่มีทางได้เป็นองค์หญิงแน่นอน" ซูเสวียนเช่อยิ้มอย่างมั่นใจ

ดวงตาของเผยอวี้หรูเป็นประกาย นางใช้ศอกกระทุ้งแขนเขาเบาๆ "หมายความว่ายังไง"

ซูเสวียนเช่อยิ้มอย่างมีเลศนัย "พรุ่งนี้เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

"ถังถัง วันนี้เจ้าจะได้เป็นองค์หญิงแล้วนะ ต้องทำตัวให้สง่างาม อย่าทำตัวตะกละตะกลามเหมือนเรินเป่าที่ไม่เคยกินของดีๆ มาแปดชาติแบบนั้นล่ะ แล้วก็ต้องข่มรัศมีนางให้ได้ด้วย"

ฮูหยินเฒ่าซูกำลังหวีผมให้ซูถัง สองมือวางแหมะอยู่บนไหล่ของหลานสาว พลางพร่ำสอนอย่างตั้งอกตั้งใจ

ซูถังพยักหน้ารับ "ท่านย่าวางใจได้เลยเจ้าค่ะ"

ฮูหยินเฒ่าซูมองซูถังขึ้นรถม้าไปด้วยความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลใจ

น่าเสียดายที่นางยังต้องนั่งรถเข็น จึงไม่มีสิทธิ์เข้าวัง ไม่เช่นนั้น นางคงอยากจะเห็นความสำเร็จของซูถังกับตาตัวเอง และอยากจะเห็นเรินเป่าหน้าแตกต่อหน้านางด้วย

เมื่อซูถังก้าวเข้าสู่ตำหนักฉวีซาง สายตาทุกคู่ก็หันมาจับจ้องที่นาง มีทั้งสายตาอิจฉาและสายตาประเมินค่า

หัวใจดวงน้อยๆ ของนางเต้นระรัว รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที พอนึกถึงคำสอนของฮูหยินเฒ่าซู นางก็ยืดอกเชิดหน้าขึ้น เดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างสง่าผ่าเผย ไม่วอกแวกมองซ้ายมองขวา

"เจ้าคือยายตัวปลอมที่ไทเฮาทรงโปรดปรานงั้นหรือ" องค์ชายสามที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือถือจอกสุรา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

ขอบตาของซูถังแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาปริ่มจะไหล นางทำหน้าน่าสงสาร "องค์ชายสาม ทำไมท่านถึงรังเกียจข้าล่ะเจ้าคะ"

ท่าทางแบบนี้ของนาง ทำให้หลายคนหันมามองด้วยความสนใจ

"องค์ชายสาม ท่านจะไปรังแกเด็กสามขวบทำไมกัน"

"นั่นสิ โตป่านนี้แล้ว ใจกว้างหน่อยเถอะ"

องค์ชายสามเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะปาจอกสุราในมือลงตรงหน้าคนที่เพิ่งจะเอ่ยปากสั่งสอน ท่าทางโอหังและไม่เห็นหัวใคร "พวกเจ้าชอบยายตัวปลอมนี่งั้นหรือ งั้นก็ไปเลียแข้งเลียขานางเลยสิ แต่ทางที่ดี อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเรินเป่าล่ะ!"

สิ้นคำพูดขององค์ชายสาม ทุกคนก็เงียบกริบ

ใครควรจะไปประจบ ใครไม่ควรไปล่วงเกิน พวกเขาย่อมรู้ดีแก่ใจ

ใบหน้าของซูถังแดงก่ำด้วยความอับอาย นางนั่งนิ่งเงียบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ค่อยๆ หยิบอาหารกินอย่างเรียบร้อยและเหนียมอาย

"ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ!" เสียงใสแจ๋วและเต็มไปด้วยพลังของเรินเป่า ดังกังวานเข้ามาในตำหนักฉวีซาง

เว่ยหวยฮ่าว เจิ้นกั๋วกง และคนอื่นๆ ต่างก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไปต้อนรับ ทำเอาเหล่าขุนนางคนอื่นๆ ตกตะลึง และพากันลุกขึ้นยืนตามๆ กันไปโดยไม่ได้นัดหมาย

วันนี้เรินเป่าสวมชุดกระโปรงสีดำสนิท ทับด้วยผ้าโปร่งบางที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ซึ่งเป็นชุดที่หยางกุ้ยเฟยสั่งตัดมาเป็นพิเศษ เวลาเดินชายกระโปรงจะพลิ้วไหว ดูทั้งสง่างามและน่ารัก

นอกจากนี้ นางยังเอาเกล็ดของพญามังกรมาห้อยไว้ที่เอวด้วย ยิ่งทำให้เกล็ดสีทองเปล่งประกายวิบวับ ราวกับเป็นไข่มุกราตรีเดินได้

"เรินเป่ามาแล้วหรือลูก!" ใบหน้าดำคล้ำของเจิ้นกั๋วกงแย้มยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว พอเห็นการแต่งตัวของนางวันนี้ก็รีบเอ่ยชม "วันนี้เรินเป่าน่ารักจังเลยลูก"

"ข้าก็คิดว่าข้าน่ารักเหมือนกันเจ้าค่ะ" เรินเป่าหัวเราะคิกคัก ชูมือป้อมๆ ขึ้นโบกทักทายทุกคนทีละคน

เว่ยหวยฮ่าวก้าวเข้าไปอุ้มนางขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปข้างใน

"ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์!" เจิ้นกั๋วกงกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ เขาอุตส่าห์เป็นคนแรกที่ทักเรินเป่าแท้ๆ เขาควรจะได้อุ้มนางก่อนสิ

เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างห้อมล้อมเรินเป่าเดินเข้าไปข้างใน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ต่างก็อยากจะเข้ามาทักทายพูดคุยกับนาง

ใบหน้าของซูเฉิงเซียวเขียวปัด

รอยยิ้มของซูถังแข็งค้าง

วันนี้ข้าควรจะเป็นนางเอกของงานไม่ใช่หรือ?

แล้วทำไมทุกคนถึงยังไปรุมล้อมเรินเป่าอีกล่ะ?

ในวินาทีนี้ ซูถังตั้งตารอคอยการมาถึงของไทเฮาอย่างใจจดใจจ่อ

"ฮ่องเต้เสด็จ!"

เสียงแหลมสูงของกงกงหวังดังก้องขึ้น

ตามติดมาด้วยขบวนเสด็จของไทเฮา

ซูถังและซูเฉิงเซียวหูผึ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น!