บทที่ 69 ประหารอัครเสนาบดีจ้าว! แผนร้ายของแคว้นโข้วปรากฏ

ฮ่องเต้จ้องมองอัครเสนาบดีจ้าวด้วยสายตาคมกริบดุจเปลวเพลิง

สมกับเป็นขุนนางคนโปรดของเขาจริงๆ! ใต้เท้าซูถามได้ตรงจุดมาก!

อัครเสนาบดีจ้าวกัดฟันแน่น

ห้ามพูด! ขืนพูดออกไปมีหวังตายแน่!

แต่กลับมีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น บังคับให้เขาต้องอ้าปาก และเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก

"คณะทูตแคว้นโข้วที่เดินทางมาถวายเครื่องบรรณาการในครั้งนี้ ได้พาปรมาจารย์น้อยของพวกเขามาด้วย จุดประสงค์ก็เพื่อลอบวางค่ายกลดูดซับโชคลาภ และทำลายเส้นชีพจรมังกรของแคว้นต้ายง เพื่อทำให้แคว้นต้ายงอ่อนแอลง และทำให้แคว้นโข้วผงาดขึ้นมาเทียบเท่ากับเรา"

เมื่อพูดจบ อัครเสนาบดีจ้าวก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง

รากฐานของตระกูลจ้าวที่สั่งสมมานับร้อยปี ต้องมาพังพินาศลงในมือเขางั้นหรือ

ขนมบนโต๊ะถูกปัดตกลงมาเกลื่อนพื้น

ฮ่องเต้โกรธจัดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ คว้าถ้วยชาตรงหน้าปาลงพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจาย บาดเข้าที่แก้มของอัครเสนาบดีจ้าว

อัครเสนาบดีจ้าวไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

บรรยากาศภายในท้องพระโรงเย็นยะเยือกจนแทบจะจับขั้วหัวใจ

"อ๊ะ!" เรินเป่าร้องอุทาน วิ่งเตาะแตะไปที่กองขนม มองดูด้วยความเสียดาย "ท่านลุงฮ่องเต้ ขนมพวกนี้ยังกินได้อยู่นะเจ้าคะ! ทิ้งไปเสียดายแย่เลย"

นางหยิบขนมขึ้นมาเป่าฝุ่นฟู่ๆ

ยังไม่ทันที่ซูเสวียนเช่อจะเข้าไปห้าม นางก็เอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไปเสียแล้ว

ช่างเป็นเด็กน้อยที่รู้คุณค่าของอาหารเสียจริง

"ทหาร! จับตัวเขาไว้!" ฮ่องเต้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอัครเสนาบดีจ้าว ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "กั๋วเหลียง เจ้ากับข้าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ตอนที่ข้าได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท เจ้าบอกว่าจะอยู่เคียงข้างข้า ปกป้องแผ่นดินนี้ และพาแคว้นต้ายงไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง

ตอนนั้นพวกเราทั้งคู่ต่างก็มีความมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน"

ฮ่องเต้น้ำตาคลอเบ้า ค่อยๆ ย่อตัวลงเก็บขนมบนพื้น

เรินเป่าพูดถูก อาหารไม่ควรถูกทิ้งขว้าง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่เขาเปลี่ยนไป

จ้าวกั๋วเหลียงเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ฮ่องเต้ทำเลียนแบบเรินเป่า หยิบขนมเข้าปาก

"ฝ่าบาท!" กงกงหวังร้องอุทานด้วยความตกใจ

"ท่านลุงฮ่องเต้ ท่านปู่เว่ยเคยสอนไว้ว่า คนที่รู้ตัวว่าทำผิดแล้วรู้จักแก้ไข คือเด็กดีนะเจ้าคะ" เรินเป่าหยิบขนมที่ตกพื้นขึ้นมาทีละชิ้น แล้ววางเรียงกลับลงไปในจานอย่างตั้งใจ

ฮ่องเต้ปาดน้ำตาที่หางตาเบาๆ "นั่นสิ รู้ว่าทำผิดแล้วแก้ไข ก็ยังกลับตัวกลับใจได้

แต่กั๋วเหลียงเอ๊ย... ข้าให้โอกาสเจ้ามามากพอแล้ว"

ในขณะเดียวกัน บนหลังคาตำหนักเจียวหยาง มู่ทัวกำลังยืนมองโครงสร้างของพระราชวังทั้งหมดจากมุมสูง

ทูตแคว้นโข้วที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ "ท่านปรมาจารย์น้อย มองเห็นเส้นชีพจรมังกรหรือยัง เราต้องรีบลงมือนะ ถ้าถูกจับได้ล่ะก็ หมดโอกาสแน่"

มู่ทัวหน้าเครียด ลางสังหรณ์ใจคอไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้น

เขาหันไปมองทางตรอกเป่ยเซียง ทำไมค้างคาวพิษที่เขาส่งไปถึงยังไม่กลับมาล่ะ?

"ท่านว่า อัครเสนาบดีจ้าวของแคว้นต้ายงจะหักหลังพวกเราไหม" มู่ทัวหันไปถามทูตแคว้นโข้ว เขาพอจะรู้โครงสร้างของพระราชวังแล้ว จุดศูนย์กลางของเส้นชีพจรมังกรก็คือท้องพระโรงนี่แหละ แต่เขายังไม่กล้าลงมือ

เพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันลึกลับและน่าเกรงขามที่ซ่อนเร้นอยู่ที่นั่น

เขากลัวว่าถ้าทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป แล้วไปปลุกพลังนั้นให้ตื่นขึ้นมา แผนการทั้งหมดจะพังทลาย

ทูตแคว้นโข้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "ไม่น่าจะหรอกกระมัง"

"ตรงนั้นคือจุดศูนย์กลางของเส้นชีพจรมังกร ตะปูตัวแรกต้องตอกลงไปที่นั่นก่อน แล้วค่อยตอกตัวที่สองที่หางมังกร" มู่ทัวชี้ไปที่ท้องพระโรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ทูตแคว้นโข้วดีใจจนเนื้อเต้น ถูมือไปมา "ถ้างั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ รีบลงมือเลยสิท่านปรมาจารย์น้อย!"

มู่ทัวส่ายหน้า "ในท้องพระโรงมีพลังอำนาจบางอย่างที่ข้าไม่แน่ใจซ่อนอยู่"

แถมยังเป็นพลังที่ทำให้เขารู้สึก... หวาดกลัว

ทูตแคว้นโข้วขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามู่ทัวยังเด็กเกินไป คงจะคิดมากไปเอง "ถ้าแคว้นต้ายงมีคนเก่งกาจขนาดนั้นจริงๆ ทำไมพวกเราถึงไม่เคยรู้ข่าวเลยล่ะ ยายเด็กสามขวบนั่นป่านนี้ถ้าไม่โดนค้างคาวพิษกัดตาย ก็คงนอนซมอยู่บ้านแล้วล่ะ

ท้องพระโรงเป็นสถานที่ที่ฮ่องเต้ประทับอยู่เป็นประจำ ย่อมต้องมีไอแห่งมังกรคุ้มครองอยู่แล้ว แคว้นต้ายงเจริญรุ่งเรืองมาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะมีไอแห่งมังกรคุ้มครองนี่แหละ"

คำพูดของทูตแคว้นโข้วทำให้มู่ทัวฉุกคิดขึ้นมาได้ ความลังเลในดวงตาเลือนหายไป เขายื่นมือออกมากางนิ้วทั้งห้า ตะปูสีดำสนิทที่แผ่รังสีอำมหิตก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

เขาหลับตาลงบริกรรมคาถา

"ไป!"

ทั้งสองคนจ้องมองทิศทางที่ตะปูพุ่งทะยานไป แผนการนี้จะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตะปูตัวนี้แหละ

...

ภายในท้องพระโรง

อัครเสนาบดีจ้าวก้มหน้าผากแนบชิดกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ฝ่าบาท กระหม่อมละอายใจต่อราษฎรแคว้นต้ายง ละอายใจต่อพระองค์ กระหม่อมรู้ตัวว่าผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

อัครเสนาบดีจ้าวร้องไห้สะอึกสะอื้น

'กั๋วเหลียง' (เสาหลักของชาติ) คือชื่อที่ท่านปู่ตั้งให้

หวังให้เขาเติบโตขึ้นมาเป็นเสาหลักของบ้านเมือง

แต่เมื่อเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด สิ่งที่เขาคิดกลับมีเพียงการเอาตัวรอด และการรักษาความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลจ้าวเอาไว้

ยิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกลัวตกลงมามากเท่านั้น

เขาจึงทำทุกวิถีทาง ไม่เลือกวิธีการ

ซูเสวียนเช่อกลัวว่าฮ่องเต้จะใจอ่อน เขาตั้งใจจะเอาชีวิตอัครเสนาบดีจ้าวให้ได้จริงๆ

ความผิดครั้งแรก คือการแอบสลับดวงชะตาของซูซูอิ่ง

ความผิดครั้งที่สอง คือการเป็นกบฏ สมรู้ร่วมคิดกับปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้ว หวังจะเอาชีวิตเรินเป่าของเขา

"ฝ่าบาท" ซูเสวียนเช่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันและเย็นชา

"แคว้นโข้วมีนิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบายและโหดเหี้ยมอำมหิต เมื่อห้าปีก่อน พวกมันยกทัพมารุกรานแคว้นของเรา ปล้นสะดมและสังหารชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไปนับหมื่นคน

พวกผู้ชายถูกฆ่าทิ้ง ส่วนพวกผู้หญิงก็ถูกจับไปเป็นเชลย บังคับให้เป็นนางบำเรอในกองทัพ ตอนนั้นราษฎรแคว้นต้ายงต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น

ท่านเจิ้นกั๋วกงเป็นผู้นำทัพออกศึก ขับไล่พวกแคว้นโข้วออกไปจนแตกพ่าย ทำให้พวกมันหวาดกลัวจนต้องยอมศิโรราบ ยอมสวามิภักดิ์และส่งเครื่องบรรณาการให้เรา แลกกับความสงบสุขของแคว้นต้ายงมาได้หลายปี

แต่ตอนนี้ พวกมันกลับคิดการใหญ่ หวังจะขโมยโชคลาภของเรา ทำลายเส้นชีพจรมังกร หมายจะทำลายรากฐานของแคว้นต้ายงให้ย่อยยับ

อัครเสนาบดีจ้าวเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ รู้ถึงผลวิบัติที่จะตามมาดี แต่ก็ยังเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน สมรู้ร่วมคิดกับแคว้นโข้ว นี่คือความผิดฐานกบฏ โทษของเขาคือ... ประหารชีวิต!"

คำพูดของซูเสวียนเช่อหนักแน่นและชัดเจนทุกถ้อยคำ ดวงตาของเขาแดงก่ำ

นอกจากความโกรธแค้นที่ลูกสาวถูกปองร้ายแล้ว เขายังโกรธแค้นแทนแผ่นดินด้วย

ถ้าปล่อยให้อัครเสนาบดีจ้าวรอดชีวิตไปได้ เขาจะเอาหน้าไปสู้กับดวงวิญญาณของชาวบ้านที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม และเหล่าทหารหาญที่สละชีพเพื่อชาติได้อย่างไร!

ฮ่องเต้กำที่วางแขนเก้าอี้มังกรแน่น

เขาไม่มีวันลืมความอัปยศเมื่อห้าปีก่อนเด็ดขาด!

ถ้าครั้งนั้นแคว้นต้ายงไม่ได้ชัยชนะ ป่านนี้คนที่ต้องส่งเครื่องบรรณาการให้แคว้นโข้ว ก็คงจะเป็นเขาเองนี่แหละ!

"จ้าวกั๋วเหลียง เจ้ามีจิตใจทะเยอทะยาน สมรู้ร่วมคิดกับพวกโจรแคว้นโข้ว หวังทำลายบ้านเมือง ความผิดของเจ้าร้ายแรงนัก โทษประหารเจ็ดชั่วโคตร! ให้นำตัวไปประหารเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ขุนนางคนอื่นๆ!"

ฮ่องเต้เอ่ยด้วยสีหน้าซับซ้อน ทว่าน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด

อัครเสนาบดีจ้าวหมอบกราบอยู่กับพื้น ไม่มีการดิ้นรนขัดขืนใดๆ "กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ"

"อย่าให้เลือดทำให้ท่านปรมาจารย์น้อยตกใจ นำตัวออกไปประหารที่ตำหนักข้าง" ฮ่องเต้หันหลังกลับ แววตาฉายแววเหนื่อยล้า ไม่อยากจะทอดพระเนตรมองอัครเสนาบดีจ้าวอีกต่อไป

อัครเสนาบดีจ้าวลุกขึ้นยืน เดินมุ่งหน้าไปยังตำหนักข้าง ก่อนจะก้าวพ้นประตู เขาหันกลับมามองเรินเป่า

"ท่านปรมาจารย์น้อยคือเทพธิดาแห่งโชคลาภของแคว้นต้ายง ที่ข้าคอยจ้องจับผิดท่านมาตลอด เป็นเพราะความใจแคบของข้าเอง ข้าใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ กลับสู้เด็กตัวเล็กๆ อย่างท่านไม่ได้เลย

ฝ่าบาท กระหม่อมคงไม่มีโอกาสได้เห็นแคว้นต้ายงในยุคที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดแล้ว เมื่อตายไป กระหม่อมจะขอไถ่บาปในสิ่งที่ก่อไว้ ขอให้ราษฎรแคว้นต้ายงร่มเย็นเป็นสุขตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้ยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน และไม่เอ่ยตอบสิ่งใด

เรินเป่ามองเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของอัครเสนาบดีจ้าวที่ค่อยๆ หายไป "ท่านพ่อ เขาจะไปตายแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อพยักหน้า ย่อตัวลงกอดนางไว้ "เขาทำผิดมหันต์น่ะลูก"

เรินเป่าพยักหน้าเข้าใจ "ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คนทำผิดก็ต้องรับโทษ พอตายไปเป็นผีก็ต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้ตอนเป็นคนนะเจ้าคะ ต้องไถ่บาปนะเจ้าคะ

ท่านพ่อห้ามทำเรื่องไม่ดีนะเจ้าคะ ต้องหมั่นทำความดีเยอะๆ ไม่อย่างนั้น ถึงท่านจะเป็นท่านพ่อในโลกมนุษย์ของข้า ข้าก็ไม่ช่วยท่านหรอกนะเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อรับปากอย่างจริงจัง "เรินเป่าไม่ต้องห่วง พ่อจะจำคำสอนของเจ้าไว้"

คำพูดที่ไร้เดียงสาของเรินเป่า ทำให้จิตใจที่กำลังว้าวุ่นของฮ่องเต้สงบลง เขาเอามือนวดคลึงหว่างคิ้วด้วยความเหนื่อยล้า กำลังจะเอ่ยปากให้ซูเสวียนเช่อพานางกลับไปพักผ่อน

แต่จู่ๆ เรินเป่าก็ชูมือขึ้น

พายุลูกใหญ่พัดกระหน่ำจนหลังคาท้องพระโรงเปิดเปิงเป็นรูเบ้อเริ่ม!

พริบตาต่อมา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้พวกเขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เรินเป่ากระโดดลอยตัวขึ้นไปในอากาศ ใช้มือเปล่ารับตะปูขนาดมหึมาไว้ได้ นางมองดูมันด้วยความประหลาดใจ หันซ้ายหันขวาพลางเอ่ยถาม "ตะปูของใครเอ่ย"