บทที่ 71 มาขอให้ช่วยรักษา ฉินเจินเจินถึงกับโลกถล่ม!

ณ จวนสกุลซูในตรอกเป่ยเซียง ครอบครัวสี่คนกำลังง่วนอยู่กับการทำสาลี่เชื่อมในขวดแก้ว

ขวดแก้วใสแจ๋วราคาใบละร้อยตำลึง วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะยาว

"ท่านพ่อ ขวดแก้วพวกนี้สวยจังเลยเจ้าค่ะ! ข้าชอบมากเลย! เปลี่ยนหน้าต่างห้องข้าให้เป็นแบบนี้ได้ไหมเจ้าคะ!" เรินเป่าวิ่งวนรอบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น หยิบสาลี่หั่นชิ้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ซูเสวียนเช่อรับหน้าที่ล้างสาลี่ให้สะอาด เผยอวี้หรูและซูซูอิ่งช่วยกันหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงในขวดแก้ว เติมน้ำตาลกรวดและน้ำแร่ลงไป นำไปนึ่งสักหนึ่งเค่อ (15 นาที) แล้วจึงปิดฝาให้สนิท

ขวดแก้วพวกนี้ เขาได้มาจากพ่อค้าชาวซีอวี้

"เอาไว้คราวหน้าพ่อค้าพวกนั้นมาที่แคว้นต้ายงของเราอีก พ่อจะลองถามดูนะ" ซูเสวียนเช่อตอบลูกสาวอย่างตามใจ โดยไม่ปริปากบอกเลยสักนิดว่า กระจกใสแผ่นใหญ่ขนาดนั้น ราคาตั้งหลายพันตำลึง

ทว่าซูซูอิ่งกลับเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "ท่านพ่อ ท่านเพิ่งจะกลับเข้ารับราชการได้ไม่กี่วัน ไปเอาเงินมากมายมาจากไหนกันเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อชะงักไป นึกขึ้นได้ว่าตอนอยู่บ้าน เขาแกล้งทำตัวเป็นคนพิการอมทุกข์มาตลอด

เรินเป่าได้ยินพี่สาวถาม ก็รีบปีนขึ้นไปนั่งบนตักบิดา ประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้ สบตากับเขาด้วยดวงตากลมโต "ท่านพ่อ ไปเอาเงินมาจากไหนหรือเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อกระแอมไอเบาๆ "เรื่องมันยาวน่ะลูก"

เสียงไอดังค่อกแค่กๆ ดังมาจากอีกฝั่ง

เขาหันไปมองเผยอวี้หรูที่ตัวสั่นเทิ้ม

"เป็นสินสอดของแม่เองจ้ะ" เผยอวี้หรูยิ้มแห้งๆ

ก่อนหน้านี้ เพื่อหลอกไม่ให้เรินเป่ากินจุจนเกินไป พวกเขาจึงกุเรื่องขึ้นมาว่าบ้านยากจน ถ้าขืนบอกความจริงไปว่า

บ้านเราไม่ได้จนนะลูก แถมยังรวยล้นฟ้าอีกต่างหาก...

ซูซูอิ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่าพ่อแม่กำลังโกหก นางมุมปากกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดเปิดโปงความจริง เพียงแค่เอ่ยยิ้มๆ "ที่แท้ท่านพ่อก็เกาะภรรยากินนี่เอง"

เรินเป่าเสริมทัพด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว "ท่านพ่อเกาะชายกระโปรงท่านแม่กิน!"

พรืด!

ทุกคนหัวเราะครืนออกมาพร้อมกัน

...

ด้านนอกจวนสกุลซู แม่ทัพฟ่าน ลูกน้องคนสนิทของเจิ้นกั๋วกง กำลังยืนหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย โดยมีบ่าวรับใช้ช่วยประคองอยู่ เขายกมือขึ้นเคาะประตู

พ่อบ้านเปิดประตูออกมา พอเห็นสภาพของแม่ทัพฟ่านก็ตกใจ

"ใต้เท้าฟ่าน ท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ" พ่อบ้านเอ่ยถาม

แม่ทัพฟ่านไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียง

บ่าวรับใช้หันไปมองพ่อบ้าน ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้น "ขอร้องล่ะขอรับ ช่วยเข้าไปเรียนท่านปรมาจารย์น้อยที นายของข้ามาขอเข้าพบขอรับ"

พ่อบ้านสะดุ้งตกใจ "ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องคุกเข่าหรอก ข้าจะรีบไปเรียนคุณหนูน้อยให้เดี๋ยวนี้"

"ใครมาหาข้าหรือเจ้าคะ" เรินเป่าโผล่มาที่ห้องโถงหลัก ในมือยังคงถือสาลี่ลูกที่สิบแปดแทะกินอยู่

แม่ทัพฟ่านนั่งพิงเก้าอี้อยู่อย่างอ่อนแรง พอได้ยินเสียงก็พยายามฝืนลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คารวะท่านปรมาจารย์น้อย"

"ทำไมบนหัวท่านมีตุ่มแปลกๆ เต็มไปหมดเลยล่ะ ดูน่ากลัวจัง!" เรินเป่าชะงักมือที่กำลังจะเอาสาลี่เข้าปาก ยกมือป้อมๆ ขึ้นมาปิดตาตัวเอง

บ่าวรับใช้ที่มาด้วยคุกเข่าลงกับพื้น ละล่ำละลักอธิบายด้วยความร้อนรน "นายของข้าเริ่มมีตุ่มขึ้นบนหัวตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนขอรับ ตอนแรกก็คิดว่าไม่เป็นไร ทายาแล้วก็ปล่อยผ่านไป แต่พอนานวันเข้า ตุ่มพวกนี้ก็ไม่ยอมยุบ แถมยังลามไปขึ้นตามตัวด้วยขอรับ"

แม่ทัพฟ่านเจ็บปวดทรมานจนนอนไม่หลับมาหลายคืน ร่างกายซูบผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก พลังชีวิตหดหายราวกับถูกสูบกิน

แถมตอนกลางคืนในจวน ก็มักจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ เสียงฝีเท้าเดินไปมา เสียงเคาะประตูและหน้าต่าง

แต่พอเปิดออกไปดู กลับไม่พบใครเลยสักคน

ทุกคนในจวนสกุลฟ่านถูกหลอกหลอนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน หวาดผวากันไปหมด

ตอนแรกพวกเขาเชิญนักพรตมาทำพิธีปัดเป่า เสียเงินไปตั้งมากมาย แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย

ซูเสวียนเช่อฟังแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ เรื่องราวในจวนสกุลฟ่านช่างลี้ลับและน่ากลัวจริงๆ เขาหันไปมองเรินเป่าที่เอามือปิดตาอยู่นิ่งๆ "เรินเป่า เหนื่อยแล้วหรือลูก"

เรินเป่าส่ายหัว เอ่ยเสียงใส "เปล่าเจ้าค่ะ ข้านอนมาเต็มอิ่มแล้ว ไม่เหนื่อยเลยสักนิด"

"แล้วทำไมถึงไม่ยอมดูอาการแม่ทัพฟ่านล่ะลูก" ซูเสวียนเช่อถามด้วยความสงสัย

เรินเป่าตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด "ก็เขาขี้เหร่นี่เจ้าคะ ข้าไม่อยากมอง"

ซูเสวียนเช่อ : ......

ลืมไปเลย ลูกสาวเขานอกจากจะบ้าทองคำแล้ว ยังบ้าคนหน้าตาดีอีกด้วย

เขาส่งสายตาขอโทษไปให้แม่ทัพฟ่าน

"ข้าคงทำให้ท่านปรมาจารย์น้อยระคายสายตา" แม่ทัพฟ่านพยุงตัวลุกขึ้นยืน เขามองดูตัวเองในกระจกแล้วก็รู้สึกรังเกียจเหมือนกัน เขาร้อนใจอยากจะรักษาให้หาย จนลืมไปว่าเรินเป่าเป็นแค่เด็กน้อยวัยสามขวบ

"ข้าขอลากลับก่อนดีกว่า"

เมื่อคิดว่านายของตนคงหมดหนทางรักษา และต้องตายอย่างทรมานเพราะตุ่มประหลาดพวกนี้ บ่าวรับใช้ก็น้ำตาร่วง

สกปรกหรือ? เรินเป่านึกถึงหลินหลิง ผีหนุ่มรูปงามที่เพิ่งไปเกิดใหม่

"ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะลองดูให้" เรินเป่าเอามือออก ลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่ง เอามือป้อมๆ เท้าคาง จ้องมองแม่ทัพฟ่านอย่างตั้งใจ

"จริงหรือขอรับ!" บ่าวรับใช้ปากสั่นระริก ดีใจจนแทบจะถลาเข้าไปกราบแทบเท้ารินเป่า

เรินเป่าขมวดคิ้ว "เจ้าบังทางข้าอยู่นะ!"

บ่าวรับใช้รีบกระเถิบหลบทางให้ "เชิญท่านปรมาจารย์น้อยตรวจดูเลยขอรับ"

...

"ท่านรู้ไหมเจ้าคะ ว่าท่านปรมาจารย์น้อยพักอยู่ที่ไหน"

บนถนนใหญ่ ฉินเจินเจินและเซี่ยเหอเดินถามไถ่ผู้คนไปทั่วราวกับคนตาบอดคลำทาง

ชาวบ้านส่ายหน้าปฏิเสธ "ท่านปรมาจารย์น้อยเป็นคนสูงศักดิ์ขนาดนั้น วันๆ ก็คงเข้าออกแต่วังหลวง พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จะไปรู้ที่อยู่ของนางได้อย่างไร"

"ก็ไม่แน่หรอกนะ พวกเจ้าเคยได้ยินเรื่องนักพรตน้อยวัยสามขวบที่ไปตั้งแผงดูดวงอยู่ใต้สะพานลอยไหมล่ะ"

"ข้าสงสัยว่านางนั่นแหละคือท่านปรมาจารย์น้อย! ข่าวลือบอกว่านางเก่งกาจมาก ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตหญิงมีครรภ์คลอดยากได้ แต่ยังทำให้คุณหนูรองตระกูลหนิง ซึ่งตอนนี้เป็นสะใภ้ตระกูลหวัง กลายเป็นผู้สืบทอดวิชาทำทรายได้อีกด้วย"

"ท่านปรมาจารย์น้อยไม่ได้เก่งแค่วิชาแพทย์นะ แต่วิชาอาคมก็ล้ำลึกสุดหยั่งคาดเลยล่ะ!"

"ข้าเคยเห็นหน้าท่านปรมาจารย์น้อยนะ! หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มยุ้ยๆ ขาวอวบอั๋น แถมยังชอบใส่ทองคำเต็มตัว ดูเป็นเด็กที่มีวาสนาและน่าเอ็นดูมากๆ ใครเห็นเป็นต้องหลงรัก!"

ยิ่งฉินเจินเจินได้ยิน ก็ยิ่งตกใจ เพราะลักษณะที่พวกเขาพูดมา ไม่มีส่วนไหนที่ตรงกับซูถังเลย ยกเว้นแค่อายุ

นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เป็นคำถามที่นางไม่กล้าถามมาตลอด "ทุกท่านพอจะรู้ไหมเจ้าคะ ว่าค่ารักษาของท่านปรมาจารย์น้อยอยู่ที่เท่าไหร่"

"ค่ารักษาหนึ่งร้อยตำลึง ค่าดูดวงห้าสิบตำลึง ราคายุติธรรม ไม่ว่าใครก็ราคานี้หมด"

วิ้ง!

ฉินเจินเจินเดินเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อก

ถ้างั้น นางก็โดนหลอกเข้าเต็มเปาเลยสิ!

เด็กน้อยที่นางเจอตอนเข้าเมืองมา เป็นตัวปลอม!

ฉินเจินเจินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เหงื่อเย็นแตกพลั่ก ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ชาวบ้านเห็นนางท่าทางไม่สู้ดี ก็เลยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่านางกำลังตามหาหมอไปรักษาคนป่วย ก็แนะนำ

"ลองไปเสี่ยงโชคดูที่โรงหมอหยวนเต๋อก็ได้นะ ถ้าเกิดท่านปรมาจารย์น้อยคือนักพรตน้อยที่อยู่ใต้สะพานลอยจริงๆ ล่ะก็ หมอต้วนที่นั่นก็คือลูกศิษย์ของนาง เผื่อหมอต้วนจะรู้ว่าท่านปรมาจารย์น้อยอยู่ที่ไหน"

...

"ท่านกำลังถูกวิญญาณร้ายตามรังควานอยู่นะเจ้าคะ!"

พูดจบ เรินเป่าก็ถูมือป้อมๆ ไปมาอย่างกระตือรือร้น

"ค่ารักษาหนึ่งร้อยตำลึงนะเจ้าคะ!"