บทที่ 67 พญายมตัวน้อยกลับนรกภูมิ ส่งผีหนุ่มรูปงามไปเกิดใหม่

"เจ้าผี ทำได้ดีมากเลยนะ!"

พอกลับมาถึงจวน เรินเป่าก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงจนนอนไม่หลับ เลยตัดสินใจพาผีหนุ่มรูปงามกลับลงไปนรกภูมิเสียเลย

ผีหนุ่มรูปงามเพิ่งจะทรงตัวได้ พอได้ยินคำชมของเรินเป่าก็น้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้งใจ "ท่านพญายมตัวน้อย~ คราวหน้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้อีก เรียกใช้ข้าได้ตลอดเลยนะขอรับ"

"เลิกพล่ามได้แล้ว ถือว่าเจ้าทำความดีความชอบ รีบไปเกิดใหม่ซะเถอะ" ยมทูตดำโผล่มาข้างหลังเขา ก่อนจะอดใจไม่ไหวถูมือไปมา อยากจะอุ้มเรินเป่า ดัดเสียงเล็กเสียงน้อย "เรินเป่า กลับมาแล้วหรือ"

เรินเป่าชูมือป้อมๆ ขึ้นหาเขาส่งยิ้มหวาน "ท่านลุงยมทูตดำ"

ยมทูตดำยิ้มกว้างจนหน้าบาน แต่พอเพิ่งจะยื่นมือออกไป เรินเป่าก็โดนยายเมิ่งคว้าไปกอดเสียก่อน

หน้าของยมทูตดำก็ยิ่งดำทะมึนกว่าเดิม ประท้วงเสียงดัง "ท่านยายเมิ่ง! กว่าพญายมตัวน้อยจะกลับนรกมาได้สักทีนะ!"

ยายเมิ่งปรายตามองเขาพร้อมกับแค่นเสียงเหอะ บีบแก้มเรินเป่าเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรินเป่าผอมลงนะเนี่ย"

"แต่ตอนอยู่บนโลกมนุษย์ มีนักพรตคนนึงหาว่าข้าเป็นเด็กอ้วนฉุด้วยล่ะ" เรินเป่าทำคอตก

"ใคร!" ยมทูตหัววัววิ่งพรวดพราดเข้ามา "ข้าจะไปถอนรากถอนโคนลิ้นมัน!"

ยมทูตหน้าม้าเดินตามมาติดๆ "ข้าจะกระทืบมันให้ตาย!"

ยมทูตขาวโผล่มาข้างๆ เรินเป่า ลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน "อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของมันเลย เรินเป่าคือพญายมตัวน้อยที่น่ารักที่สุดในสามโลก"

ยายเมิ่งหัวเราะ "เอาล่ะๆ รีบส่งเขาไปเกิดใหม่ก่อนเถอะ"

สายตาของเหล่าวิญญาณผู้พิทักษ์หันขวับไปมองผีหนุ่มรูปงาม

ผีหนุ่มรูปงามเกร็งจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เดินตามยายเมิ่งและเรินเป่าไปที่สะพานไน่เหอ

"ผีหนุ่มรูปงาม ชาติหน้าเจ้าอยากเกิดเป็นคนแบบไหนหรือ" เรินเป่าซบหน้าลงบนไหล่ของยายเมิ่ง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เป็นคนแบบไหนหรือ?

ผีหนุ่มรูปงามชะงักไป ชาตินี้เขาเกิดในครอบครัวชาวนา มีพี่น้องเจ็ดคน เขาเป็นลูกคนที่สอง เขาเป็นเด็กฉลาดมาตั้งแต่เกิด ตอนแรกพ่อก็ตั้งใจจะส่งเขาไปเรียนหนังสือ

แต่ภัยแล้งครั้งใหญ่ ทำให้ชะตาชีวิตของเขาพลิกผันไปตลอดกาล

ข้าวสารในบ้านหมดเกลี้ยง

เพื่อรักษาชีวิตคนทั้งครอบครัว พ่อแม่จึงตัดสินใจขายเขาที่มีหน้าตาหมดจดที่สุดให้แก่นายหน้าค้ามนุษย์ แลกกับเงินเพียงสามตำลึง

นายหน้าค้ามนุษย์นำเขาไปขายต่อที่หอชิงเฟิง สถานเริงรมย์สำหรับบุรุษ

ปีนั้น เขาอายุเพียงเจ็ดขวบ

คนจนก็เหมือนเศษสวะ

เพื่อเอาชีวิตรอด เขาพยายามเรียนรู้ทุกอย่างอย่างหนัก นานวันเข้า เขาก็ถูกกลืนกินและกลายเป็นชายบำเรอผู้โด่งดังที่สุดในหอ

เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย มีกินมีใช้ มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่ มีขนมอร่อยๆ ให้กิน

แต่ทำไมกลางดึกเขาถึงชอบแอบนอนร้องไห้ล่ะ

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เขาถูกเศรษฐีโรคจิตคนหนึ่งรัดคอตาย เพราะอีกฝ่ายชอบทรมานคน

วินาทีที่ใกล้ตาย เขาไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนเลย กลับรู้สึกเหมือนได้รับอิสระเสียที

ทั้งชีวิต เขาคิดว่าตัวเองเป็นแค่เศษเดนที่ไร้ค่า

ปีนั้น เขาอายุได้ยี่สิบปีพอดี

"เจ้าชื่ออะไร" ยายเมิ่งถาม

ผีหนุ่มรูปงามได้สติ พึมพำตอบ "ข้าชื่อ หลินหลิง"

"พี่หลินหลิง" เรินเป่าเรียกชื่อเขาเสียงหวาน

ไม่รู้ทำไม น้ำตาของหลินหลิงถึงไหลออกมาไม่หยุด ครั้งนี้เขาร้องไห้จริงๆ ไม่ได้แสร้งทำ

เรินเป่าถามย้ำอีกครั้ง "ชาติหน้าเจ้าอยากเกิดเป็นอะไรหรือ"

หลินหลิงสารภาพความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในใจมานานนับสิบปี "บัณฑิต"

เรินเป่าตบไหล่เขาเบาๆ "ดีเลย!"

"ข้าสกปรก" หลินหลิงหลบไม่ทัน เอ่ยอย่างลุกลี้ลุกลน

เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอย่างไม่เข้าใจ "วิญญาณของเจ้าโปร่งใสออกจะตาย พี่ชายตัวสะอาดมากเลยนะ ท่านพ่อของข้าบอกว่า การเรียนหนังสือจะทำให้คนฉลาดขึ้น ชาติหน้าพี่ชายจะต้องเป็นคนฉลาดแน่นอนเจ้าค่ะ!"

ยายเมิ่งส่งชามน้ำแกงลืมเลือนให้เขา "ดื่มซะสิ แล้วเดินข้ามสะพานไน่เหอไป เริ่มต้นชีวิตใหม่"

หลินหลิงยกชามกระดกรวดเดียวหมด เดินขึ้นไปบนสะพาน พอถึงกลางสะพาน เขาก็หันกลับมาโค้งคำนับให้เรินเป่าอย่างสุดซึ้ง

แสงสีขาวสว่างวาบ วิญญาณของเขากลายเป็นดวงจิตแห่งชีวิต

เรินเป่าชี้ไปที่ชายคนหนึ่งที่มีรูปลักษณ์เหมือนบัณฑิต

"ไปเกิดบ้านนั้นละกันนะ~"

ณ เมืองเจียงหนาน จ้าวซื่อ ภรรยาของบัณฑิตเวิน จู่ๆ ก็มีอาการคลื่นไส้อาเจียน

บัณฑิตเวินรีบเชิญหมอมาตรวจ หมอจับชีพจรดูแล้วก็ยิ้มกว้าง "ยินดีด้วยขอรับ เป็นชีพจรมงคล"

สองสามีภรรยาร้องไห้ด้วยความดีใจ พวกเขาแต่งงานกันมาห้าปี ในที่สุดก็มีลูกสมใจเสียที

"ท่านพี่!"

"น้องหญิง" บัณฑิตเวินประคองจ้าวซื่อ ลูบหน้าท้องของนางอย่างเบามือ "ไม่ว่าลูกคนนี้จะเป็นหญิงหรือชาย ข้าจะสั่งสอนและดูแลปกป้องเขาอย่างดีที่สุด"

จ้าวซื่อพยักหน้าทั้งน้ำตา

เรินเป่ามองเห็นภาพนี้จากในนรกภูมิ ก็ปรบมือดีใจ "พี่หลินหลิงสมหวังแล้วล่ะ ชาติหน้าเขาต้องใช้ชีวิตอย่างราบรื่นแน่นอน"

ยายเมิ่งเอ่ยอย่างมีความนัย "ผลกรรมถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่แน่ว่าในอนาคตเขาอาจจะได้ช่วยเหลือเรินเป่าด้วยซ้ำ"

"คนเราก็ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันสิเจ้าคะ ท่านปู่เว่ยสอนไว้แบบนี้" เรินเป่าชี้ตัวเองอย่างซุกซน "ท่านยายเมิ่ง ตอนนี้ข้าเป็นคนนะเจ้าคะ ไม่ใช่ผี"

ยายเมิ่งหัวเราะร่วน

หลังจากเรินเป่ากลับมาจากนรกภูมิ ฟ้าก็สางพอดี

นางเบิกตากลมโต นั่งจุมปุ๊กอยู่บนเตียง มองเถาเซียงอย่างงุนงง "พี่สาวเถาจื่อเซียง ข้ายังไม่ได้นอนเลยนะ"

นางเพิ่งจะลงไปนรกแป๊บเดียวเอง ทำไมถึงเช้าแล้วล่ะเนี่ย!

"คุณหนูน้อย ได้เวลาไปเรียนที่จวนสกุลเว่ยแล้วเจ้าค่ะ" เถาเซียงพยายามเกลี้ยกล่อม

เรินเป่าส่ายหัว "ไม่เอา ข้ายังไม่ได้นอน ไปเรียนก็ต้องสัปหงกแน่ๆ!"

นางยึดมั่นในอุดมการณ์ของตัวเองอย่างเหนียวแน่น

เป็นคนมาพักใหญ่แล้ว ถ้านอนไม่หลับตอนกลางคืน กลางวันก็ต้องนอนชดเชยสิ!

เถาเซียงจนปัญญา ต้องไปตามเผยอวี้หรูมาช่วย

ผ่านไปสักพัก เผยอวี้หรูก็เดินออกมา แล้วให้คนไปตามซูเสวียนเช่อมาแทน

แต่ไม่นาน ซูเสวียนเช่อก็ออกไปตามซูซูอิ่งมาอีกคน

ตอนนี้ ทั้งพ่อที่หลงลูกสาว แม่ที่หลงลูกสาว และพี่สาวที่หลงน้องสาว ต่างยืนมุงดูเรินเป่าที่หลับตาปี๋ ขนตาหลับพริ้ม แกล้งทำเป็นหลับอยู่บนเตียง

"เรินเป่าของข้าน่ารักจังเลย" เผยอวี้หรูใจละลายไปหมดแล้ว

ซูเสวียนเช่อ "เห็นด้วย"

ซูซูอิ่ง "เห็นด้วยอย่างยิ่ง"

ทั้งสามคนยืนดูเรินเป่าอยู่นิ่งๆ แบบนั้น เป็นเวลาครึ่งชั่วยามเต็มๆ

เรินเป่าหลับไปจริงๆ ปากน้อยๆ เผยอออกเป็นสีชมพูระเรื่อ

เถาเซียง : ......

บ้านนี้ไม่มีใครใจแข็งพอที่จะปลุกเรินเป่าไปเรียนเลยสักคน

เอาแต่ยืนจ้องลูกสาวจ้องน้องสาวอยู่นั่นแหละ

จนลืมไปเลยว่าตัวเองก็ต้องรีบออกไปทำธุระเหมือนกัน

"แย่แล้ว!" ซูเสวียนเช่อหันขวับ ศีรษะชนกับซูซูอิ่งดังโป๊ก พ่อลูกสบตากัน ก่อนจะถอยหลังไปคนละก้าวอย่างตั้งสติ

"พ่อต้องไปเข้าเฝ้า"

"ลูกต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา"

เผยอวี้หรูกระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ นางไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น นางจะอยู่เป็นเพื่อนเรินเป่าที่บ้านนี่แหละ!

"ฮูหยินเจ้าคะ ท่านคงต้องไปอธิบายให้ท่านราชครูเว่ยฟังด้วยตัวเองแล้วล่ะเจ้าค่ะ ว่าทำไมคุณหนูน้อยถึงไม่ไปเรียน" เถาเซียงเอ่ยขึ้น

เผยอวี้หรู : ดีใจเก้อเลย!

เรินเป่ากำลังนอนหลับฝันดี ขยับปากงึมงำ

จู่ๆ ก็มีค้างคาวตัวหนึ่งบินเข้ามาในห้อง ร่อนลงเกาะที่หมอนของนาง

"แค่ปล่อยค้างคาวของเจ้าเข้าไปในจวนสกุลซู ก็สามารถวางยาพิษเรินเป่าได้แล้วหรือ"

ณ ตำหนักเจียวหยาง บุคคลที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ นั่งอยู่ตรงข้ามกับมู่ทัว เอ่ยถามเสียงเรียบ