บทที่ 73 รูปปั้นหญิงเคลือบจอมออดอ้อน กับลูกถีบพิฆาตของเรินเป่าวัยสามขวบ

ณ จวนสกุลฟ่าน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เรินเป่าอย่างไม่กะพริบ

พวกนางสงสัยจริงๆ

รูปปั้นหญิงเคลือบ ก็เป็นแค่แจกันใบใหญ่ใบหนึ่ง จะไปมีฤทธิ์เดชอาละวาดได้อย่างไร

แม่ทัพฟ่านเองก็งุนงงไม่แพ้กัน ของชิ้นนี้เพื่อนสนิทเป็นคนมอบให้ บอกว่าเป็นของมงคลช่วยเรียกทรัพย์สินเงินทองและปรับฮวงจุ้ยให้ดีขึ้น

แต่รูปปั้นก็ยังคงตั้งนิ่งอยู่ใต้ฝ่ามือของเรินเป่า ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

ฮูหยินฟ่านอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น "ท่านปรมาจารย์น้อย หรือว่า..."

นางยังพูดไม่ทันจบ

เงาร่างสีเขียวเข้มสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากรูปปั้นหญิงเคลือบ เผยให้เห็นหญิงสาวผิวขาวผ่องราวกับหิมะ ริมฝีปากแดงระเรื่อดั่งเลือด นัยน์ตาโศกเศร้า รูปร่างอรชรอ้อนแอ่นราวกับกิ่งหลิวลู่ลม ดูงดงามทว่าแฝงไปด้วยความโศกเศร้า

เฮ้ย! ผี!

บรรดาสตรีในจวนกรีดร้องลั่น พยายามจะวิ่งหนี แต่ขากลับอ่อนระทวยจนก้าวไม่ออก

"ท่านพญายมตัวน้อย~" หญิงสาวในรูปปั้นย่อตัวคารวะเรินเป่าอย่างอ่อนช้อย เมื่อช้อนสายตาขึ้นมอง ดวงตาคู่สวยก็มีหยาดน้ำตารื้น ดูน่าสงสารจับใจ น้ำเสียงของนางหวานหยดย้อย "ท่านทำข้าเจ็บนะเจ้าคะ~"

นังจิ้งจอกจอมยั่ว!

บรรดาสตรีในจวนมองหน้ากัน ในหัวมีแต่คำสามคำนี้ผุดขึ้นมา

ส่วนพวกผู้ชายยิ่งหนักกว่า จ้องมองนางตาไม่กะพริบ พึมพำออกมาราวกับต้องมนต์สะกด "ช่างงดงามเหลือเกิน"

เรินเป่าปล่อยมือจากรูปปั้นหญิงเคลือบ

พญายมตัวน้อยยังเด็กนัก ลูกไม้ออดอ้อนแค่นี้ใช้กับนางไม่ได้ผลหรอก "อะไรกัน! เจ้าเจ็บตรงไหนล่ะ จะให้ข้าจับเจ้าทุ่มให้แตกตายไปเลยเอาไหม!"

หญิงสาวในรูปปั้นหดคอด้วยความหวาดกลัว "อย่าเลยเจ้าค่ะ~"

ร่างจริงของนางก็สูงใช่ย่อย

เรินเป่าต้องเงยหน้ามองนาง แต่พญายมอย่างนางยอมก้มหัวให้ใครที่ไหนกันล่ะ!

นางชูมือป้อมๆ ไปหาซูเสวียนเช่อ

ซูเสวียนเช่อรู้ใจลูกสาวทันที รีบอุ้มนางขึ้นมานั่งบนบ่า

ทีนี้เรินเป่าก็อยู่ในระดับสายตาเดียวกับหญิงสาวในรูปปั้นแล้ว นางเท้าสะเอว เอ่ยอย่างฉะฉาน "เลิกพล่ามได้แล้ว! รีบรักษาตุ่มประหลาดบนหัวท่านลุงฟ่านให้หายเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำไมเจ้าต้องไปทำร้ายเขาด้วย แถมยังมาหลอกหลอนท่านน้าในจวนอีก นิสัยไม่ดีเลย!"

บรรดาสตรีในจวนส่งสายตาขอบคุณไปให้เรินเป่า

ท่านปรมาจารย์น้อยพูดแทนใจพวกเราหมดเลย!

หญิงสาวในรูปปั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ท่านพญายมตัวน้อย~ ข้าไม่มีวิชาแพทย์หรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่อาศัยสิงสู่อยู่ในรูปปั้นนี้ ดูดซับพลังหยินมาหล่อเลี้ยงร่างกาย ส่วนเรื่องตุ่มประหลาดนั่น ไม่เกี่ยวกับข้าเลยนะเจ้าคะ"

เรินเป่าจ้องมองนางเขม็ง ก่อนจะพยักหน้า "นางไม่ได้โกหก นางรักษาไม่ได้จริงๆ ด้วย"

แม่ทัพฟ่านใจหายวาบ พูดจาตะกุกตะกัก "ถ้าอย่างนั้น... ท่านปรมาจารย์น้อย ข้าก็คงหมดทางรักษาแล้วใช่ไหมขอรับ"

"ก็ไม่เชิงนะเจ้าคะ แค่ทุบรูปปั้นนี่ให้แตก ตุ่มประหลาดของท่านก็จะหายไปเอง แล้วพลังหยินของนางก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อพวกท่านอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ" เรินเป่าตอบเสียงใส

หญิงสาวในรูปปั้นร้องอุทานเบาๆ ยกมือขึ้นทาบอก มองเรินเป่าด้วยสายตาน่าสงสาร "ท่านพญายมตัวน้อย อย่าทำลายบ้านข้าเลยนะเจ้าคะ ได้โปรดละเว้นข้าด้วยเถิด"

ท่าทางน่าเวทนาของนาง ทำให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร

เรินเป่าหันไปถามแม่ทัพฟ่าน "ท่านลุงฟ่าน จะให้ทุบไหมเจ้าคะ"

"ท่านแม่ทัพฟ่าน~" หญิงสาวในรูปปั้นพุ่งเข้าไปหา ยกมือซ้ายขึ้นเท้าคาง ส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาทันที

มารยาหญิงใช้กับเขาไม่ได้ผลหรอก!

แม่ทัพฟ่านเบือนหน้าหนี หันไปสบตาเรินเป่าด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว "ทุบเลยขอรับ!"

"อย่าเลยนะเจ้าคะ..."

หญิงสาวในรูปปั้นอ้อนวอนเสียงหวาน

โครม!

เรินเป่ายกเท้าป้อมๆ ถีบรูปปั้นหญิงเคลือบขนาดมหึมาจนล้มครืนลงไปกองกับพื้น

ต้นไม้ ก้อนหิน หรือแม้แต่ต้นหญ้า ล้วนมีโอกาสเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาได้

แต่หากจิตวิญญาณนั้นสร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเทพเซียนองค์ใด หรือแม้แต่เรินเป่าในฐานะพญายมตัวน้อย

เมื่อพบเจอ ย่อมต้องกำจัดทิ้ง

รูปปั้นหญิงเคลือบตนนี้ดำรงอยู่ได้ด้วยพลังแห่งความแค้นและพลังหยิน แม้นางจะไม่มีความแค้นเคืองใดๆ กับคนในจวนสกุลฟ่าน แต่เพียงแค่มีนางอยู่ ก็ทำให้เจ้าของบ้านเกิดตุ่มพิษ และร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ

บ้านช่องไม่สงบสุข ลูกหลานไม่เจริญรุ่งเรือง

ในเมื่อจิตวิญญาณนี้ถือกำเนิดมาจากรูปปั้นหญิงเคลือบ การทุบทำลายรูปปั้นให้แตกสลาย ก็เท่ากับเป็นการทำลายต้นตอของปัญหา

เพล้ง!

รูปปั้นหญิงเคลือบล้มลงกระแทกพื้น แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี

เรินเป่าใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางถูเข้าด้วยกัน ยันต์สีทองเปล่งประกายปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ คลุมร่างของหญิงสาวในรูปปั้นไว้

เมื่อยันต์สลายไป หญิงสาวในรูปปั้นก็อันตรธานหายไปพร้อมกัน

ทุกคนขยี้ตา มองไปที่จุดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

"นายท่าน! ตุ่มประหลาดบนหัวท่านหายไปแล้วขอรับ!" บ่าวรับใช้จ้องมองศีรษะของแม่ทัพฟ่านด้วยความประหลาดใจและดีใจสุดขีด

อันที่จริง แม่ทัพฟ่านก็สัมผัสได้ว่า วินาทีที่หญิงสาวในรูปปั้นหายตัวไป ความเจ็บปวดตามร่างกายของเขาก็ปลาสนาการไปจนหมดสิ้น

แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ตุ่มพิษพวกนั้นจะหายวับไปราวกับเล่นกล!

เขายกมือขึ้นลูบคลำศีรษะ ผิวเรียบเนียนเป็นปกติ เขาถลกขากางเกงขึ้นดู ผิวหนังก็กลับมาเรียบเนียนเหมือนเดิม ตุ่มพิษที่เคยบวมแดงและเน่าเฟะ หายไปจนหมดสิ้น!

"ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์น้อย! ท่านคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า ท่านคือผู้ให้กำเนิดข้าใหม่แท้ๆ!" แม่ทัพฟ่านตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก แทบจะคุกเข่ากราบกรานเรินเป่า

เรินเป่าร้องอ๊ะ ใบหน้าจิ้มลิ้มจริงจังขึ้นมาทันที "แต่ข้าเพิ่งจะอายุแค่สามขวบเองนะเจ้าคะ เป็นแม่ท่านไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หรือว่าท่านตั้งใจจะเบี้ยวค่ารักษา ถึงได้อ้างว่าจะให้ข้าเป็นแม่ท่าน"

แม่ทัพฟ่านถึงกับสะอึก

เขาไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย!

บรรดาสตรีในจวนต่างพากันหัวเราะคิกคัก วิชาอาคมของท่านปรมาจารย์น้อยล้ำลึกมากจนมักจะทำให้คนลืมอายุจริงของนางไปเลย คำพูดเมื่อครู่ทำให้พวกนางนึกขึ้นมาได้

เรินเป่า ก็เป็นแค่เด็กน้อยวัยสามขวบเท่านั้น

แม่ทัพฟ่านทั้งขำทั้งอาย "ท่านปรมาจารย์น้อยวางใจเถอะขอรับ ข้าไม่เบี้ยวค่ารักษาแน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้น ท่านก็เป็นท่านลุงที่ดีคนหนึ่งเลยล่ะเจ้าค่ะ" เรินเป่ายกนิ้วโป้งให้ เป็นสัญลักษณ์รับรองคนดี

ทุกคนถูกความไร้เดียงสาของนางตกเข้าเต็มเปา พากันเข้ามารุมล้อมแสดงความเอ็นดู ชื่นชมนางจนเรินเป่าหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

ฮูหยินเฒ่าฟ่านถอดกำไลหยกที่ข้อมือออก ยัดใส่มือเรินเป่า สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ "ท่านปรมาจารย์น้อย นี่คือของขวัญต้อนรับจากยายแก่คนนี้ ถือซะว่าเป็นสินน้ำใจนะลูก"

สายตาของเรินเป่าจับจ้องไปที่กำไลทองคำอีกวงบนข้อมือฮูหยินเฒ่าฟ่านตาไม่กะพริบ นางเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความเคอะเขินใดๆ "ท่านยาย ข้าอยากได้กำไลทองคำวงนั้นเจ้าค่ะ ไม่เอากำไลหยกวงนี้ได้ไหมเจ้าคะ"

ฮูหยินเฒ่าฟ่านชะงักไป กำไลหยกที่นางตั้งใจจะให้เรินเป่า เป็นหยกเนื้อดีระดับพรีเมียม มูลค่าแพงกว่ากำไลทองคำตั้งเท่าตัว

นางยิ้มอย่างใจกว้าง ถอดกำไลทองคำออก แล้วยัดใส่มือเรินเป่าทั้งสองวง "ยายให้ท่านปรมาจารย์น้อยทั้งสองวงเลยลูก"

เรินเป่าน่ารักน่าชังขนาดนี้ ใครเห็นก็อดใจไม่ไหวที่จะหลงรัก

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านยาย" เรินเป่าประคองกำไลทั้งสองวงไว้ในมือ ยิ้มหวาน "ข้าชอบมากเลยเจ้าค่ะ ข้าก็มีของขวัญต้อนรับจะให้ท่านยายเหมือนกันนะเจ้าคะ"

นางหยิบยันต์คุ้มครองความปลอดภัยออกมาแผ่นหนึ่ง ยื่นให้ฮูหยินเฒ่าฟ่าน

ฮูหยินเฒ่าฟ่านรับมา พับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกอย่างระมัดระวัง นางหารู้ไม่ว่า ยันต์แผ่นนี้จะช่วยชีวิตนางไว้ในอนาคต

เรินเป่าได้รับของขวัญมากมาย พร้อมกับค่ารักษาอีกหนึ่งร้อยตำลึง หอบกลับจวนอย่างชื่นมื่น

นางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของซูเสวียนเช่อ ลูบกำไลทองคำสลับกับตั๋วเงินร้อยตำลึงไปมาอย่างเพลิดเพลิน

ซูเสวียนเช่อจับมือนางไว้ด้วยความเอ็นดูปนขบขัน "เรินเป่าชอบทองคำขนาดนี้ ถ้าพ่อเปลี่ยนเตียงของลูกให้เป็นทองคำล้วน ลูกจะนอนหลับลงไหมเนี่ย"

ดวงตาของเรินเป่าเปล่งประกายวิบวับ จับแขนซูเสวียนเช่อเขย่าไปมาอย่างออดอ้อน "เตียงทองคำหรือเจ้าคะ! ในโลกนี้มีของดีๆ แบบนั้นด้วยหรือเจ้าคะ ข้าอยากได้ๆ!"

ซูเสวียนเช่อ : ......

ถ้าเขาบอกว่าแค่ล้อเล่น เรินเป่าจะร้องไห้ไหมนะ

เขาบีบจมูกเล็กๆ ของนางเบาๆ "เดี๋ยวพ่อหาให้นะลูก"

"ท่านพ่อ พรุ่งนี้ตอนตีห้า จะมีคนดวงซวยมาหาข้าที่บ้านนะเจ้าคะ" เรินเป่าตื่นเต้นกับเหตุการณ์วันนี้มาก พอใกล้จะถึงจวนสกุลซู ความง่วงก็จู่โจมจนลืมตาไม่ขึ้น นางลูบคางซูเสวียนเช่อเบาๆ ก่อนจะผล็อยหลับไป

ซูเสวียนเช่อประหลาดใจ "เรินเป่ารู้ล่วงหน้าหรือลูก"

ไม่มีเสียงตอบรับ พอก้มลงมองก็พบว่าเรินเป่าหลับปุ๋ยไปแล้ว

ลูกหมูน้อยเอ๊ย ซูเสวียนเช่อมองลูกสาวในอ้อมกอดด้วยสายตาอ่อนโยน

ตีห้าของวันรุ่งขึ้น

ฉินเจินเจินก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูจวนสกุลซูจริงๆ