บทที่ 77 ช่วยเหลือธิดามังกร ไทเฮาหมายตาซูถังเป็นธิดาบุญธรรม

"ข้าเห็นภาพตอนที่พี่สาวธิดามังกรถูกคนใช้มีดแล่เกล็ดออกไป นางเจ็บมากเลยนะ พวกท่านก็ต้องเจ็บเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"

เรินเป่าเอ่ยทั้งน้ำตาคลอเบ้า

ก้อนแป้งน้อยที่ปกติมักจะร่าเริงแจ่มใสและมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอ วันนี้กลับมีน้ำตานองหน้า ทำเอาพญามังกรและองค์ชายสามแห่งวังบาดาลเห็นแล้วปวดใจยิ่งนัก

"เรินเป่าอย่าร้องนะลูก ไม่เจ็บหรอก" องค์ชายสามรีบโอ๋ "แค่ลูกชอบก็พอแล้ว"

พวกเขามีหนังหนาเกล็ดแข็ง ความจริงก็ไม่ได้เจ็บปวดทางกายเท่าไหร่หรอก แต่เจ็บปวดทางใจมากกว่า

แต่ถ้าใช้มีดแล่เกล็ดออกไปสดๆ ล่ะก็ นั่นก็คงจะเจ็บปวดแสนสาหัสทีเดียว

พญามังกรขมวดคิ้ว "เรินเป่า ใครเป็นคนแล่เกล็ดธิดามังกรหรือ"

"จ้าวตงไห่เจ้าค่ะ เขาขังพี่สาวธิดามังกรไว้ในคุกใต้ดิน" เรินเป่าล้วงยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง บริกรรมคาถา พริบตาเดียวภาพคุกใต้ดินของตระกูลจ้าวก็ปรากฏขึ้น

ในคุกใต้ดินที่มืดมิดไร้แสงตะวัน หญิงสาวผู้มีท่อนบนเป็นมนุษย์และท่อนล่างเป็นหางงู ซึ่งก็คือธิดามังกร ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนอย่างแน่นหนา บนพื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยไข่มุกเรืองแสง

บาดแผลตามร่างกายของนางน่าสยดสยอง ไม่มีที่ใดบนผิวหนังที่สมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย

"ธิดามังกรพยาบาท" องค์ชายสามสีหน้าเปลี่ยนไป "นางคือมังกรที่กลายร่างมาจากเจียว (มังกรน้ำชนิดหนึ่ง) อาศัยอยู่ในทะเลลึกแถบหยาโจว เดิมทีเป็นสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์และคอยช่วยเหลือชาวบ้านในละแวกนั้น

แต่เมื่อถูกมนุษย์จับมาเป็นเครื่องมือหาเงิน นานวันเข้า ความแค้นและความโศกเศร้าก็สะสมจนทำให้นางกลายเป็นธิดามังกรพยาบาท"

พญามังกรโกรธจัด "บังอาจนัก!"

เขาบริกรรมคาถาเพียงไม่กี่คำ

โซ่ตรวนในคุกใต้ดินก็ขาดสะบั้นลงเสียงดังสนั่น

ธิดามังกรพยาบาทเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้ชีวิตชีวากลับมามีประกายอีกครั้ง นางไม่เข้าใจว่าทำไมโซ่ตรวนที่จองจำนางมาหลายเดือนถึงได้หลุดออก แต่นางก็ยังไม่กล้าหนี

นางก้มหน้าลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในตอนนั้นเอง พลังอันบริสุทธิ์และมหาศาลก็ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของนาง

บาดแผลตามร่างกายสมานตัวอย่างรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ พลังมังกรฟื้นคืนกลับมา

ธิดามังกรพยาบาทมองไปเบื้องหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

"มีหนี้ต้องชดใช้ มีแค้นต้องสะสาง ไปล้างแค้นเถอะ"

เสียงคำรามของมังกรดังก้องมาจากห้วงลึกของบาดาล ทำให้วิญญาณของธิดามังกรพยาบาทสั่นสะท้าน ร่างกายสั่นเทิ้ม

"เพคะ"

เมื่อเรินเป่าเห็นธิดามังกรพยาบาทฟื้นพลังกลับมา ใบหน้าจิ้มลิ้มก็เผยรอยยิ้มกว้าง นางเงยหน้ามองพญามังกร "ท่านปู่พญามังกร ท่านเก่งจังเลยเจ้าค่ะ!"

พญามังกรถูกสายตาชื่นชมของเรินเป่าตกเข้าเต็มเปา หัวใจละลายไปหมดแล้ว "ทหาร! ไปเอาไข่มุกราตรีเม็ดที่ใหญ่ที่สุดในคลังสมบัติมามอบให้ท่านพญายมตัวน้อยเดี๋ยวนี้!"

เรินเป่าปิดปากหัวเราะคิกคัก "ท่านปู่พญามังกร ไข่มุกราตรีบนโลกมนุษย์เม็ดเล็กนิดเดียวเอง ข้าเอาไปขายได้ไหมเจ้าคะ"

"ได้สิลูก" พญามังกรบีบแก้มยุ้ยๆ ของนาง สัมผัสนุ่มเด้งดึ๋ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น "ของที่ให้เรินเป่าแล้ว จะเอาไปทำอะไรก็สุดแล้วแต่ลูกเลย"

องค์ชายสามไม่ยอมน้อยหน้า "เรินเป่า ยังอยากได้เกล็ดมังกรของพี่ชายอยู่ไหม"

ชิ พญามังกรปรายตามองเขา

ช่างไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

วินาทีต่อมา เขาก็รีบพูดเสริม "เรินเป่า เกล็ดของเขามันยังไม่แก่พอ สีก็ไม่ค่อยสวยหรอก เกล็ดของปู่นี่แหละดีที่สุด"

เรินเป่ายังคงส่ายหัว "ไม่เอาหรอกเจ้าค่ะ! เกล็ดมังกรมันงอกอยู่บนตัวพวกท่านนี่นา ท่านปู่เว่ยบอกว่า เราต้องรู้จักรักและทะนุถนอมตัวเองให้ดี แม้กระทั่งเส้นผมหรือขนก็ด้วยนะเจ้าคะ"

พญามังกรน้ำตาคลอเบ้า

พญายมตัวน้อยไปอยู่บนโลกมนุษย์แค่ไม่นาน โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย

...

ณ พระราชวัง

ซูถังนั่งแนบชิดอยู่ข้างกายไทเฮา

ตั้งแต่ฮองเฮาเห็นหน้าซูถัง พระขนงก็ขมวดมุ่นไม่คลายเลย

วันนี้ไทเฮาทรงเล่นไพ่เยี่ยจื่อมือขึ้นสุดๆ ชนะรวดทุกตา รอยยิ้มแทบจะไม่เคยจางหายไปจากพระพักตร์

พระนางเริ่มเชื่อแล้วว่าซูถังมีดวงชะตาเป็นมงคล หากเลี้ยงดูนางไว้ข้างกายชิ่งอ๋อง จะต้องช่วยเสริมบารมีให้เขาได้อย่างแน่นอน

หยางกุ้ยเฟยปรายตามองซูถัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ไทเฮาทรงพายายตัวปลอมนี่มาด้วยทำไมเพคะ ทรงไม่ทราบหรือว่านางเคยแอบอ้างเป็นท่านปรมาจารย์น้อยมาก่อน"

นางเอ็นดูเรินเป่ามาก

ย่อมรู้เรื่องราวระหว่างเรินเป่ากับซูถังเป็นอย่างดี

ฮองเฮาก็มองไทเฮาด้วยความสงสัยเช่นกัน

เต๋อเฟยมีนิสัยอ่อนหวานและเจียมตัว แต่ด้วยชาติตระกูลที่ดี จึงทำให้มีตำแหน่งในวังหลังค่อนข้างมั่นคง

นางสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังที่ทั้งสองมีต่อซูถัง จึงก้มหน้ามองไพ่เยี่ยจื่อในมือเงียบๆ ไม่ปริปากพูดอะไร

ซูถังรู้สึกประหม่าจนต้องบีบมือตัวเองแน่น

ไทเฮาตรัสเรียบๆ "ข้าถูกชะตากับถังถัง ตั้งใจจะหาฤกษ์ดียกนางเป็นธิดาบุญธรรม ฮองเฮากำลังทรงครรภ์ ไม่ควรเหน็ดเหนื่อย เรื่องนี้ก็ให้หยางกุ้ยเฟยจัดการก็แล้วกัน"

หยางกุ้ยเฟยได้ยินดังนั้นก็ตกใจ รีบหันไปสบตาฮองเฮา

ทั้งสองมองหน้ากัน

เรื่องนี้ต้องมีลับลวงพรางแน่ๆ

"ไทเฮาเพคะ พระองค์ก็ทรงทราบดีว่าหม่อมฉันเพิ่งจะหายป่วย คงไม่มีแรงจัดการเรื่องพวกนี้หรอกเพคะ" หยางกุ้ยเฟยบ่ายเบี่ยง แววตาฉายแววรังเกียจ นางไม่อยากจัดงานให้ซูถังหรอก ขืนทำไปแล้วเรินเป่าเข้าใจผิดจะทำอย่างไร

ใครดีใครชั่ว นางมองปราดเดียวก็รู้แล้ว

ไทเฮาจ้องมองหยางกุ้ยเฟยด้วยสายตาคมกริบ ทรงไม่พอพระทัยกับท่าทีของนางอย่างมาก

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด

หยางกุ้ยเฟยยกยิ้มมุมปาก ทำท่าทางทองไม่รู้ร้อน เล่นไพ่เยี่ยจื่อในมือไปมา ก่อนจะผลักไพ่ล้ม "อ๊ะ วันนี้หม่อมฉันเสียเยอะแล้ว ไม่อยากเล่นแล้วเพคะ"

มามาจาง คนสนิทของไทเฮามองนางด้วยความไม่พอใจ ช่างเป็นผู้หญิงที่ยั่วยวนและไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

สมควรแล้วที่นางจะป่วยไข้

เต๋อเฟยเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงออกโรงไกล่เกลี่ย "หากไทเฮาไม่ทรงรังเกียจ มอบหมายให้หม่อมฉันจัดการเถอะเพคะ"

"ตกลง" ไทเฮาพยักหน้า ทรงหมดอารมณ์เล่นไพ่เยี่ยจื่อแล้ว เดิมทีก็แค่ตั้งใจจะทดสอบความสามารถของซูถังเท่านั้น

พระนางลุกขึ้นยืน ตอนเดินผ่านหยางกุ้ยเฟยก็แค่นเสียงเยาะ

"ไทเฮาทรงเลอะเลือนไปแล้วหรือไร ถึงได้รับยายตัวปลอมนั่นเป็นธิดาบุญธรรม ถ้างั้นนางก็กลายเป็นองค์หญิงไปเลยน่ะสิ" หยางกุ้ยเฟยกลอกตาบน ก่อนจะกระแซะเข้าไปถามฮองเฮา "คนแก่มักจะหูหนวกตาบอดแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าเพคะ"

มุมปากของฮองเฮากระตุก พยายามเอ่ยเตือน "หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ระวังคำพูดหน่อย"

หยางกุ้ยเฟยตอบรับอย่างว่าง่าย "เพคะ"

เต๋อเฟยที่เดินตามหลังมา มองทั้งสองด้วยความอิจฉา

ใครๆ ต่างก็คิดว่าฮองเฮากับหยางกุ้ยเฟยเกลียดขี้หน้ากัน

แต่แท้จริงแล้ว ทั้งสองสนิทสนมกันมาก

หยางกุ้ยเฟยผู้เย่อหยิ่งและใช้ความสวยเป็นอาวุธ เวลาอยู่ต่อหน้าฮองเฮากลับเชื่องเป็นแมวเลยเชียว

...

ตอนที่จ้าวตงไห่ออกมาจากจวนสกุลซู ท่าทีหยิ่งผยองตอนอยู่ต่อหน้าเรินเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัว

"นายท่าน จะเอายังไงต่อดีขอรับ" บ่าวรับใช้ถาม

จ้าวตงไห่ตอบ "ไปหาเจ้าอาวาสที่อารามชิงซานดู เผื่อเขาจะมีวิธี"

บ่าวรับใช้แอบกลอกตา ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้เรื่องความชั่วร้ายของจ้าวตงไห่ แต่พอได้ยินจากปากเรินเป่า เขาก็ไม่อยากจะรับใช้อีกต่อไปแล้ว แต่เพราะสัญญาขายตัวยังอยู่ในมือของจ้าวตงไห่ เขาจึงจำต้องก้มหน้าก้มตาทำตาม

"ขอรับ"

รถม้าแล่นเข้าไปในป่าทึบ

วนเวียนอยู่กว่าครึ่งชั่วยาม ก็ยังกลับมาอยู่ที่เดิม

บ่าวรับใช้เริ่มใจคอไม่ดี "นายท่าน ดูเหมือนพวกเราจะโดนผีบังตาแล้วล่ะขอรับ"

จ้าวตงไห่ที่กำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว พอได้ยินก็เลิกม่านหน้าต่างขึ้นตวาด "บนโลกนี้จะมีเรื่องผีบังตาได้อย่างไร..."

คำพูดของเขาขาดห้วงไปทันที เมื่อสายตาประสานเข้ากับธิดามังกรพยาบาทที่กำลังบินโฉบอยู่ท่ามกลางเมฆดำทะมึน เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว

นาง... นางควรจะถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินที่เมืองหลิ่งหนานสิ!

ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้!

ธิดามังกรพยาบาทจ้องมองเขาเขม็ง แผดเสียงคำรามดังก้องกังวาน ต้นไม้ทั้งป่าสั่นสะเทือน

บ่าวรับใช้ตกใจจนกลิ้งตกลงจากรถม้า คุกเข่าหมอบกราบอยู่กับพื้น

"พี่ชายไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ นางมาหาคนเลวแซ่จ้าวเพื่อแก้แค้นเท่านั้น ไม่ทำร้ายท่านหรอกเจ้าค่ะ" เรินเป่าโผล่หน้าออกมาจากหางของธิดามังกรพยาบาท ก่อนจะกระโดดลงมา

พอเห็นนาง บ่าวรับใช้ก็รู้สึกดีใจและอุ่นใจขึ้นมาทันที "ท่านปรมาจารย์น้อย!"

"ท่านปรมาจารย์น้อย ช่วยข้าด้วย! ข้าจะยกสมบัติทั้งหมดให้ท่านเลย!" จ้าวตงไห่กลัวจนฉี่ราด คลานเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ข้างๆ เรินเป่า

เรินเป่ายกนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมาตรงหน้าเขา "ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านเป็นคนเลว จงยอมรับการลงทัณฑ์ซะเถอะ!"