บทที่ 66 อ่อนแอปวกเปียกแล้วไง? ก็ชนะได้เหมือนกันนั่นแหละ!

ผีแคว้นโข้วเดินวนไปมาอยู่กับที่ ยกมือกระดิกนิ้วเรียกผีหนุ่มรูปงาม "เข้ามาเลย ไอ้หน้าจืด"

มันพูดอะไรของมันน่ะ?

ผีหนุ่มรูปงามมองหน้าอย่างงุนงง หันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเรินเป่า

ตอนมีชีวิตเขาอาศัยหน้าตาหากิน ตอนตายก็ยังใช้หน้าตาหลอกกินหลอกใช้ไปวันๆ

เรื่องชกต่อย เขาก็ทำไม่เป็นจริงๆ นะ!

เรินเป่าก็ฟังภาษาแคว้นโข้วไม่ออกเหมือนกัน นางเขย่าแขนซูเสวียนเช่อ "ท่านพ่อ ผีแคว้นโข้วนั่นมันพูดจาบ่นงึมงำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ"

เจิ้นกั๋วกงเคยทำศึกกับแคว้นโข้ว จึงฟังภาษาของพวกเขาออก เขาแสร้งกระแอมไอ "เรินเป่าเอ๊ย ลุงเหวินรู้ความหมายนะ"

เมื่อเห็นเรินเป่ามองมาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น เขาก็อธิบายต่อ "ไอ้ผีแคว้นโข้วนั่นด่าว่าเขาเป็นพวกหน้าจืดน่ะสิ"

"มันด่าเจ้านะ!" เรินเป่าหันขวับไปมองผีหนุ่มรูปงามทันที พอเห็นเขายังยืนบื้ออยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ตึงเครียด "ถ้าเจ้าสู้มันไม่ได้ ข้าจะริบสิทธิ์การไปเกิดใหม่ของเจ้าซะ!"

รูม่านตาของผีหนุ่มรูปงามหดเกร็ง น้ำตาใสๆ สองสายไหลอาบแก้ม ดูงดงามและน่าเวทนา ช่างดูอ่อนแอปวกเปียกเสียจริง

บรรดาสนมกำนัลจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ แทบอยากจะพุ่งตัวออกไปสู้แทนให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เหล่าขุนนางกลับขมวดคิ้วยุ่ง "บนโลกนี้ยังมีผู้ชายแบบนี้อยู่อีกหรือ"

"เขาก็ตายไปแล้วนี่"

"ตายไปแล้วยังทำตัวตุ้งติ้งอีกหรือไง! เป็นผีจะกลัวเจ็บไปทำไม พุ่งเข้าไปซัดมันเลยสิ!"

"ทำไมท่านปรมาจารย์น้อยถึงเลือกผีที่มีดีแค่หน้าตาแต่ไม่มีฝีมือมาสู้ล่ะเนี่ย ถ้าเป็นข้า จะเลือกผีหนุ่มๆ ร่างกายกำยำที่ตายก่อนวัยอันควรมาสู้แทน"

"เรินเป่า เปลี่ยนตัวผีดีไหม" เว่ยหวยฮ่าวเริ่มใจคอไม่ดี ถึงจะเป็นแค่ผีสู้กัน แต่มันก็ส่งผลต่อศักดิ์ศรีของแคว้นต้ายงนะ

เรินเป่าหยิบน่องไก่ชิ้นโตมาจากบนโต๊ะ กัดเข้าไปคำเบ้อเริ่ม "ท่านปู่เว่ย ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าผีหนุ่มรูปงามต้องชนะแน่นอน!"

น้ำเสียงของนางน่ารักน่าเอ็นดู แต่สีหน้ากลับดูดุดันเอาเรื่อง

นางแยกเขี้ยวใส่ผีหนุ่มรูปงาม

เมื่อผีหนุ่มรูปงามได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากรอบข้าง ก็ยิ่งอยากจะร้องไห้หนักกว่าเดิม

แต่พญายมตัวน้อยชมว่าเขาหล่อ

แถมยังบอกว่าเชื่อมั่นในตัวเขาอีก

ทันใดนั้น ผีหนุ่มรูปงามก็ฉีกเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด

บรรดาสนมกำนัลเผลอโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

ซูเสวียนเช่อรีบยกมือปิดตาเรินเป่าทันที

"ท่านพ่อ อย่ากวนสิเจ้าคะ" เรินเป่าดึงมือบิดาออก พอเห็นผู้ใหญ่ทุกคนจ้องมองผีหนุ่มรูปงามตาเป็นมัน นางก็ร้องดีใจ "เขากำลังจะใช้ท่าไม้ตายแล้วใช่ไหมเจ้าคะ!"

มุมปากของซูเสวียนเช่อกระตุกยิกๆ

แม้ภายนอกผีหนุ่มรูปงามจะดูบอบบาง แต่พอฉีกเสื้อออก เผยให้เห็นแผ่นอกกว้างกำยำ และกล้ามท้องแปดลูกที่เรียงตัวสวยงาม

หุ่นดีใช่ย่อยเลยนะเนี่ย

"เสื่อมเสียศีลธรรม!" อัครเสนาบดีจ้าวกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง มองเรินเป่าด้วยสายตาตำหนิ "ท่านปรมาจารย์น้อยส่งผีพรรค์นี้มาสู้กับผีแคว้นโข้ว ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!"

"ยางอายคืออะไรหรือเจ้าคะ เอาไว้ใส่น้ำผึ้งได้ไหมเจ้าคะ" เรินเป่ามองเขา เอ่ยถามด้วยความซื่อบริสุทธิ์

อัครเสนาบดีจ้าว : ......

โกรธจนแทบกระอักเลือด

คู่กรณีอายุแค่สามขวบ ฟังที่เขาพูดก็ยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับชกนุ่นเลยสักนิด!

หยางกุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน "ใต้เท้าจ้าวพูดจาเกินไปหน่อยกระมัง การประลองยังไม่จบเลย ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าผีหนุ่มรูปงามตนนี้จะไม่ชนะ"

"นั่นสิ!"

"ข้าว่าใต้เท้าจ้าวอิจฉาที่มีกล้ามท้องไม่เท่าเขามากกว่าล่ะมั้ง"

"คนเขาตายไปแล้วยังอุตส่าห์ด่าว่าเสื่อมเสียศีลธรรมอีก ใต้เท้าจ้าวจะเข้มงวดเกินไปหน่อยหรือเปล่า"

บรรดาสนมกำนัลที่ปกติมักจะเขม่นกันเอง กลับสามัคคีกันอย่างน่าประหลาดใจ

พวกนางรู้สึกว่าผีหนุ่มรูปงามคนนี้ก็ดูดีไม่เบา

ดูใบหน้านั่นสิ ดูรูปร่างนั่นสิ ช่างเจริญหูเจริญตาอะไรเช่นนี้

ท่านปรมาจารย์น้อยช่างตาแหลม... เอ่อ เลือกผีเก่งจริงๆ!

อัครเสนาบดีจ้าวแค่นเสียงเหอะ "ถ้าชนะได้สิแปลก"

ยังไม่ทันขาดคำ

ผีแคว้นโข้วก็ถูกผีหนุ่มรูปงามซัดจนล้มลงไปกองกับพื้น

เสียงซุบซิบนินทาเงียบลงทันที

มู่ทัวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ กำหมัดแน่น "ลุกขึ้นมา! โจมตีมันสิ!"

ผีแคว้นโข้วเองก็งุนงงไม่แพ้กัน พอสบตากับดวงตาสวยหวานหยาดเยิ้มของผีหนุ่มรูปงาม มันก็รู้สึกใจอ่อนยวบ ไม่กล้าลงมือทำร้าย ทำให้ถูกอีกฝ่ายฉวยโอกาสเล่นงานเอา

"ย่าห์!" ผีแคว้นโข้วส่ายหัวสะบัดความมึนงง พุ่งหมัดเข้าใส่ใบหน้าของผีหนุ่มรูปงาม

โอ๊ย! ผีหนุ่มรูปงามถอยหลังกรูด ล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างอ่อนระทวย เงยหน้ามองผีแคว้นโข้วด้วยสายตาตัดพ้อ น้ำตาร่วงเผาะ

ผีแคว้นโข้ว : ......

มันช่างยั่วยวนเหลือเกิน ยั่วยวนจนมันลงมือไม่ลง

เหล่าขุนนางเบือนหน้าหนี ไม่กล้าดู แต่ก็ไม่อยากพลาดช็อตเด็ด

บรรดาสนมกำนัลต่างก็คิดในใจ : เขาช่างงดงามเหลือเกิน

ในจังหวะที่ผีแคว้นโข้วกำลังเหม่อลอย ผีหนุ่มรูปงามก็ค่อยๆ กระดึ๊บๆ เข้าไปใกล้ๆ แล้วใช้ขาเกี่ยวข้อเท้าของผีแคว้นโข้วอย่างแรง

ตึง!

ผีแคว้นโข้วล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

ผีหนุ่มรูปงามกระตุกยิ้มอย่างผู้มีชัย กล้ามเนื้อบนตัวเขาไม่ได้มีไว้โชว์เฉยๆ หรอกนะ

เขาจะได้ไปเกิดใหม่แล้ว!

เขาต้องชนะให้ได้!

ผีหนุ่มรูปงามจับหัวของผีแคว้นโข้วบิดซ้ายบิดขวาอย่างรวดเร็ว ผีแคว้นโข้วนอนนิ่งสนิท ขยับตัวไม่ได้อีกเลย

"เยี่ยมมาก!" หยางกุ้ยเฟยเป็นคนแรกที่ส่งเสียงร้องเชียร์

บรรดาสนมกำนัลคนอื่นๆ ก็พากันร้องเชียร์ตาม ท่าทางกระตือรือร้นและตื่นเต้นมาก

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแค่ผี แต่สีหน้าของฮ่องเต้ก็เริ่มเขียวปัด

ฮองเฮากระแอมไอเบาๆ เป็นเชิงเตือนพวกนาง

หยางกุ้ยเฟยสบตาฮองเฮา รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าค่อยๆ หุบลง นางกลับมานั่งตัวตรง ก่อนจะเอ่ยชมอย่างขอไปที "แต่ถ้าเทียบกับฝ่าบาทแล้ว เขาก็ยังห่างชั้นอยู่มากโขเลยเพคะ"

บรรดาสนมกำนัลคนอื่นๆ ได้สติ รีบกลับมานั่งตัวตรงสงบเสงี่ยม ไม่กล้าจ้องมองผีหนุ่มรูปงามอีกต่อไป

สีหน้าของฮ่องเต้จึงค่อยๆ ดีขึ้นมาบ้าง

"ท่านพญายมตัวน้อย ข้าชนะแล้ว" ผีหนุ่มรูปงามประสานมือคารวะเรินเป่า แต่ตอนลุกขึ้น เขาดันควบคุมตัวเองไม่ได้ เผลอส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้เจิ้นกั๋วกง

เจิ้นกั๋วกงตาเหลือก รีบหันไปพูดกับเรินเป่า "เรินเป่าเอ๊ย รีบเก็บมันไปทีเถอะ ลุงเหวินทนดูไม่ไหวแล้ว"

"หา?" เรินเป่าเอียงคอมองเขา เอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง "ลุงเหวินชอบผีหนุ่มรูปงามตนนี้เข้าแล้วหรือเจ้าคะ แบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ คนกับผีอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

พรวด! เจิ้นกั๋วกงที่กำลังจะจิบชาเพื่อดับอาการตกใจ ถึงกับพ่นน้ำชาออกมาเกือบสำลักตาย

ดวงตาของผีหนุ่มรูปงามเปล่งประกาย เอามือเท้าคาง ส่งขยิบตาให้เจิ้นกั๋วกงอย่างยั่วยวน

เหล่าขุนนางต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ซูเสวียนเช่อแสร้งกระแอมไอ "เด็กพูดจาไร้เดียงสา เจิ้นกั๋วกงอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ"

เรินเป่าหัวเราะคิกคัก แบมือออก "เก็บ!"

ผีหนุ่มรูปงามหายวับไปในพริบตา

แถมเรินเป่ายังใจดี เก็บผีแคว้นโข้วไปด้วยอีกต่างหาก

มู่ทัวเบิกตากว้าง "นั่นมันผีของข้านะ!"

"แต่นี่มันถิ่นข้า ก็ต้องเป็นของข้าสิเจ้าคะ" เรินเป่าเอ่ยด้วยใบหน้าซื่อบริสุทธิ์ "ผีน่ะ ไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่บนโลกมนุษย์หรอกนะ แล้วเจ้าเลี้ยงผีไว้ข้างตัวทำไมกันล่ะ"

มู่ทัวโกรธจัด "เรื่องของข้า เจ้าอย่ายุ่ง!"

การมาเยือนแคว้นต้ายงในครั้งนี้ เขามีเป้าหมายเพื่อข่มขวัญฮ่องเต้และขุนนางแคว้นต้ายงโดยเฉพาะ

ผีที่ถูกเรินเป่าเก็บไปนั้น คือผีฝีมือดีที่สุดที่เขามี

ไม่นึกเลยว่าจะถูกเรินเป่าริบไปง่ายๆ แบบนี้ เสียทั้งผีเสียทั้งหน้าจริงๆ!

ทูตแคว้นโข้วก้าวเข้ามา กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "มู่ทัว แม้น้ำจะลดตอยังผุด แต่เราก็ไม่สิ้นหวังหรอก พวกเรายังต้องอยู่แคว้นต้ายงอีกหลายวัน ต้องหาโอกาสจัดการเรินเป่าให้ได้แน่นอน"

แต่เรินเป่าหูดีได้ยินชัดเจน นางเอ่ยถามเสียงใสแจ๋ว "ทำไมพวกท่านถึงอยากจัดการข้าล่ะเจ้าคะ? ข้าน่ารักขนาดนี้ พวกท่านไม่ชอบข้าหรือเจ้าคะ"

ทูตแคว้นโข้วหันขวับมามองนาง

นางได้ยินได้อย่างไร!

ซูเสวียนเช่อชักกระบี่ออกมายืนขวางหน้าเรินเป่า เจิ้นกั๋วกงคว้าเก้าอี้ขึ้นมาแบกไว้บนบ่า ส่วนเว่ยหวยฮ่าวก็ถือป้านชาที่ใส่น้ำร้อนจัดไว้ในมือ

ทั้งสามคนยืนล้อมทูตแคว้นโข้วและมู่ทัวไว้เป็นรูปสามเหลี่ยม

ใครกล้าแตะต้องเรินเป่า มันต้องตาย!

สีหน้าของฮ่องเต้ก็ดุดันขึ้นมาทันที จ้องมองทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

ทูตแคว้นโข้วพูดจาติดขัด "เข้าใจผิด... เข้าใจผิดกันแล้ว..."

หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง

ทูตแคว้นโข้วและมู่ทัวก็ถูกกักบริเวณไว้ในวัง ตำหนักเจียวหยางที่พวกเขาพักอยู่ถูกองครักษ์เฝ้ายามอย่างแน่นหนา แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ยังบินเข้าไปไม่ได้

ทูตแคว้นโข้วเดินวนไปวนมาด้วยความเจ็บใจ "มู่ทัว แคว้นต้ายงมีเรินเป่าก้อนแป้งน้อยนั่นอยู่ แคว้นของเราคงต้องตกเป็นเมืองขึ้น และต้องส่งเครื่องบรรณาการให้ต้ายงไปตลอดกาลแน่"

"ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก" มู่ทัวผูกดวงชะตา แววตาฉายแววอำมหิต "คนที่อยากให้เรินเป่าตายไวๆ ไม่ได้มีแค่พวกเราหรอกนะ"

ทูตแคว้นโข้วหูผึ่ง "ยังมีใครอีกหรือ"