บทที่ 76 เรินเป่าแฉความลับเศรษฐีจ้าว ก่อนลงบาดาลไปพบพญามังกร

ในตอนที่ฮ่องเต้แคว้นต้ายงยังทรงดำรงพระยศเป็นองค์ชาย ทรงเป็นเพียงองค์ชายสี่ และไม่ได้ประสูติจากพระครรภ์ของไทเฮา

ไทเฮาในตอนนั้นได้วางแผนลอบสังหารพระสนมลี่ พระมารดาผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้จนสิ้นพระชนม์ จากนั้นก็ฉวยโอกาสรับองค์ชายสี่มาเลี้ยงดูเป็นพระโอรสบุญธรรมอย่างชอบธรรม

เมื่อฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงแต่งตั้งองค์ชายสี่เป็นรัชทายาท ในเวลานั้นพระองค์ทรงมีพระชนมายุสิบสามพรรษา แต่หลังจากนั้นอีกห้าปี ไทเฮากลับทรงพระครรภ์และให้กำเนิดองค์ชายแปดขึ้นมา

ไทเฮาเคยคิดจะแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทมาให้พระโอรสสายเลือดแท้ๆ ของพระองค์เอง แต่ทว่าฐานะรัชทายาทขององค์ชายสี่ในตอนนั้นมั่นคงดุจภูผา แถมพระองค์ยังมีสติปัญญาและเล่ห์เหลี่ยมที่ไม่ธรรมดา

ในปัจจุบัน องค์ชายแปดได้รับการสถาปนาเป็นชิ่งอ๋อง ผนวกกับฮ่องเต้ทรงทราบความจริงเรื่องที่ไทเฮาเป็นคนวางแผนสังหารพระสนมลี่ ทำให้ไทเฮาทรงหวาดระแวงอยู่ลึกๆ พระนางทั้งเกรงกลัวว่าฮ่องเต้จะกลับมาแก้แค้น และทรงนึกเสียใจที่รับพระองค์มาเลี้ยงดูในตอนนั้น

ราชบัลลังก์นี้ อย่างไรเสียก็ต้องมอบให้สายเลือดแท้ๆ ของตัวเองถึงจะอุ่นใจที่สุด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไทเฮาทรงซ่องสุมกำลังอย่างลับๆ รอคอยโอกาสที่จะทวงราชบัลลังก์คืนให้ชิ่งอ๋อง

ศัตรูของศัตรู ก็คือมิตร

คนที่ซูเฉิงเซียวคิดจะไปพึ่งพิงเป็นคนแรก ก็คือไทเฮานั่นเอง

"กราบทูลไทเฮา ถังถังหลานสาวกระหม่อม ได้รับการฝากตัวเป็นศิษย์เอกของท่านปรมาจารย์แห่งสำนักแม่มด แถมยังมีดวงชะตาอันเป็นมงคล หากพระองค์ยังทรงเคลือบแคลงพระทัย จะทรงลองเรียกนางมารับใช้ข้างกาย ตอนที่ทรงเล่นไพ่เยี่ยจื่อ (ไพ่ใบไม้) กับบรรดาพระสนมดูก็ได้พ่ะย่ะค่ะ" ซูเฉิงเซียวคุกเข่ากราบทูลด้วยความเคารพ

"ไทเฮาทรงชวนข้าไปเล่นไพ่เยี่ยจื่อหรือ" ฮองเฮาซึ่งประทับเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก ทรงเลิกพระขนงด้วยความประหลาดใจ

แม่นมหลิวพยักหน้ารับ "ใช่เพคะ มามาจาง คนสนิทของไทเฮาเพิ่งมาเชิญเมื่อครู่นี้เอง"

ฮองเฮาทรงลูบพระครรภ์เบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ยันพระวรกายลุกขึ้น "ไปกันเถอะ"

ไทเฮาทรงเก็บพระองค์เงียบ ไม่ค่อยออกมาร่วมสังสรรค์กับเหล่าพระสนมนัก วันนี้ทรงเป็นฝ่ายเชิญเอง ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดเสียนี่กระไร

...

"ท่านปรมาจารย์น้อย"

จ้าวตงไห่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นทุกคนยืนมุงดูเขาอยู่ เปลือกตาของเขาก็กระตุกเบาๆ

เรินเป่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ท่านไปก่อหนี้กรรมเอาไว้ กรรมนี้ท่านต้องชดใช้ด้วยตัวเอง ข้าช่วยท่านไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ"

จ้าวตงไห่ชะงักไป สีหน้าแสดงความกระอักกระอ่วน "ท่านปรมาจารย์น้อยหมายความว่าอย่างไรขอรับ"

"ท่านต้องกลับไปรับผลกรรมที่บ้านของท่านเองนะเจ้าคะ ท่านทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ ไม่มีใครช่วยท่านได้หรอก" เรินเป่าแกะเปลือกลิ้นจี่โยนเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย พลางส่ายหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี หันไปสั่งเถาเซียง "พี่สาวเถาจื่อเซียง เอาเงินค่าลิ้นจี่คืนให้เขาไปเถอะเจ้าค่ะ"

จ้าวตงไห่หน้าซีดเผือด ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น รีบล้วงปึกตั๋วเงินออกมาจากอกเสื้อ "ขอความเมตตาท่านปรมาจารย์น้อยช่วยข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ จะเรียกเงินเท่าไหร่ ข้าน้อยก็ยอมจ่าย"

เรินเป่ายังคงส่ายหัวปฏิเสธ "ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ถ้าท่านอยากจะอ้อนวอน ก็ไปอ้อนวอนพี่สาวธิดามังกรที่ท่านจับขังไว้ในห้องใต้ดินสิเจ้าคะ"

ธิดามังกร!

ทันทีที่เรินเป่าเอ่ยคำสองคำนี้ออกมา ร่างกายของจ้าวตงไห่ก็แข็งทื่อ รูม่านตาหดเกร็งด้วยความตกใจ

เมื่อครึ่งปีก่อน เขาบังเอิญได้ยินข่าวลือว่า ที่ก้นมหาสมุทรแถบหยาโจว มีธิดามังกรซ่อนตัวอยู่ น้ำตาของนางเมื่อหลั่งริน จะกลายเป็นไข่มุกเลอค่า เพียงเม็ดเดียวก็มีมูลค่ามหาศาล

จ้าวตงไห่จึงทุ่มเงินจำนวนมหาศาล ว่าจ้างชาวประมงที่เชี่ยวชาญการดำน้ำ สร้างเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่ และอวนจับปลาชนิดพิเศษ ลงงมหาธิดามังกรในทะเลลึก

และเขาก็ทำสำเร็จ

เขาจับตัวธิดามังกรกลับมาขังไว้ที่บ้าน สร้างคุกใต้ดินอย่างแน่นหนา ใช้โซ่ตรวนหนาเตอะล่ามตัวนางไว้

เมื่อไหร่ที่นางไม่ยอมร้องไห้ เขาก็จะใช้แส้เฆี่ยนตี หรือใช้มีดถากเกล็ดมังกรของนางออกสดๆ เพื่อทรมานให้นางหลั่งน้ำตาออกมา

ไข่มุกเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับเกลื่อนกลาดเต็มห้อง

จ้าวตงไห่ร่ำรวยมหาศาลจากไข่มุกเหล่านั้น จนกลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหลิ่งหนาน

แต่ทว่า เมื่อเดือนก่อน ตามร่างกายของเขากลับมีเกล็ดมังกรผุดขึ้นมาเต็มไปหมด พอตกดึกก็จะเกิดอาการคันคะเยอและเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส เขาจ้างหมอฝีมือดีมารักษา กินยาสารพัดขนาน แต่ก็ไม่เป็นผล

เขาได้ข่าวว่าเมืองหลวงมีหมอเทวดาตัวน้อยที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากฮ่องเต้ เขาจึงยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อสืบหาเบาะแส และดั้นด้นเดินทางมาขอความช่วยเหลือ

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า เรินเป่าจะปฏิเสธ

แถมยังบอกว่าเป็นเวรกรรมตามสนองอีก

เวรกรรมอะไรกัน! ไร้สาระ! เขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก!

จ้าวตงไห่พยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความช่วยเหลือจากบ่าวรับใช้ "ท่านปรมาจารย์น้อยไม่ยอมรักษา สงสัยวิชาแพทย์คงจะยังไม่ถึงขั้นกระมัง"

พ่อบ้านและเถาเซียงถึงกับอ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าดูถูกท่านปรมาจารย์น้อยต่อหน้าต่อตา

ทั้งสองมองจ้าวตงไห่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตรทันที

เรินเป่าเอียงคอ ยกมือป้อมๆ ขึ้นมาประกบกัน ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก "ข้ารู้แล้วล่ะ! นี่มันแผนยั่วยุที่ท่านปู่เว่ยเคยสอนไว้นี่นา! ข้าฉลาดจะตาย ไม่หลงกลท่านหรอก ไม่รักษาก็คือไม่รักษา แบร่ๆๆ!"

นางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ท่าทางน่ารักน่าหยิก

"เจ้า!" จ้าวตงไห่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ชี้หน้าเรินเป่าด้วยความแค้นเคือง

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกชาแปลบที่ปลายนิ้ว ก่อนจะลามไปทั่วทั้งร่าง เหงื่อเย็นแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง

จ้าวตงไห่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ไม่ควรล่วงเกินเรินเป่า

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก่อนจะลดมือลง แอบหยิกต้นขาตัวเองเพื่อเรียกสติ และฝืนถามด้วยความหวังอันริบหรี่ "ท่านปรมาจารย์น้อย แล้วถ้าข้าปล่อยนางกลับสู่ทะเลตอนนี้ จะพอแก้ไขอะไรได้บ้างไหมขอรับ"

"ท่านนี่มันหน้าด้านชะมัดเลยนะเจ้าคะ" เรินเป่าเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง "เพื่อแลกกับไข่มุก ท่านไม่เพียงแต่ใช้แส้เฆี่ยนตีพี่สาวธิดามังกร แต่ยังแล่เกล็ดของนางออกทั้งเป็นอีก มันเจ็บมากเลยนะรู้ไหม! ข้าไม่ชอบท่านแล้ว!"

เรินเป่าสะบัดหน้าหนี ทำปากยื่น ปรี่เข้าห้องไปทันที ไม่ยอมหันกลับมามองจ้าวตงไห่อีกเลย

พ่อบ้านตอบสนองอย่างรวดเร็ว หันไปทำหน้าขรึมใส่จ้าวตงไห่ "เชิญท่านกลับไปเถิด"

เถาเซียงโยนตั๋วเงินร้อยตำลึงใส่หน้าเขา "นี่ค่าลิ้นจี่ของท่าน!"

จ้าวตงไห่ถูกไล่ออกจากจวนสกุลซูอย่างไม่ไยดี

เขายืนจ้องมองป้ายชื่อจวน ริมฝีปากสั่นระริก สองมือกำหมัดแน่น

เขาไม่เชื่อหรอกว่า มีเงินแล้วจะหาหมอเก่งๆ มารักษาไม่ได้!

เรินเป่าไม่ยอมรักษา ก็มีคนอื่นพร้อมจะรักษาให้เขาถมไป!

บนโลกใบนี้ มีเงินซะอย่าง ผีก็ยังโม่แป้งให้ได้!

เมื่อเรินเป่ากลับเข้าห้อง นางก็ปิดประตูลงกลอน บริกรรมคาถาเปิดประตูมิติ มุ่งหน้าสู่ก้นบึ้งมหาสมุทรเพื่อไปพบพญามังกร

หนูเงินตัวน้อยรับหน้าที่วิ่งนำทาง

พญามังกรกำลังนอนจิบเหล้าสบายใจเฉิบอยู่บนแท่นบรรทม จู่ๆ ก็มีหนูเงินกระโดดขึ้นมาเกาะบนตัว เขายกมันขึ้นมาดูด้วยความประหลาดใจ "นี่มันหนูเงินของท้าวเวสสุวรรณนี่นา เจ้านายเจ้ามาที่นี่หรือ"

"ท่านปู่พญามังกร ข้าเองเจ้าค่ะ!"

เสียงเจื้อยแจ้วของเรินเป่าดังก้องเข้ามาในหู

พญามังกรหน้าถอดสี รีบผุดลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนีเข้าห้องชั้นใน พลางหันไปกระซิบสั่งนางกำนัลหอยมุก "ไปบอกพญายมตัวน้อยนะว่าข้าไม่อยู่ ให้นางมาใหม่วันหลัง แล้วพาไปที่คลังสมบัติ อยากได้ไข่มุกราตรีสักกี่เม็ดก็ให้นางโกยไปเลย"

เรินเป่าชอบของที่ส่องแสงวิบวับ

เกล็ดบนตัวมังกรก็เปล่งประกายงดงามกว่าสิ่งใดในโลก

เขาเคยโดนเรินเป่าดึงเกล็ดไปแล้วถึงสามเกล็ด ขืนปล่อยให้โดนดึงอีก เขาคงหมดหล่อกันพอดี

"ท่านปู่พญามังกร จะรีบไปไหนหรือเจ้าคะ!"

เรินเป่าปรากฏตัวขวางหน้าเขาทันที

พญามังกรมองซ้ายมองขวา แกล้งทำเป็นตาบอด "เอ๊ะ? ท่านพญายมตัวน้อยอยู่ที่ไหนน่ะ ข้ามองไม่เห็นเลย"

เรินเป่าเขย่งปลายเท้า โบกมือป้อมๆ ไปมา "ท่านปู่พญามังกร ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ"

"โอ๊ย สายตาคนแก่ชักจะแย่ลงทุกวัน" พญามังกรหันหลังกลับ เตรียมจะเดินหนีไปอีกทาง

เรินเป่ายกเท้าเหยียบหางของเขาไว้

พญามังกรชะงักกึก ก้าวขาไม่ออก

ในจังหวะนั้นเอง องค์ชายสามแห่งวังบาดาลก็เดินเข้ามาหาพญามังกรพอดี พอเห็นเรินเป่าเข้า เขาก็หันหลังขวับ เตรียมจะเผ่นหนี

โอ้โห!

พญายมตัวป่วนมาเยือนวังบาดาลแล้ว

เขาต้องรีบหลบไปให้ไกลๆ

มังกรอย่างพวกเขามีเกล็ดส่องแสงวิบวับ แถมยังดูน่าเกรงขาม สำหรับเรินเป่าแล้ว พวกเขาก็เหมือนตุ๊กตาของเล่นมีชีวิตดีๆ นี่เอง

"ไอ้ลูกทรพี! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" พญามังกรตะโกนลั่น

องค์ชายสามแห่งวังบาดาลยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

ไม่ได้ยิน! ข้าไม่ได้ยิน!

"ท่านปู่พญามังกรกับพี่ชายสามไม่ชอบเรินเป่าแล้วหรือเจ้าคะ" เรินเป่ายกเท้าออกจากหางของพญามังกร ตีหน้าเศร้าสร้อย

พริบตาเดียว พญามังกรและองค์ชายสามก็พุ่งเข้ามาล้อมหน้านางไว้ "จะเป็นไปได้ยังไงกันเล่า"

"เรินเป่า ไม่เจอกันนาน อวบขึ้นเป็นกองเลย น่ารักขึ้นด้วยนะ" องค์ชายสามแห่งวังบาดาลกัดฟันหลับตา ดึงเกล็ดมังกรของตัวเองออกมาหนึ่งชิ้น แล้วยัดใส่มือเรินเป่าเพื่อเป็นการเอาใจ

เขาปรายตามองพญามังกร แกล้งตีหน้าซื่อ "เสด็จพ่อไม่ประทานเกล็ดให้นางสักชิ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ"

พญามังกร : ไอ้ลูกทรพี! ไอ้เนรคุณ!

เขาค่อยๆ เลื่อนมือไปจับเกล็ดของตัวเอง เตรียมจะดึงออก

เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "ข้าไม่เอาเกล็ดมังกรแล้วเจ้าค่ะ"

พญามังกรและองค์ชายสามแห่งวังบาดาลมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก

"ทำไมล่ะเรินเป่า ไม่รักปู่พญามังกรแล้วหรือลูก"