บทที่ 75 เรินเป่าชอบกินลิ้นจี่ จวนโหวเข้าหาไทเฮา

"ท่านอาจารย์! ความคิดของท่านมันกบฏชัดๆ! ถ้าทำพลาดขึ้นมา โทษประหารเจ็ดชั่วโคตรเชียวนะขอรับ!"

เมื่อได้ฟังแผนการของชายชราในชุดคลุมสีดำ ซูเฉิงเซียวก็ตกใจจนเผลอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

ชายชราในชุดคลุมสีดำไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานเรินเป่า ตอนนี้นางเป็นแค่ท่านปรมาจารย์น้อย แต่วันข้างหน้า นางจะต้องได้เป็นถึงราชครูของแผ่นดินแน่

ถึงเวลานั้น นางอยากจะบี้พวกเจ้าให้ตาย ก็ง่ายเหมือนบี้มดตัวหนึ่ง"

สีหน้าของซูเฉิงเซียวและฮูหยินเฒ่าซูดูไม่ได้เลย

ฮูหยินเฒ่าซูเอ่ยขึ้น "ท่านอาจารย์ ต่อให้นางจะยิ่งใหญ่แค่ไหน นางก็ใช้แซ่ซู และข้าก็เป็นย่าของนาง"

"ตอนที่เรินเป่ากลับมาที่จวนโหว เจ้าไม่เพียงแต่ไม่เหลียวแลนาง แต่ยังไม่ยอมให้นางมีชื่อในผังตระกูลด้วยซ้ำ" ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองนาง ก่อนจะเอ่ยประชดประชันอย่างไม่ไว้หน้า "ตอนนี้พอเห็นนางเป็นท่านปรมาจารย์น้อย พวกเจ้าก็คิดจะไปเกาะใบบุญนาง แต่นางไม่สนพวกเจ้าแล้วล่ะ"

ฮูหยินเฒ่าซูกำที่เท้าแขนรถเข็นแน่น เรื่องนี้แหละที่ทำให้นางนึกเสียใจที่สุดในชีวิต!

ตั้งแต่ฮ่องเต้ยันชาวบ้านร้านตลาด ต่างก็พากันนินทาว่านางเป็นพวกตาถั่ว

นางทุกข์ใจเหลือเกิน

ตอนนี้นางอยากให้ซูถังเก่งกว่าเรินเป่า เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่านางคิดถูก

"ที่ท่านอาจารย์พูดมาก็มีเหตุผล" ฮูหยินเฒ่าซูค่อยๆ เอ่ยออกมา

ซูเฉิงเซียวเหลือบมองมารดาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความเคร่งเครียด

บรรยากาศในห้องอึดอัดและตึงเครียด

ทันใดนั้น ซูถังก็พูดขึ้น "ท่านลุงเจ้าคะ ท่านเคยสอนข้าว่า 'ถ้าไม่ยอมเสียลูกเสือ ก็จับหมาป่าไม่ได้' (อยากได้ผลตอบแทนสูง ก็ต้องยอมเสี่ยง) ในเมื่อเรินเป่าเป็นท่านปรมาจารย์น้อยได้ แล้วทำไมข้าจะเป็นไม่ได้ล่ะ

ข้าอยากจะเป็นท่านปรมาจารย์น้อยที่ผู้คนเคารพกราบไหว้จริงๆ ไม่ใช่อยากเป็นแค่คนหลอกลวง"

ซูเฉิงเซียวมองหลานสาวด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของเด็กหญิงตัวเล็กๆ

แววตาของชายชราในชุดคลุมสีดำฉายแววชื่นชม

นี่สิ ถึงจะสมกับเป็นศิษย์ของเขา

"ตกลง พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าไทเฮา" ซูเฉิงเซียวกำหมัดแน่น เอ่ยด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

...

"ท่านอาจารย์ ข้าได้สั่งยาและฝังเข็มให้ผู้เฒ่าฉินตามจุดที่ท่านสอนมาอย่างเคร่งครัดแล้วขอรับ"

เช้าตรู่วันนี้ หมอต้วนตื่นแต่เช้า แวะไปตรวจดูอาการที่โรงเตี๊ยม ก่อนจะเดินทางมาที่จวนสกุลซูเพื่อรายงานเรินเป่า

เรินเป่านอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยก มือซ้ายถือไม้เสียบน้ำตาลปั้น มือขวาถือพุทราเปรี้ยว

ชายชราผมขาวโพลนอายุอานามกว่าครึ่งร้อย นั่งยองๆ คุยกับนางด้วยความเคารพนบนอบ

"ทำได้ดีมากจ้ะ หมอต้วน" เรินเป่ายื่นมือออกไปกะจะลูบหัวเขา แต่พอเห็นรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเขา มือน้อยๆ ก็ชะงักไปกลางอากาศ แล้วเปลี่ยนเป็นตบไหล่เขาเบาๆ แทน

หมอต้วนตื่นเต้นจนน้ำตาจะไหล "ท่านอาจารย์วางใจได้เลยขอรับ ข้าจะทุ่มเทสุดความสามารถ รักษาผู้เฒ่าฉินให้หายขาดให้จงได้ จะไม่ทำให้ท่านต้องเสียชื่อเสียงแน่นอน"

เถาเซียงและบ่าวรับใช้คนอื่นๆ ต่างก็เห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว

คุณหนูน้อยของพวกนางก็วางมาดดุดันแบบนี้แหละ!

คล้อยหลังหมอต้วนไปไม่นาน

ก็มีเศรษฐีจากเมืองหลิ่งหนานมาขอเข้าพบ

เรินเป่านั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยก โยกไปมาอย่างสบายอารมณ์ "วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่รับแขกหรอก"

พ่อบ้านยืนลังเลอยู่ข้างๆ เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด

"มีอะไรหรือเจ้าคะ" เรินเป่าหันไปถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มีหรือที่เรื่องอะไรจะเล็ดลอดสายตาของคุณหนูน้อยไปได้ พ่อบ้านยิ้มกว้าง "คุณหนูน้อยขอรับ เศรษฐีผู้นี้ชื่อว่า จ้าวตงไห่ เมืองหลิ่งหนานขึ้นชื่อเรื่องลิ้นจี่ เขาเตรียมลิ้นจี่ตระกร้าใหญ่มาเป็นของฝาก ข้าน้อยคิดว่าคุณหนูน้อยน่าจะชอบนะขอรับ"

"ลิ้นจี่? อร่อยไหมเจ้าคะ" เรินเป่าหูผึ่งทันที กระโดดผลุงลงจากเก้าอี้โยก

พ่อบ้านส่ายหน้า "ข้าน้อยก็ไม่เคยชิมเหมือนกันขอรับ แต่ได้ยินมาว่าลิ้นจี่มีเปลือกสีแดงสด พอปอกออกมาเนื้อข้างในจะใสปิ๊งเหมือนไข่มุก กัดทีน้ำเชื่อมหวานๆ ก็จะทะลักออกมา หวานเจี๊ยบเหมือนน้ำผึ้งเลยล่ะขอรับ"

พูดยังไม่ทันจบประโยค

เรินเป่าก็พุ่งพรวดออกไปจากห้องโถงหลักราวกับพายุ

"ลิ้นจี่! ข้าจะกินลิ้นจี่!"

หน้าประตูจวน จ้าวตงไห่ยืนหอบแฮ่กๆ โดยมีบ่าวรับใช้คอยพัดวีให้

"นายท่าน ท่านปรมาจารย์น้อยจะยอมพบพวกเราจริงๆ หรือขอรับ" บ่าวรับใช้แค่มายืนอยู่หน้าประตูจวนสกุลซู ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเงียบสงบและขลังราวกับมีปรมาจารย์จำศีลอยู่ข้างใน

จ้าวตงไห่ยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก เขามีรูปร่างอ้วนท้วน เดินแค่ไม่กี่ก้าวก็เหนื่อยหอบแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของบ่าวรับใช้ เขาก็ตวาดกลับ "อย่ามาพูดจาอัปมงคล! ข้าสืบมาหมดแล้ว ท่านปรมาจารย์น้อยก็คือจอมตะกละกลับชาติมาเกิด ชอบกินเป็นชีวิตจิตใจ ลิ้นจี่ตระกร้านี้จะต้องทำให้ท่านถูกใจแน่นอน"

แอ๊ด... ประตูจวนถูกเปิดออก

เรินเป่าชะโงกหน้าออกมา พอเห็นลิ้นจี่ตระกร้าใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้า นางก็ร้องว้าว วิ่งเข้าไปคว้าลิ้นจี่ยัดเข้าปากทันที

"เด็กที่ไหนเนี่ย!" บ่าวรับใช้รีบเข้าไปไล่ "นี่เป็นของฝากสำหรับท่านปรมาจารย์น้อยนะโว้ย!"

เรินเป่าได้รสหวานนิดๆ แต่เปลือกมันแข็งจัง นางคายเปลือกทิ้งไป

เรื่องของกิน นางเรียนรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ

ลิ้นจี่มันต้องปอกเปลือกสินะ!

ลิ้นจี่ลูกที่สอง นางปอกเปลือกออกก่อน แล้วค่อยยัดเข้าปากจนแก้มตุ่ย

เป็นอย่างที่ท่านลุงพ่อบ้านบอกเป๊ะเลย อร่อยมาก หวานเจี๊ยบ น้ำเยอะชะมัด!

นางเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย หันไปมองบ่าวรับใช้ พลางพูดเสียงอู้อี้ "เจ้าว่าอะไรนะ"

บ่าวรับใช้ : ......

แม่เจ้าโว้ย! เด็กอะไรหน้าตาน่ารักน่าชังขนาดนี้ ผิวพรรณก็ชมพูระเรื่อ

"คุณหนูน้อย!" พ่อบ้านและเถาเซียงวิ่งกระหืดกระหอบตามออกมา พอเห็นเรินเป่าสวาปามลิ้นจี่ไปแล้ว ก็รีบปาดเหงื่อเย็น หันไปพูดกับจ้าวตงไห่ "เชิญด้านในก่อนเถิดขอรับ"

จ้าวตงไห่พอจะเดาสถานะของเรินเป่าได้แล้ว ก็รีบหันไปตวาดใส่บ่าวรับใช้ทันที "ไอ้บ่าวตาบอด! หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ! คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าก็คือท่านปรมาจารย์น้อยยังไงล่ะ!"

บ่าวรับใช้ตกใจจนเข่าอ่อนแทบจะทรุดลงไปคุกเข่า

เรินเป่ากะพริบตาปริบๆ "เขาไม่ใช่ไอ้บ่าวตาบอดนะ เขาเป็นคนเหมือนกับท่านต่างหากล่ะ!"

หัวใจของบ่าวรับใช้กระตุกวาบ

ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหน ใครๆ ก็มองว่าเขาเป็นแค่บ่าวรับใช้ต่ำต้อย

แต่ท่านปรมาจารย์น้อยที่เขาเพิ่งจะตะคอกใส่ กลับออกโรงปกป้องเขา และบอกว่าเขาก็เป็นคนเหมือนกัน

เขามองเรินเป่าด้วยความซาบซึ้งใจ ราวกับจะประทับภาพของนางไว้ในความทรงจำไปตลอดกาล

"ท่านปรมาจารย์น้อยพูดถูกขอรับ" จ้าวตงไห่ตบปากตัวเองเบาๆ ยิ้มประจบประแจงเรินเป่า

เถาเซียงขมวดคิ้ว

ท่าทางประจบสอพลอแบบนี้ ดูน่ารังเกียจชะมัด

เมื่อเรินเป่ารู้ว่าการจะขนส่งลิ้นจี่มาถึงเมืองหลวงได้ ต้องใช้แรงงานคนและค่าใช้จ่ายมหาศาล และไม่ใช่ของที่จะหาทานได้บ่อยๆ นางก็ร้องอุทานด้วยความเสียดาย

นางชะลอความเร็วในการกินลิ้นจี่ลง ตั้งใจจะเก็บไว้แบ่งให้บิดามารดาและพี่สาวกินด้วย

"เจ้ามีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือ" เรินเป่าหันไปถามจ้าวตงไห่

ลิ้นจี่ในตระกร้าถูกเรินเป่าจัดการไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ในที่สุดก็ถามเสียที!

เปลือกตาของจ้าวตงไห่กระตุกยิกๆ เขารอคอยคำถามนี้มานานเหลือเกิน!

"ท่านปรมาจารย์น้อย ข้า..."

ยังไม่ทันที่จ้าวตงไห่จะพูดจบประโยค เขาก็หน้ามืดล้มฟุบลงไปกองกับพื้น สลบเหมือดไปทันที

เรินเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้ ชูมือป้อมๆ ทั้งสองข้างขึ้น เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เขาตั้งใจจะมาแกล้งล้มเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายจากข้าหรือเปล่าเนี่ย!"

...

ณ ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาที่ประทับอยู่บนพระแท่น ปรายตามองซูถังที่ซูเฉิงเซียวพาเข้ามา ก่อนจะหลุบตาลงนับลูกประคำในมือต่อ

"เจ้าบอกว่าเจ้าเก่งกว่าเรินเป่า แล้วมีอะไรมาพิสูจน์ล่ะ"