บทที่ 68 ยันต์สัจจะ อัครเสนาบดีจ้าวสารภาพแผนร้ายกลางท้องพระโรง

"เหม็นจังเลย!"

เรินเป่าทำจมูกฟุดฟิด หลับตาเอื้อมมือป้อมๆ ไปทางซ้ายแล้วคว้าหมับ

เพียะ! นางจับค้างคาวตัวนั้นฟาดลงกับพื้นจนตายคาที่

...

ซูเสวียนเช่อรู้สึกว่าวันนี้อัครเสนาบดีจ้าวมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

หลังจากเลิกประชุมเช้า เขาก็เดินเลี้ยวเข้าไปในตำหนักข้าง

"ฝ่าบาท อัครเสนาบดีจ้าวผูกใจเจ็บเรินเป่า กระหม่อมเกรงว่าเขาจะลอบทำร้ายนางพ่ะย่ะค่ะ" ทันทีที่ก้าวเข้ามา ซูเสวียนเช่อก็ตีหน้าเศร้า ทำทีเป็นบิดาผู้เป็นห่วงลูกสาว มาขอร้องให้ฮ่องเต้เป็นที่พึ่ง

ฮ่องเต้นั่งเอนหลังอย่างสบายอารมณ์ ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ท่านราชครูนั่งลงก่อนสิ"

"ฝ่าบาท" ซูเสวียนเช่อนั่งลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด "กระหม่อมรู้สึกไม่สบายใจเลยพ่ะย่ะค่ะ"

กงกงหวังที่ยืนอยู่ด้านหลังฮ่องเต้ ก้มหน้ามองพื้น นิ่งเงียบราวกับรูปปั้น

ใครจะไปเชื่อว่าใต้เท้าซู ผู้ซื่อสัตย์สุจริต เถรตรง และเด็ดขาด

เวลาอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้เป็นการส่วนตัว กลับชอบทำตัวเป็นเด็กขี้อ้อนแบบนี้

ที่สำคัญคือ ฮ่องเต้ดันชอบให้เขาอ้อนเสียด้วย

"ว่ามาเถอะ ใต้เท้าซูต้องการให้ข้าทำอะไร" ฮ่องเต้ช้อนสายตามองเขา

ซูเสวียนเช่อหน้าไม่เปลี่ยนสี เอ่ยอย่างไม่อ้อมค้อม "ขอฝ่าบาททรงส่งองครักษ์เสื้อแพรไปจับตาดูอัครเสนาบดีจ้าวสักสองสามคนเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากเขามีความเคลื่อนไหวใดๆ ที่น่าสงสัย ให้จับกุมตัวทันที!"

ฮ่องเต้เอ่ยเสียงขรึม "นี่เป็นความแค้นส่วนตัว หรือท่านมีหลักฐาน"

"สัญชาตญาณพ่ะย่ะค่ะ" ซูเสวียนเช่อตอบ

ฮ่องเต้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "อนุญาต"

อัครเสนาบดีจ้าวส่งพ่อบ้านไปสืบข่าวที่ตรอกเป่ยเซียงเป็นครั้งที่สิบแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ เขาบีบถ้วยชาในมือแน่น

ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัวนี่จะไหวไหมเนี่ย?

ตอนที่พ่อบ้านไปที่ตรอกเป่ยเซียงเป็นครั้งที่สิบห้า

เรินเป่าก็ตื่นพอดี

ในลานบ้านมีต้นสาลี่ปลูกอยู่ นางอยากกินสาลี่มานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสปีนต้นไม้สักที

อาศัยจังหวะที่เถาเซียงเผลอ เรินเป่าก็กระโดดออกทางหน้าต่าง พริบตาเดียวก็ไปยืนอยู่บนกำแพงแล้ว

ลูกสาลี่สีเขียวลูกใหญ่ห้อยโตงเตงอยู่เต็มต้น เรินเป่ายืนอยู่บนกำแพง น้ำลายไหลสอ นางเขย่งปลายเท้าเอื้อมมือไปเด็ด แต่ก็พลาดไปนิดเดียว

"มือข้าสั้นไปหน่อยแฮะ" เรินเป่าก้มมองมือป้อมๆ ของตัวเอง แล้วตะโกนเรียกเสียงดัง "มีผีแขนยาวแถวนี้บ้างไหมเจ้าคะ มาเก็บลูกสาลี่ให้ข้ากินหน่อยเร็ว"

พ่อบ้านจวนอัครเสนาบดีที่แอบด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างกำแพง สะดุ้งสุดตัว ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง

เรินเป่าได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงก้มลงมอง

"ผีหลอก!" พ่อบ้านตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้า กรีดร้องลั่น

ไหนนายท่านบอกว่าคุณหนูน้อยจวนสกุลซูใกล้ตายแล้วไง

นางไปนั่งห้อยขาอยู่บนกำแพง หน้าตาสดใส แถมยังร้องเรียกผีอีกต่างหาก!

เถาเซียงได้ยินเสียงร้อง จึงรีบวิ่งออกมาดู พอเห็นพ่อบ้านจวนอัครเสนาบดีทำท่าทางมีพิรุธ ดวงตาของนางก็วาวโรจน์ "ใครก็ได้ จับโจรเร็ว!"

โจร! เรินเป่าลุกขึ้นยืนบนกำแพง ตะโกนเสียงใส "พี่สาวเถาจื่อเซียง ข้าจะจับโจรเองเจ้าค่ะ!"

"คุณหนูน้อย อย่าเจ้าค่ะ!" เถาเซียงร้องห้าม แต่ไม่ทันเสียแล้ว

เรินเป่ากระโดดตุ้บลงมาแล้ว

พ่อบ้านจวนอัครเสนาบดีถูกทับจนเห็นดาวระยิบระยับ วินาทีที่สติกำลังจะดับวูบ เขาก็คิดในใจว่า

ยายเด็กวัยสามขวบคนนี้ ตัวหนักยังกับเหล็กหล่อเลยว่ะ!

...

"ท่านปู่ ข้างหน้าคือเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ"

รถม้าของตระกูลฉินกำลังแล่นอยู่บนทางราบ ฉินเจินเจินเลิกม่านหน้าต่างขึ้น ชี้ทางให้ท่านปู่ที่นอนป่วยอยู่ภายในรถม้า

ฉินเหลาไอค่อกแค่ก ยื่นมืออันสั่นเทาออกไป "ประคองปู่ลุกขึ้นดูหน่อยสิ"

ฉินเจินเจินสัมผัสได้ถึงหัวไหล่ที่ผอมจนเหลือแต่กระดูกของเขา น้ำตาก็พาลจะไหล

ยันต์ที่ท่านปรมาจารย์น้อยให้มานั้นได้ผลจริงๆ ท่านปู่สามารถทนการเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้ แต่ร่างกายก็ซูบผอมลงทุกวัน ทำให้นางรู้สึกเป็นห่วงและร้อนใจ อยากจะเดินทางให้ถึงเร็วๆ

โชคดีที่ตอนนี้เหลือระยะทางอีกแค่ไม่กี่สิบลี้ ก็จะถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเขาต้องเร่งเดินทางให้ทันก่อนประตูปิด

รอช้าไม่ได้แล้ว

...

ณ ท้องพระโรง

ฮ่องเต้อุ้มเรินเป่าไว้บนตัก ป้อนขนมให้นางอย่างเอ็นดู ไม่สนใจเรื่องราววุ่นวายรอบข้าง

"ใต้เท้าซู ท่านกำลังใส่ร้ายข้า! พ่อบ้านของข้าแค่เดินผ่านจวนของท่านเท่านั้น ท่านจะมาหาว่าข้ามีแผนร้ายได้อย่างไร!"

อัครเสนาบดีจ้าวชี้หน้าด่าซูเสวียนเช่อ นิ้วมือสั่นเทาด้วยความโกรธ ทำทีประหนึ่งว่าตัวเองถูกใส่ร้ายจริงๆ

แต่ในใจเขากลับหวาดกลัวจนแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อเหลือบไปเห็นเรินเป่าที่กำลังเคี้ยวขนมแก้มตุ่ยอย่างเอร็ดอร่อย

ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัวแห่งแคว้นโข้วทำเป็นเก่งนักเก่งหนา

แต่เรินเป่ากลับมานั่งกินขนมสบายใจเฉิบอยู่ที่นี่

เขาถูกหลอกซะแล้ว!

ซูเสวียนเช่อมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยถามกลับ "พ่อบ้านของท่าน จะไปทำอะไรที่ตรอกเป่ยเซียง แล้วทำไมถึงไปยืนอยู่ตรงกำแพงบ้านข้าพอดีล่ะ"

"ทำไม ตรอกเป่ยเซียงเป็นของท่านคนเดียวหรือไง" อัครเสนาบดีจ้าวแค่นเสียงเยาะ เขาหันไปคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ ร้องห่มร้องไห้ "ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลย ทุกอย่างเป็นข้อกล่าวหาที่เลื่อนลอยของใต้เท้าซูทั้งนั้น!"

ฮ่องเต้หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากให้เรินเป่าอย่างเบามือ แล้วเอ่ยถาม "ท่านปรมาจารย์น้อยมีความเห็นว่าอย่างไร"

"ใช้ยันต์สัจจะก็รู้เรื่องแล้วล่ะเจ้าค่ะ" เรินเป่าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ค้นไปค้นมา ก่อนจะหยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง "เจอแล้วเจ้าค่ะ!"

หน้าของอัครเสนาบดีจ้าวตึงเครียดขึ้นมาทันที เขารู้สึกอยากจะวิ่งหนีออกไปจากท้องพระโรง

ถ้ายันต์สัจจะของเรินเป่าใช้ได้ผลจริง เรื่องที่เขาสมรู้ร่วมคิดกับมู่ทัวก็ต้องถูกแฉจนหมดเปลือกสิ

นั่นมันโทษประหารข้อหากบฏเลยนะ!

อัครเสนาบดีจ้าวใจเต้นระรัวราวกับตีกลอง แต่ภายนอกยังพยายามปั้นหน้ายิ้ม "เรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น"

ซูเสวียนเช่อจ้องหน้าเขา "ท่านกลัวแล้ว"

"ท่านดูผิดแล้ว" อัครเสนาบดีจ้าวเถียงข้างๆ คูๆ

"ท่านพ่อ ให้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ" เรินเป่าเป่าลมใส่ยันต์ ยันต์สัจจะก็ลอยละลิ่วไปหาอัครเสนาบดีจ้าวทันที

อัครเสนาบดีจ้าวจะหนีก็หนีไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่กล้าอยู่ เขาได้แต่ยืนแข็งทื่อ ภาวนาในใจขอให้ยันต์สัจจะเป็นแค่ของหลอกเด็ก

บนโลกนี้จะมียันต์ที่ทำให้คนพูดความจริงได้อย่างไรกัน

ยันต์ลอยไปแปะอยู่บนหัวของเขา ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา

ฮ่องเต้มองด้วยความสนใจ "ท่านปรมาจารย์น้อย ยันต์แผ่นนี้ทำให้คนพูดความจริงได้จริงๆ หรือ"

"ได้สิเจ้าคะ ท่านลุงฮ่องเต้อยากรู้เรื่องอะไร ก็ถามเขาได้เลยเจ้าค่ะ" เรินเป่าปีนลงจากตักฮ่องเต้ วิ่งเตาะแตะไปที่เสาต้นหนึ่ง เอามือป้อมๆ ลูบไปมา หันกลับมาถาม "ท่านลุงฮ่องเต้ ข้าขอแกะทองคำบนเสานี้ได้ไหมเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อถอนหายใจเฮือกใหญ่

ในจวนสกุลซูต้องเคลียร์ห้องไว้ห้องหนึ่งเพื่อทำเป็นคลังสมบัติให้เรินเป่าโดยเฉพาะ ตอนนี้ทองคำล้นห้องจนแทบจะไม่มีที่เก็บแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เรินเป่าก็ยังคลั่งไคล้ทองคำอยู่ดี เห็นทองที่ไหนเป็นต้องปรี่เข้าไปหา

เขาชักจะกลัวแล้วสิว่า สักวันหนึ่งเรินเป่าอาจจะถูกคนเอาทองคำมาหลอกล่อไป

ฮ่องเต้หัวเราะชอบใจ "ได้สิ"

เรินเป่าหันก้นให้ทุกคน เริ่มลงมือแกะทองคำอย่างขะมักเขม้น

ซูเสวียนเช่อเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาท กระหม่อมขออนุญาตซักถามอัครเสนาบดีจ้าวสักสองสามคำถามได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้พยักหน้าอนุญาต

อัครเสนาบดีจ้าวพยายามทำตัวให้เป็นปกติ "ถามมาสิ"

"ท่านส่งคนไปที่บ้านข้า ทำไม" ซูเสวียนเช่อถาม

ฮ่องเต้ก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน จึงจ้องหน้าอัครเสนาบดีจ้าวเขม็ง

บรรยากาศในท้องพระโรงเริ่มตึงเครียดขึ้น

อัครเสนาบดีจ้าวตั้งใจจะตอบว่า 'ก็ข้าบอกไปแล้วไง' แต่สิ่งที่หลุดออกจากปากกลับกลายเป็น "ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัวส่งค้างคาวพิษไปที่จวนสกุลซูเพื่อจะวางยาพิษเรินเป่า เขาบอกว่าแค่เรินเป่าแตะตัวค้างคาวก็จะโดนพิษตายทันที เขาโกหกข้าชัดๆ เรินเป่าไม่เป็นอะไรเลย น่าโมโหชะมัด!"

ท้องพระโรงเงียบกริบราวกับป่าช้า!

ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฮือฮาอื้ออึง

อัครเสนาบดีจ้าวอยากให้เรินเป่าตาย

เรินเป่าน่ารักน่าชังขนาดนั้น เขายังกล้าคิดร้ายกับนางได้ลงคอ ช่างมีจิตใจที่อำมหิตผิดมนุษย์มนา!

ซูเสวียนเช่อจ้องมองอัครเสนาบดีจ้าวด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะรีบวิ่งไปอุ้มเรินเป่าขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง "เรินเป่า ลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

สายตาที่ฮ่องเต้มองอัครเสนาบดีจ้าวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน สายตานั้นคมกริบและแฝงไปด้วยความโกรธจัด "ถ้าท่านปรมาจารย์น้อยเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรตระกูลเจ้า!"

ในฐานะอัครเสนาบดีแห่งแคว้นต้ายง การแอบติดต่อกับปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้วอย่างลับๆ ถือเป็นเรื่องที่น่าสงสัยและอาจจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ นี่คือประการแรก

ประการที่สอง เรินเป่าคือเทพธิดาแห่งโชคลาภของแคว้นต้ายง เขาไม่ยอมให้นางเป็นอะไรไปเด็ดขาด!

อัครเสนาบดีจ้าวถูกสายตากดดันจากทุกคนจนเหงื่อแตกพลั่ก ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น

ยันต์สัจจะนั่นของจริง!

จบสิ้นแล้ว...

เรินเป่าหยุดแกะทองคำ หันมาตอบเสียงใส "ค้างคาวตัวนั้นถูกข้าฟาดตายไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ! มันมีพิษด้วยหรือ ข้ามีร่างกายต้านทานพิษร้อยชนิดนะเจ้าคะ ไม่เป็นอะไรหรอก"

ซูเสวียนเช่อถอนหายใจอย่างโล่งอก หันกลับไปจ้องหน้าอัครเสนาบดีจ้าว เค้นเสียงดุดัน "คำถามที่สอง ท่านแอบวางแผนอะไรกับปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้ว!"