บทที่ 72 รูปปั้นหญิงเคลือบอาละวาด ฉินเจินเจินถูกสูบโชคลาภ

รักษา!

อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยตำลึงเลย ต่อให้หนึ่งพันตำลึงก็ต้องรักษา

แม่ทัพฟ่านและบ่าวรับใช้ดีใจจนน้ำตาไหล พยุงกันและกันด้วยความตื้นตัน

"ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์น้อยขอรับ"

แค่คิดว่าจะมีเงินทองไหลเข้ากระเป๋า เรินเป่าก็ยิ้มแป้น โบกมือป้อมๆ ไปมา "ไม่ต้องขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าต้องไปดูที่บ้านท่านด้วยนะ วิญญาณร้ายไม่ได้อยู่บนตัวท่าน แต่อยู่ที่บ้านท่านต่างหากล่ะ"

แม่ทัพฟ่านรีบพยักหน้ารับ "ทุกอย่างแล้วแต่ท่านปรมาจารย์น้อยจะบัญชาเลยขอรับ"

เรินเป่าเพิ่งจะคล้อยหลังไป

ฉินเจินเจินก็เดินทางมาถึงจวนสกุลซูที่ตรอกเป่ยเซียงพอดี

"ข้าคือฉินเจินเจิน จากตระกูลฉินแห่งเมืองเจียงหนาน มาขอเข้าพบท่านปรมาจารย์น้อยเจ้าค่ะ" ทันทีที่ประตูจวนเปิดออก ฉินเจินเจินก็ทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอน

พ่อบ้านชะงักไปเล็กน้อย วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงมีแต่คนมาหาคุณหนูน้อยของเขากันนัก

"คุณหนูน้อยของข้าออกไปตรวจคนไข้แล้วขอรับ" พ่อบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณหนูเชิญกลับไปก่อนเถิด"

เขาทำท่าจะปิดประตู

ฉินเจินเจินรีบยกมือขึ้นดันประตูไว้ น้ำเสียงร้อนรน "ท่านปู่ของข้าป่วยหนักใกล้ตายแล้ว ขอความกรุณาช่วยอนุโลมให้ข้าหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"

พ่อบ้านส่ายหน้า "คุณหนูน้อยของข้ามีกฎเหล็ก วันหนึ่งตรวจคนไข้แค่คนเดียว และดูดวงแค่ครั้งเดียว พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เถิดขอรับ"

ฉินเจินเจินรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวัง

...

ณ จวนสกุลฟ่าน

บรรดาสตรีในจวนนั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ในห้องโถงหลัก

หลังจากแม่ทัพฟ่านออกจากจวนไป ภายในจวนก็เริ่มเกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเสียงหน้าต่างดังเอี๊ยดอ๊าด กระเบื้องบนหลังคาร่วงหล่นลงมาแตก หรือเสียงฝีเท้าเดินไปมาดังกระทบหู

แต่พอมองออกไป กลับไม่พบใครเลยสักคน

ประตูและหน้าต่างทุกบานในจวนสกุลฟ่านถูกปิดทับด้วยยันต์จนเต็มไปหมด

แต่ก็ไร้ประโยชน์

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกคนในจวนคงต้องเป็นประสาทตายกันหมดแน่

ฮูหยินเฒ่าฟ่านขมวดคิ้วแน่น สีหน้าสิ้นหวัง นางอายุมากแล้ว ทนรับเรื่องบั่นทอนจิตใจแบบนี้ไม่ไหวหรอก

"ท่านปรมาจารย์น้อยมาแล้ว!"

สาวใช้ที่ชะเง้อคอมองอยู่ที่ประตูจวน พอเห็นเรินเป่าก็รีบย่อตัวทำความเคารพ ก่อนจะหันกลับมาตะโกนบอกคนในจวน

"ท่านปรมาจารย์น้อยมาแล้วหรือ"

"ท่านปรมาจารย์น้อย!"

บรรดาสตรีในจวนสกุลฟ่านวิ่งกรูออกมาเหมือนคนเสียสติ

เรินเป่าตกใจ รีบไปหลบอยู่หลังซูเสวียนเช่อ เขย่ามือเขาเบาๆ "ท่านพ่อ พวกนางเป็นอะไรกันไปหมดหรือเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อเอาตัวบังลูกสาวไว้

บรรดาสตรีหยุดชะงักฝีเท้า แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่เรินเป่าซึ่งหลบอยู่ด้านหลังเขา

"อย่าทำให้ท่านปรมาจารย์น้อยตกใจสิ นางยังเด็กอยู่นะ" แม่ทัพฟ่านก้าวลงจากรถม้า พอเห็นภาพตรงหน้าก็มุมปากกระตุก พยายามข่มความเจ็บปวดแล้วเอ่ยเตือน

ฝูงชนแตกฮือ พุ่งเป้าไปที่แม่ทัพฟ่านแทน

"นายท่าน อาการดีขึ้นบ้างไหมเจ้าคะ"

"นายท่าน ให้ข้าช่วยประคองนะเจ้าคะ"

"ข้าเอง ข้าเอง!"

พวกนางผลักกันไปมา แย่งกันเข้าไปประชิดตัวแม่ทัพฟ่านให้ได้มากที่สุด

เรินเป่าชะโงกหน้าออกมา แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านพ่อ พวกนางเป็นใครกันหรือเจ้าคะ ทำไมถึงรุมล้อมท่านลุงฟ่านกันขนาดนั้น"

ซูเสวียนเช่ออึกอัก ไม่รู้จะอธิบายให้เด็กวัยสามขวบฟังอย่างไรดี

"ท่านปรมาจารย์น้อย พวกนางเป็นภรรยาและอนุภรรยาของนายท่านขอรับ" บ่าวรับใช้ช่วยตอบคำถามให้

เรินเป่าร้องอ๊ะ "เขาไม่ใช่ท่านลุงฮ่องเต้เสียหน่อย ทำไมถึงมีภรรยาเยอะแยะจังเลยเจ้าคะ ท่านลุงฟ่านอยากเป็นฮ่องเต้หรือเปล่าเนี่ย"

เสียงเอะอะโวยวายเงียบลงทันที บรรยากาศเงียบกริบจนน่าอึดอัด

แม่ทัพฟ่านหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ "ท่านปรมาจารย์น้อย ข้าไม่กล้าหรอกขอรับ"

ขืนประโยคนี้ไปเข้าหูฮ่องเต้ล่ะก็ เขาหัวหลุดจากบ่าแน่ๆ ไม่สิ อาจจะถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรเลยก็ได้!

เรินเป่าพยักหน้ารับ "อ้อ นึกว่าท่านจะเหมือนข้า อยากจะได้ตำแหน่งของท่านลุงฮ่องเต้มาครองเสียอีก"

ซูเสวียนเช่อ : ......

พลาดอีกแล้ว

ประโยคนี้ก็ห้ามพูดเหมือนกันนะเรินเป่า!

"เด็กพูดจาไร้เดียงสาน่ะ" ซูเสวียนเช่อรีบแก้ตัวให้

ทุกคนรีบพยักหน้ารัวๆ

เข้าใจ! พวกเราเข้าใจ!

เรินเป่าเอามือไพล่หลัง เดินสำรวจไปทั่วจวนสกุลฟ่าน

โดยมีกลุ่มผู้ใหญ่เดินตามหลังเป็นพรวน

"พอมีท่านปรมาจารย์น้อยอยู่ด้วย พวกสิ่งลี้ลับก็ไม่กล้าโผล่มาเลย"

"ข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้น ไม่กลัวแล้ว"

เรินเป่าหยุดเดินกะทันหัน

กลุ่มผู้ใหญ่ก็หยุดตาม สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง

เรินเป่าจ้องมองรูปปั้นหญิงเคลือบสีเขียวเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมระเบียงทางเดิน มันมีความสูงมากกว่าคนปกติเสียอีก นางเดินเข้าไปใกล้แล้วตบมันเบาๆ

รูปปั้นหญิงเคลือบส่งเสียงดังก้องกังวาน

แม่ทัพฟ่านเดินเข้าไปใกล้ จู่ๆ ร่างกายก็อ่อนปวกเปียก กระอักเลือดออกมาคำโต

"นายท่าน!" บรรดาภรรยาและอนุภรรยารีบกรูเข้าไปหา หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

ฮูหยินฟ่านหันไปมองเรินเป่า น้ำเสียงปนสะอื้น "ท่านปรมาจารย์น้อย นายท่านกำลังจะตายใช่ไหมเจ้าคะ"

"ไม่ตายหรอกเจ้าค่ะ ข้ายังไม่ได้เก็บวิญญาณเขาเลย สบายใจได้เจ้าค่ะ สบายใจได้"

เรินเป่าตบอกรับประกัน นางวิ่งเตาะแตะไปหาแม่ทัพฟ่าน กำลังจะยื่นมือไปลูบ

แต่พอเห็นตุ่มแดงปูดบวมบนหัวเขา นางก็หลับตาปี๋ ร้องอี๋ "ท่านพ่อ ข้าทำใจจับไม่ลงเจ้าค่ะ"

แม่ทัพฟ่านตัวสั่นระริก ยื่นมือออกไป "ท่านปรมาจารย์น้อย ช่วยข้าด้วย"

"ใจเย็นๆ สิเจ้าคะ" เรินเป่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปที่รูปปั้นหญิงเคลือบ ใช้เท้าเตะมันเบาๆ "รีบออกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าทำร้ายคนอื่น ก็ต้องออกมาช่วยรักษาเขาสิ! ถ้าไม่ออกมา ข้าจะทุบเจ้าให้แตกเลย!"

น้ำเสียงของเรินเป่าน่ารักน่าเอ็นดู ฟังดูไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด

แต่วินาทีต่อมา ภาพที่ปรากฏก็ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

เรินเป่ายกรูปปั้นหญิงเคลือบที่สูงกว่าพวกเขาทุกคน และมีขนาดใหญ่พอที่จะยัดคนเข้าไปได้หลายคนขึ้นมาอย่างง่ายดาย

พละกำลังอะไรจะมหาศาลขนาดนี้!

อีกด้านหนึ่ง ณ โรงเตี๊ยม

ฉินเหลานอนหลับตาแน่น ไม่สามารถกลืนน้ำได้อีกแล้ว สภาพเหมือนคนตายไปแล้วไม่มีผิด

ตุ้บ!

ฉินเจินเจินทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น

เป็นความผิดของนางเองที่มองคนไม่ออก

เป็นความผิดของนางเองที่ไม่รอบคอบ

เป็นความผิดของนางเองที่ทำร้ายท่านปู่

นางยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

"คุณหนู!" เซี่ยเหอนั่งยองๆ ลงไป โอบไหล่นางไว้ "เป็นเพราะไอ้หมอเถื่อนนั่นมันหลอกเราต่างหาก"

ฉินเจินเจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า "มาถึงขั้นนี้แล้ว ทุกอย่างมันสายไปแล้ว"

นางเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน พรุ่งนี้ตอนตีห้า นางจะไปดักรอท่านปรมาจารย์น้อยที่ตรอกเป่ยเซียงตั้งแต่ไก่โห่

ความหวังสุดท้ายของนาง

แต่ทันใดนั้น นางก็ตัวสั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกสูบออกจากร่างกาย นางเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ หัวใจปวดแปลบอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างของนางจะล้มพับลงไปกับพื้น

"คุณหนู!"

"สำเร็จแล้ว!"

แตกต่างจากความโศกเศร้าและสิ้นหวังของเซี่ยเหอ ภายในห้องโถงหลักของจวนโหว ฮูหยินเฒ่าซูและคนอื่นๆ กำลังนั่งล้อมวงกัน จ้องมองชายชราในชุดคลุมสีดำ

"โชคลาภของฉินเจินเจินถูกสูบออกไปหมดแล้ว และโอนย้ายมาอยู่ที่เจ้าแล้ว ต่อไปนี้ ความโชคร้ายของเจ้าจะค่อยๆ ดีขึ้น และเจ้าจะกลายเป็นหญิงสาวผู้มีโชคลาภบารมีสูงส่ง"

ชายชราในชุดคลุมสีดำมองซูถัง พลางประกาศอย่างเป็นทางการ

ซูถังตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ ถูมือน้อยๆ ไปมาใต้เสื้อผ้า หน้าแดงก่ำ "ขอบพระคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"

"ท่านอาจารย์ จวนโหวของเราจะกลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง ก็เพราะท่านเลยนะขอรับ! ต่อไปนี้ ท่านคือผู้มีพระคุณดุจพ่อแม่บังเกิดเกล้า เป็นแขกคนสำคัญที่สุดของจวนโหวเราเลยขอรับ!" ซูเฉิงเซียวแทบจะกราบกรานชายชราในชุดคลุมสีดำ

เขารอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน!

เมื่อฮูหยินเฒ่าซูได้ยินคำพูดของซูเฉิงเซียว สีหน้าก็แข็งค้างไป ถ้าเขาเป็นพ่อแม่บังเกิดเกล้า แล้วนางเป็นอะไรล่ะ

"ท่านย่า ข้าจะหาเงินมาเลี้ยงดูและรักษาอาการป่วยให้ท่านย่าเองนะเจ้าคะ"

ช่วงนี้ซูถังเริ่มรู้จักสังเกตสีหน้าผู้คนมากขึ้น นางเดินไปที่รถเข็น เบียดตัวเข้าใกล้ฮูหยินเฒ่าซู เงยหน้ามองนางด้วยสายตารักใคร่

ความไม่พอใจของฮูหยินเฒ่าซูมลายหายไปในพริบตา นางสวมกอดซูถังพลางชมว่าหลานรักช่างกตัญญูเสียจริง

ชายชราในชุดคลุมสีดำพอใจกับท่าทีของซูเฉิงเซียวมาก เขาหันไปหาซูถัง "ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้าจงไปตั้งแผงดูดวงที่ใต้สะพานลอย รวบรวมวันเดือนปีเกิดของชาวบ้านธรรมดากลับมาให้ข้าทำพิธี วิธีนี้จะทำให้เรามีโชคลาภมาหล่อเลี้ยงไม่ขาดสาย"

"เจ้าค่ะ ถังถังจะทำตามที่ท่านอาจารย์สั่งทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ" ซูถังพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะอดใจไม่ไหวถามขึ้น "ท่านอาจารย์ ข้าจะเก่งกว่าเรินเป่าได้เมื่อไหร่หรือเจ้าคะ"

ชายชราในชุดคลุมสีดำยิ้มอย่างมีเลศนัย "รวบรวมวันเดือนปีเกิดของชาวบ้านให้ครบหนึ่งร้อยคนก่อนเถอะ แล้วเจ้าจะเห็นเอง"

แววตาของเขาฉายประกายความเคียดแค้นอย่างรุนแรง

ศิษย์น้อง ข้าจะฆ่าเรินเป่าแก้แค้นให้เจ้าเอง!

ชายชราในชุดคลุมสีดำกลับเข้าห้องพักไป

ซูเฉิงเซียวก็รีบพาซูถังออกไปที่บ่อนการพนันทันที เขาอยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่า โชคลาภมหาศาลที่ชายชราในชุดคลุมสีดำพูดถึง มันจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่!