บทที่ 74 พบเจอคนดวงตกคนใหม่ กับความทะเยอทะยานของซูถัง

ฉินเจินเจินสลบไสลไปหลายชั่วยาม พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็ฝืนสังขารลุกขึ้น หมายจะเดินทางไปที่จวนสกุลซูทันที

แต่พอก้าวขึ้นรถม้า รถม้าก็ดันพัง

พอซ่อมรถม้าเสร็จ ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่

กว่าจะออกเดินทางได้ ก็ทุลักทุเล พอไปได้ครึ่งทาง ล้อรถม้าก็ไปติดหล่มอยู่นานสองนาน ดึงยังไงก็ดึงไม่ขึ้น

สุดท้ายนางจึงต้องเดินเท้าฝ่าสายฝนไปที่ตรอกเป่ยเซียง

คนขับรถม้าและเซี่ยเหอต่างก็งุนงง ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา คุณหนูของพวกเขาเป็นคนที่มีดวงดีมาตลอด ไม่เคยเจอเรื่องซวยๆ แบบนี้เลย

แต่เพียงชั่วข้ามคืน ความโชคดีเหล่านั้นราวกับอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น แม้แต่ตอนดื่มน้ำเปล่าก็ยังสำลัก

แต่ฉินเจินเจินก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้ ความคิดทั้งหมดของนางมุ่งไปที่การตามหาเรินเป่าเพียงอย่างเดียว

พอพ่อบ้านเปิดประตูออกมา เห็นสภาพของฉินเจินเจินและบ่าวรับใช้ ก็ตกใจจนตาค้าง

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ "คุณหนูน้อยของข้ายังเด็กนัก เป็นวัยที่ต้องการการพักผ่อนอย่างเต็มที่ กว่าจะตื่นก็ต้องรอจนตะวันโด่งนู่นแหละขอรับ"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" ฉินเจินเจินเม้มริมฝีปากแน่น "ข้าจะรออยู่ตรงนี้จนกว่านางจะตื่น"

พ่อบ้านถอนหายใจ "ก็ตามใจเถิดขอรับ"

เมื่อซูซูอิ่งเดินออกมาจากจวน เห็นฉินเจินเจินนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูด้วยสภาพอิดโรย ก็รู้สึกประหลาดใจ

ฉินเจินเจินรีบลุกขึ้นยืน คาดเดาจากรูปลักษณ์และกิริยาท่าทางของซูซูอิ่งได้ว่านางคือใคร

"คารวะคุณหนูใหญ่ซู ข้าคือฉินเจินเจินจากเมืองเจียงหนาน เดินทางมาเพื่อขอความเมตตาเรื่องการรักษาเจ้าค่ะ" ฉินเจินเจินย่อตัวทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย

ซูซูอิ่งก็ย่อตัวตอบรับตามมารยาท

ซูเสวียนเช่อเดินออกมาเพื่อเตรียมตัวไปเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงพอดี พอเห็นฉินเจินเจิน เขาก็รู้สึกประหลาดใจ หรือว่านี่คือคนดวงตกที่เรินเป่าพูดถึง?

แม่นยำราวกับตาเห็นจริงๆ

เมื่อคืนตอนกลับมาถึงจวน เรินเป่าสัมผัสได้ถึงเส้นใยแห่งกรรมบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับนาง ซึ่งเชื่อมโยงไปที่จวนโหว

ตอนแรกนางตั้งใจจะตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อมารอพบคนดวงตก แต่พอตื่นขึ้นมาจริงๆ แดดก็ส่องก้นเสียแล้ว

"พี่สาวเถาจื่อเซียง สายแล้วๆ!" เรินเป่ากลิ้งตัวม้วนผ้าห่ม ตะโกนเสียงเจื้อยแจ้ว

เถาเซียงยกอ่างน้ำเข้ามา ช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้ก้อนแป้งน้อย "คุณหนูน้อย มีคนมารอพบอยู่ข้างนอกแล้วเจ้าค่ะ"

เรินเป่าเอามือลูบท้องป้อมๆ "แต่ว่าท้องของเรินเป่าร้องจ๊อกๆ เลยเจ้าค่ะ ไม่มีแรงไปพบใครหรอก"

เถาเซียงพยายามกลั้นยิ้ม "บ่าวเตรียมอาหารเช้าไว้ให้หมดแล้วเจ้าค่ะ มีซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตๆ ขนมอบไส้นมสด แล้วก็นมวัวอุ่นๆ ที่คุณหนูน้อยชอบด้วยนะเจ้าคะ..."

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ

เรินเป่าก็พุ่งพรวดออกไปนั่งแหมะที่โต๊ะอาหารแล้ว มือซ้ายและขวาถือซาลาเปาไส้เนื้อลูกโต กัดกร้วมๆ คำเบ้อเริ่ม

"อร่อยจังเลย ซาลาเปาไส้เนื้อหอมม๊ากมาก" เรินเป่าเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง พูดเสียงอู้อี้ "ให้คนดวงตกเข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ"

ฉินเจินเจินเดินเข้ามาในห้องโถงหลัก ย่อตัวคารวะ "คารวะท่านปรมาจารย์น้อยเจ้าค่ะ"

"พี่สาวคนดวงตก กินซาลาเปาสิเจ้าคะ ท้องพี่สาวว่างเปล่าไปหมดแล้ว" เรินเป่าเลื่อนจานซาลาเปาไปตรงหน้านาง

ดวงตากลมโตของเรินเป่าใสซื่อบริสุทธิ์ แฝงไปด้วยความไร้เดียงสาของเด็กวัยสามขวบ แตกต่างจากบุคลิกที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ของซูถังอย่างสิ้นเชิง

ฉินเจินเจินรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลาเสียจริงที่มองคนไม่ออก

นี่สิท่านปรมาจารย์น้อยตัวจริง แม้อายุจะน้อย แต่กลับมีสง่าราศีไม่ธรรมดา ตอนที่นางจ้องมองมา ฉินเจินเจินรู้สึกเหมือนมีสายลมเย็นๆ พัดผ่านกลางอก ช่วยพัดพาความอึดอัดให้มลายหายไป

"ขอบคุณท่านปรมาจารย์น้อยเจ้าค่ะ" ฉินเจินเจินหยิบซาลาเปาขึ้นมา นางไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องมาหลายมื้อแล้วจริงๆ

นางกินซาลาเปาไปแค่สองลูกก็อิ่มแล้ว แต่นางกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นเรินเป่าฟาดซาลาเปาไปหลายสิบลูก แถมยังต่อด้วยขนมหวานอีกต่างหาก

ฉินเจินเจินอยากจะอ้อนวอนให้นางไปดูอาการท่านปู่ที่โรงเตี๊ยม แต่คำพูดก็จุกอยู่ที่คอ

เรินเป่าลูบพุงกลมๆ เรอออกมาเสียงดัง "อิ่มแล้วจ้า!"

"ท่านปรมาจารย์น้อย" ฉินเจินเจินเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็เห็นเรินเป่ายกมือป้อมๆ ขึ้นโบกไปมา นางจึงเม้มริมฝีปากแน่น

เรินเป่ากระโดดลงจากเก้าอี้ เดินวนรอบตัวนางหนึ่งรอบ "กลิ่นอายความซวยบนตัวท่านนี่มันคุ้นๆ นะเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะไปอยู่กับถังถังมาใช่ไหมล่ะเจ้าคะ"

ถังถังคือใคร?

ฉินเจินเจินและบ่าวรับใช้มองหน้ากันอย่างงุนงง ตอนแรกพวกนางตั้งใจจะแฉเรื่องที่ซูถังปลอมตัวเป็นเรินเป่าเพื่อหลอกลวงต้มตุ๋น แต่พยายามจะอ้าปากพูดเท่าไหร่ ก็พูดไม่ออก ราวกับมีอะไรมาอุดคอไว้

ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

"ฉินเจินเจินไปหาเรินเป่าแล้วงั้นหรือ"

ณ จวนโหว ชายชราในชุดคลุมสีดำนั่งอยู่บนรถเข็น เก็บยันต์อาคมแผ่นหนึ่งกลับเข้ากระเป๋า แววตาฉายแววอำมหิต

ก่อนหน้านี้ ซูถังเคยถูกแฉกลางงานเลี้ยงในวังว่าปลอมตัวเป็นเรินเป่า พอได้ยินว่าฉินเจินเจินไปหาเรินเป่า นางก็เริ่มรู้สึกประหม่า มือน้อยๆ ขยำชายเสื้อไปมา

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองนาง แค่นเสียงเหอะ "จะไปกลัวอะไร! เจ้าคือผู้สืบทอดสำนักแม่มดของข้า เป็นคู่ปรับที่ฟ้าประทานมาให้ต่อกรกับเรินเป่า ถ้าเจ้าปอดแหกตั้งแต่ตอนนี้ เจ้าก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วล่ะ!"

ซูถังตัวสั่นสะท้าน

นางไม่อยากแพ้เรินเป่า!

นางอยากจะเก่งกว่าเรินเป่าให้ได้!

"ท่านอาจารย์ แล้วถ้าพี่สาวฉินเจินเจินไปหาเรินเป่า นางจะไม่รู้หรือเจ้าคะว่าข้าสวมรอยเป็นเรินเป่าเพื่อหลอกเอาเงินนาง" ซูถังสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติเอ่ยถาม

ชายชราในชุดคลุมสีดำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "ต่อให้นางรู้ แล้วเจ้าจะทำอย่างไรล่ะ"

ซูถังชะงักไป สมองน้อยๆ เริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้น้ำเสียงจะยังดูเด็ก แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับทำให้คนฟังต้องตกตะลึง "ข้าก็จะยืนกรานปฏิเสธให้ถึงที่สุด แล้วโยนความผิดทั้งหมดไปให้เรินเป่าเจ้าค่ะ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำพยักหน้าอย่างพอใจ

ใช่แล้ว! ต้องหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้แหละ!

ด้านได้อายอด ใครหน้าด้านกว่า คนนั้นชนะ!

"แต่อย่างไรเสีย พวกเราก็ต้องหาที่พึ่งไว้สักคน" ชายชราในชุดคลุมสีดำเอ่ยขึ้น "ไปตามลุงของเจ้ามาพบข้าที"

...

ณ โรงเตี๊ยมเต๋อกุ้ย

"ในปอดของท่านปู่มีก้อนหินแข็งๆ เกาะอยู่เต็มไปหมดเลย ทำให้ท่านไอหนักมาก พอถึงหน้าหนาวอากาศเย็นจัด ก็จะยิ่งไอหนักขึ้นไปอีก" เรินเป่านั่งจับชีพจรให้ฉินเหลาเพียงชั่วครู่ ก็ชักมือกลับแล้ววินิจฉัยอาการได้อย่างแม่นยำ "โรคนี้รักษาด้วยยาไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ปล่อยไว้มีแต่จะไอเป็นเลือด"

ฉินเจินเจินพยักหน้ารัวๆ ด้วยความดีใจ "ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านปรมาจารย์น้อย อาการเป็นแบบที่ท่านบอกเป๊ะเลย!"

นางรีบก้าวเท้าไปข้างหน้า แต่ด้วยความดีใจจนลืมตัว ขาซ้ายดันสะดุดขาขวา ล้มหน้าคะมำไปกับพื้นอย่างแรง

นางเงยหน้าขึ้นมาด้วยความเขินอาย

เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "ท่านนี่มันซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ เลยนะเนี่ย"

ฉินเจินเจินรู้สึกสับสน ตั้งแต่เล็กจนโต คนรอบข้างต่างก็ชมว่านางคือตัวนำโชค เป็นเทพธิดาแห่งความโชคดี

ธุรกิจของตระกูลฉินก็เจริญรุ่งเรืองและมั่งคั่งขึ้นมา ก็เพราะนางเกิดมานี่แหละ

แถมยังมีนักพรตเคยดูดวงให้ ว่าชะตาชีวิตของนางจะสูงส่งและร่ำรวยมหาศาล

คำว่า 'ซวย' ไม่เคยเฉียดใกล้ชีวิตนางเลยสักนิด

แต่วันนี้ นางกลับรู้สึกว่าทำอะไรก็ติดขัดไปหมด ทำอะไรก็ไม่ราบรื่นเลย

"ท่านปรมาจารย์น้อย แล้วท่านปู่ของข้ายังมีทางรักษาไหมเจ้าคะ" ฉินเจินเจินเอ่ยถามด้วยความหวังและความกังวล

เรินเป่ายื่นมือป้อมๆ ออกมา ใช้นิ้วชี้ถูกับนิ้วหัวแม่มือไปมา ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับจ้องมองนาง

ฉินเจินเจินไม่เข้าใจความหมาย จึงลองทำท่าถูกมือเลียนแบบนางดูบ้าง

เรินเป่าร้องอ๊ะ "เงินไงเจ้าคะ เงิน! หนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ!"

"รับไปเลยเจ้าค่ะท่านปรมาจารย์น้อย" เซี่ยเหอหัวไว รีบล้วงตั๋วเงินร้อยตำลึงออกมายัดใส่มือเรินเป่าทันที

เรินเป่าฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างมีความสุข

ช่วงนี้นางดวงดีเรื่องเงินจริงๆ เลยนะ มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเลย!

เรินเป่าหัวเราะคิกคัก "ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ มีข้าอยู่ทั้งคน ท่านปู่ของท่านต้องหายดีแน่นอนเจ้าค่ะ"

ฉินเจินเจินรีบหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาเตรียมจด "ท่านปรมาจารย์น้อย จะสั่งยาอะไร ข้าจะจดไว้เจ้าค่ะ"

"แต่ข้าไม่รู้จักชื่อยานี่นา" เรินเป่ามองนางด้วยความงุนงง

ฉินเจินเจินอึ้งไป

ไม่รู้จักชื่อยา แล้วจะรักษาโรคได้อย่างไรล่ะ

แต่นางก็ไม่กล้าถามออกไป

เรินเป่าหยิบห่อเข็มเงินออกมา แล้วลงมือฝังเข็มอย่างรวดเร็ว จนทุกคนมองตามแทบไม่ทัน

"อีกหนึ่งเค่อค่อยถอนเข็มออกนะเจ้าคะ แล้วท่านปู่ก็จะฟื้นขึ้นมา ส่วนการฝังเข็มอีกสิบวันที่เหลือ ให้ลูกศิษย์ของข้ามาจัดการต่อก็แล้วกันเจ้าค่ะ"

เรินเป่ากระโดดลงจากเก้าอี้ หันไปมองเถาเซียง

เถาเซียงรู้หน้าที่ รีบไปตามหมอต้วนมาทันที

หมอต้วน : เย้! จะได้เรียนรู้วิชาฝังเข็มท่าใหม่แล้ว!

...

ณ บ่อนการพนัน ซูเฉิงเซียวขลุกอยู่ที่นี่มาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ สลับไปมาระหว่างได้กับเสีย

"ตัวนำโชคมาแล้วโว้ย!"

ทันทีที่ซูถังก้าวเข้ามาในบ่อน สายตาทุกคู่ก็หันขวับมามองนางเป็นจุดเดียว

ซูเฉิงเซียวเห็นนางก็ตาลุกวาว "ถังถัง มานี่เร็ว"

ตั้งแต่ซูถังดูดโชคลาภของฉินเจินเจินมา เขาก็พานางมาที่บ่อนด้วยตลอด และมือขึ้นสุดๆ

จนพวกผีพนันในบ่อนเห็นซูถังแล้วถึงกับขยาด

แต่ซูถังกลับชอบใจความรู้สึกที่ได้เป็นจุดสนใจและเป็นที่อิจฉาของทุกคน

"ท่านลุง ท่านอาจารย์ให้ข้ามาตามท่านกลับไปเจ้าค่ะ" ซูถังกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ

แค่นางมายืนข้างๆ เขาก็ชนะพนันตานึงแล้ว

ซูเฉิงเซียวติดลมบน "ขออีกสองตาเถอะนะ"

ซูถังกระตุกแขนเสื้อเขาแรงขึ้น "ไม่ได้เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์บอกว่ามีเรื่องสำคัญมากจะคุยด้วย เป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่ชี้ชะตาว่าจวนโหวของเราจะกลับมายิ่งใหญ่ในเมืองหลวงได้อีกหรือไม่เลยนะเจ้าคะ"

มือของซูเฉิงเซียวที่กำลังจะวางเงินเดิมพันชะงักกึก เขามองโต๊ะพนันด้วยความเสียดาย "ไม่เล่นแล้ว กลับจวน!"