บทที่ 70 เรินเป่าทำลายตะปูสังหารมังกรจนแหลกสลาย จู่ๆ ก็มีกระทะหล่นลงมาจากฟ้า!

"นี่มันตะปูสังหารมังกรนี่นา ใครช่างใจคอโหดร้ายแบบนี้นะ"

หลังจากเรินเป่ารับตะปูแล้วร่อนลงมายืนบนพื้น นางก็มองมันด้วยความแปลกใจ

ตะปูสังหารมังกร!

เหล่าขุนนางในท้องพระโรงถึงกับเสียวสันหลังวาบ

มังกร เป็นสัญลักษณ์แทนองค์ฮ่องเต้

สายตาของฮ่องเต้คมปลาบขึ้นมาทันที พระหัตถ์ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น พระองค์ทรงสาวพระบาทเข้าไปหาเรินเป่า แล้วจ้องมองตะปูในมือของนาง

"ท่านปรมาจารย์น้อย ท่านพอจะหาตัวคนที่ตอกตะปูสังหารมังกรนี้ได้หรือไม่"

เรินเป่าพยักหน้ารับ "ได้สิเจ้าคะ ข้าจะบีบตะปูนี้ให้แหลกคามือ แล้วไอ้คนเลวนั่นก็จะถูกสะท้อนกลับเองแหละเจ้าค่ะ!"

ฮ่องเต้ทรงคลายความกังวลลง ถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อเปิดทางให้เรินเป่า

"เรินเป่า" ซูเสวียนเช่อมองนางด้วยความเป็นห่วง "ระวังอย่าให้ตัวเองบาดเจ็บนะลูก"

"ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ" เรินเป่าหันไปส่งยิ้มหวานให้บิดา ก่อนจะกำหมัดแน่น ตะปูสังหารมังกรในมือนางค่อยๆ สลายหายไป

ฮ่องเต้ที่ทรงยืนอยู่ข้างๆ ทรงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายอันน่าสะอิดสะเอียนที่แผ่พุ่งออกมากระทบพระพักตร์

ราวกับมีหินก้อนยักษ์มากดทับลงบนพระอุระ ทำให้พระองค์ทรงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง ทั้งยังทรงรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

ตะปูสังหารมังกรเล่มนี้ มุ่งเป้ามาที่พระองค์จริงๆ ด้วย!

หึ่ง! ตะปูสังหารมังกรส่งเสียงแหลมบาดหู สั่นระริกอยู่ในมือของเรินเป่าอย่างบ้าคลั่ง

เรินเป่าออกแรงบีบ "แตกซะ!"

ตะปูสังหารมังกรขนาดมหึมาแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา ก่อนจะกลายเป็นผุยผงปลิวว่อนไปในอากาศ ลมหนาวเยือกเย็นที่รุนแรงกว่าเดิมพัดวนไปทั่วท้องพระโรง

ทว่าพลังของพญายมนั้น ไม่เพียงแต่จะสะกดสิ่งชั่วร้ายบนโลกมนุษย์ได้ แต่ยังมอบความอบอุ่นและปลอบประโลมจิตใจของผู้คนนับหมื่นได้อีกด้วย

ความรู้สึกอึดอัดและกดดันจากตะปูสังหารมังกรถูกพัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น

ฮ่องเต้ทรงรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที พระองค์ทรงมองเรินเป่าด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

"เรินเป่าช่างเป็นบุญของแคว้นต้ายงเราจริงๆ! ใต้เท้าซู ท่านช่างมีลูกสาวที่ประเสริฐยิ่งนัก!" ฮ่องเต้ตรัสด้วยความยินดีปรีดา

ในตอนนั้นเอง

แม่ทัพซ่งที่รับหน้าที่รักษาการณ์อยู่ที่ตำหนักเจียวหยาง ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในท้องพระโรง "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัวแห่งแคว้นโข้ว แอบปีนขึ้นไปบนหลังคาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จู่ๆ ก็พลัดตกลงมาพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้เบิกพระเนตรกว้าง "ดูท่า คนที่คิดจะสังหารมังกร ก็คือมันสินะ"

"ท่านพ่อ ข้าหิวจังเลยเจ้าค่ะ" เรินเป่าซบหน้าลงบนอกของซูเสวียนเช่อ เปลือกตาเริ่มจะปิดลง

ซูเสวียนเช่ออุ้มเรินเป่าไว้ หันไปกราบทูลฮ่องเต้ "ฝ่าบาท กระหม่อม..."

"ท่านปรมาจารย์น้อยคงจะเหนื่อยแล้ว ใต้เท้าพานางกลับไปพักผ่อนเถอะ" ฮ่องเต้ตรัสแทรกขึ้น ก่อนจะหันไปสั่งกงกงหวัง "ไปส่งท่านปรมาจารย์น้อยออกจากวัง แล้วนำทองคำสิบหีบไปมอบให้นางด้วย!"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" ซูเสวียนเช่อก้มลงมองเรินเป่าที่หลับสนิทไปแล้ว พลางคิดในใจ ก้อนแป้งน้อยที่ชอบใส่ทองเต็มตัวคนนี้ ช่างเรียกเงินเรียกทองได้เก่งจริงๆ

เมื่อฮ่องเต้ทอดพระเนตรส่งทั้งสองเดินออกจากท้องพระโรงไปแล้ว

พระพักตร์ที่เคยแย้มพระสรวลอย่างใจดี ก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเกรี้ยวกราดทันที

พฤติกรรมที่ทูตแคว้นโข้วและมู่ทัวแสดงออก ทำให้พระองค์ทรงพิโรธเป็นอย่างมาก

กล้ามาทำตัวอวดดีในถิ่นของพระองค์งั้นรึ

ปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้วอะไรนั่น? ในเมื่อกล้ามา ก็อย่าหวังจะได้กลับไปแบบเป็นๆ เลย!

"ทหาร! นำกำลังไปล้อมตำหนักเจียวหยางไว้ให้แน่นหนา ข้าจะไปไต่สวนพวกมันด้วยตัวเอง!"

...

"ท่านอาจารย์ รถม้าของตระกูลฉินเข้าเมืองหลวงมาแล้วขอรับ"

ซูเฉิงเซียวเดินเข้าไปในห้องของชายชราในชุดคลุมสีดำ พอเห็นเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ซูเฉิงเซียวก็ลดความเร็วลงโดยอัตโนมัติ เดินเข้าไปหาอย่างนอบน้อม

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองเขา นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

ซูเฉิงเซียวรู้สึกใจคอไม่ดี ใบหน้าตึงเครียด "ท่านอาจารย์?"

"เจ้าเป็นเด็กสามขวบหรือไง ถึงต้องให้ข้าคอยสอนทุกเรื่องก้าวต่อก้าว" ชายชราในชุดคลุมสีดำเอ่ยเสียงเย็น "คุณหนูฉินพาปู่ของนางเข้าเมืองมาแล้ว เจ้าก็ให้ซูถังทำเป็นรักษาไปส่งๆ สิ ถ้าเกิดตายขึ้นมา ก็ค่อยโยนความผิดไปให้เรินเป่ารับเคราะห์แทน"

ซูเฉิงเซียวรีบพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วขอรับ"

ซูถังยืนลังเลอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเต๋อกุ้ย ไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที นางเงยหน้ามองซูเฉิงเซียวด้วยความหวาดกลัว "ท่านลุง ข้ากลัวเจ้าค่ะ"

ซูเฉิงเซียวผลักหลังนางเบาๆ "จะกลัวอะไรเล่า"

"ถ้าเกิดข้ารักษาปู่ของคุณหนูฉินจนตาย จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ" ซูถังตัวสั่นเทิ้ม พยายามจะถอยหลังหนี

ซูเฉิงเซียวหิ้วคอเสื้อนางขึ้นมา กัดฟันกรอด "รีบเข้าไปซะ ท่านอาจารย์ก็บอกแล้วไง ว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จะไม่มาตกถึงตัวเจ้า ต่อให้รักษาจนตาย ก็ยังมีเรินเป่าคอยรับเคราะห์แทนอยู่ดี!"

"รับเคราะห์? ใครจะรับเคราะห์หรือเจ้าคะ"

เรินเป่านั่งเล่นอยู่บนต้นสาลี่ มือป้อมๆ ถือลูกสาลี่ลูกเบ้อเริ่ม กำลังแทะซ้ายทีขวาที จู่ๆ ก็มีกระทะเหล็กสีดำใบใหญ่หล่นร่วงลงมาจากฟ้า หล่นแหมะอยู่ตรงหน้านางพอดี

เรินเป่าทำหน้างุนงง

แต่ไม่นานก็ยิ้มแป้นออกมา

มีที่ใส่ลูกสาลี่แล้ว!

"เรินเป่า รีบลงมาเร็วลูก"

ซูเสวียนเช่อและเผยอวี้หรูยืนอยู่ใต้ต้นสาลี่ มองดูเรินเป่าที่ไปยืนอยู่บนกิ่งไม้เล็กๆ ด้วยใจที่เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ดูสิเจ้าคะ กระทะใบใหญ่เบ้อเริ่มเลย!" เรินเป่ายกกระทะเหล็กขึ้นโชว์ด้วยความดีใจ

พอนางขยับตัว กิ่งไม้ก็ส่งเสียงดังกร๊อบ ปลายกิ่งเริ่มฉีกขาด

หัวใจของเผยอวี้หรูหล่นวูบ รีบยื่นมือออกไปรับ "เรินเป่า โยนกระทะลงมาให้แม่ก่อนลูก"

เรินเป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ได้เลยเจ้าค่ะท่านแม่"

ปึ้ง!

กระทะเหล็กร่วงกระแทกพื้น จนเป็นหลุมลึก

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

เรินเป่าเด็ดลูกสาลี่แล้วโยนลงมา ไม่นานกระทะเหล็กก็เต็มไปด้วยลูกสาลี่

เรินเป่ากระโดดลงมายืนบนพื้นอย่างปลอดภัย

เผยอวี้หรูและซูเสวียนเช่อสบตากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

โชคดีที่นางไม่หกล้ม

"ท่านพ่อ ท่านแม่ มากินสาลี่กันเถอะเจ้าค่ะ!" เรินเป่าชูสาลี่ลูกโต สีเขียวสดใส และส่งกลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมา

ซูเสวียนเช่อยิ้มกว้าง ความอบอุ่นแผ่ซ่านในหัวใจ เขาย่อตัวลงมองนาง "ขอบใจมากนะ เรินเป่าลูกรักของพ่อ"

เผยอวี้หรูก็ยิ้มตาม การมีลูกสาวมันดีแบบนี้นี่เอง ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูและเอาใจใส่

เรินเป่ามองหน้าพ่อทีแม่ที รู้สึกมีความสุขที่สุดเลย

บรรยากาศในครอบครัวช่างอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก

ซูเสวียนเช่อมองดูกระทะเหล็กบนพื้น แววตาฉายความสับสน เรินเป่าบอกว่ามันตกลงมาจากฟ้า นี่สวรรค์กำลังบอกใบ้อะไรหรือเปล่านะ?

...

ณ โรงเตี๊ยมเต๋อกุ้ย

พอเข้าเมืองหลวงมา อาการของฉินเหลาก็ทรุดหนักลงทันที ตอนนี้นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ร่างกายผอมโซ ดูเหมือนคนใกล้ตายเต็มที

ฉินเจินเจินร้อนใจดั่งไฟสุม เดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง

"คุณหนูเจ้าคะ ท่านปรมาจารย์น้อยคนนั้นจะเป็นหมอเถื่อนมาหลอกลวงเราหรือเปล่าเจ้าคะ" เซี่ยเหอเอ่ยถามด้วยความกังวล

หัวใจของฉินเจินเจินกระตุกวูบ ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านขึ้นมา

คงไม่ใช่หรอกมั้ง

ถ้าเป็นแบบนั้น นางก็คงจะเป็นคนทำให้ท่านปู่ต้องตายสิ

ในตอนนั้นเอง

ซูถังก็มาเคาะประตูเรียก

"ท่านปรมาจารย์น้อย เชิญเข้ามาเลยเจ้าค่ะ" ฉินเจินเจินรีบเปิดประตู พอเห็นซูถังก็รีบเชิญนางเข้ามา แล้วเดินตามไปติดๆ "อาการป่วยของท่านปู่ดูเหมือนจะหนักขึ้นอีกแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

ซูถังนั่งลงบนเก้าอี้ เริ่มจับชีพจรให้ฉินเหลา

ฉินเจินเจินยืนดูอยู่ข้างๆ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูด

ถึงนางจะไม่รู้เรื่องวิชาแพทย์ แต่นางก็เคยเห็นหมอจับชีพจรมาบ้าง

นิ้วของท่านปรมาจารย์น้อยดูเหมือนจะวางผิดตำแหน่งนะ นั่นมันไม่ใช่ตำแหน่งชีพจรเสียหน่อย

ซูถังสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา นางเหลือบตาขึ้นมอง แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือดึงมือกลับ "โรคของท่านปู่ฉินยังมีทางรักษาได้อยู่เจ้าค่ะ เพียงแต่การเดินทางไกลทำให้ท่านเหนื่อยล้าเกินไป ข้าจะจัดยาให้ท่านทานอีกสักสองสามเทียบ รับรองว่าหายขาดแน่นอนเจ้าค่ะ แต่ว่าเรื่องค่ารักษา..."

"ท่านปรมาจารย์น้อยว่ามาได้เลยเจ้าค่ะ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา" ฉินเจินเจินรีบตอบกลับอย่างจริงจัง

ซูถังปรายตามองซูเฉิงเซียว พอเห็นเขาชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว นางก็รวบรวมความกล้า เอ่ยเสียงเรียบ "ห้าพันตำลึงเจ้าค่ะ"

เซี่ยเหอตกใจ หันไปมองฉินเจินเจินทันที

ฉินเจินเจินพยักหน้าตกลงทันที "ตกลงเจ้าค่ะ เซี่ยเหอ นำตั๋วเงินห้าพันตำลึงมามอบให้ท่านปรมาจารย์น้อยที"

เซี่ยเหอหยิบตั๋วเงินออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก นางรู้สึกตะหงิดๆ ว่าซูถังดูไม่เหมือนหมอเทวดาเลย แต่เหมือนพวกมิจฉาชีพหลอกเอาเงินเสียมากกว่า

เมื่อเห็นนางมัวแต่ชักช้า สายตาทุกคู่ในห้องก็จับจ้องมาที่นางเป็นจุดเดียว

เซี่ยเหอรู้สึกอึดอัด จึงรีบยื่นตั๋วเงินให้ไป

ซูถังทิ้งใบสั่งยาไว้แล้วก็จากไป

ฉินเจินเจินรีบให้คนไปจัดยามาต้มทันที โดยขอยืมใช้ครัวของโรงเตี๊ยม

"คุณหนู ข้าว่ามันแปลกๆ นะเจ้าคะ" เซี่ยเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ท่านปรมาจารย์น้อยคนนั้น ดูเหมือนจะต้องคอยฟังคำสั่งจากท่านลุงของนางตลอดเวลาเลย"

ฉินเจินเจินนั่งเฝ้าดูหม้อต้มยาอยู่ข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉย "ท่านปรมาจารย์น้อยจะเก่งกาจแค่ไหน นางก็อายุแค่สามขวบ จะเชื่อฟังผู้ใหญ่ก็เป็นเรื่องธรรมดา"

"แต่ว่า..."

"ใช้คนอย่าระแวง ถ้าระแวงก็อย่าใช้ เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ" ฉินเจินเจินป้อนยาให้ฉินเหลาจนหมดชาม เมื่อเห็นลมหายใจของเขาสม่ำเสมอขึ้น ความกังวลในใจก็เบาบางลงบ้าง

แต่หลังจากนั้นเพียงหนึ่งชั่วยาม จู่ๆ ฉินเหลาก็น้ำลายฟูมปาก ตาเหลือกขึ้นบน ใบหน้าเปลี่ยนจากสีเขียวคล้ำเป็นสีม่วงคล้ำ

"ท่านปู่!" ฉินเจินเจินหันไปมอง ใบหน้าซีดเผือดลงทันที ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ นางพยายามรวบรวมสติ "เซี่ยเหอ รีบไปตามท่านปรมาจารย์น้อยมาเร็วเข้า!"

เซี่ยเหอเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ละล่ำละลักตอบ "แต่คุณหนูเจ้าคะ เรายังไม่รู้เลยว่าท่านปรมาจารย์น้อยพักอยู่ที่ไหน!"