บทที่ 65 สองปรมาจารย์น้อยประลองวิชา เปลี่ยนจากสู้กันเองเป็นเอาผีมาสู้แทน

เหล่าขุนนางทั้งบุ๋นบู๊ต่างชะเง้อคอยืดคอยาวรอดูการประลอง

ทูตแคว้นโข้วพิจารณาเรินเป่าอย่างละเอียด เพื่อหาจุดเด่นของนาง

ก็แค่ก้อนแป้งน้อยที่ทั้งขาว ทั้งอวบอ้วน นุ่มฟูน่าทะนุถนอม แถมยังแต่งตัวซะหรูหราหมาเห่าด้วยทองคำเต็มตัว ดูยังไงก็น่ารักน่าชังไปหมด

ไม่มีมาดของเด็กที่เติบโตมาจากการฝึกฝนในอารามเต๋าเลยสักนิด

"เจ้าน่ะ ผอมแห้งแรงน้อย!" เรินเป่าเดินเตาะแตะไปหยุดอยู่หน้ามู่ทัว ยกนิ้วชี้ขึ้นมากระดิกเรียกเขา "พี่ชายขี้โรค!"

ซูเสวียนเช่อผู้เป็นพ่อได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกปวดใจจี๊ดๆ

ลูกสาวตัวน้อยของเขาไปจำคำพูดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย!

มู่ทัวลุกพรวดขึ้น สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ "น้องสาวอ้วนฉุ!"

เรินเป่าเท้าสะเอว "พี่ชายขี้โรค!"

"น้องสาวอ้วนฉุ!"

ฮ่องเต้ : ......

เหล่าขุนนางและทูตแคว้นโข้ว : ......

ใครจะไปคิด ว่าการพบกันครั้งแรกของปรมาจารย์น้อยผู้ยิ่งใหญ่ จะกลายเป็นการเถียงกันเรื่องรูปร่างไปซะได้

"เรินเป่าของข้ากินเก่ง พละกำลังก็เลยเยอะตามไปด้วย ปรมาจารย์น้อยของแคว้นท่านอายุมากกว่าเรินเป่าของข้าตั้งห้าปี แต่พละกำลังกลับสู้ไม่ได้ ก็ถือว่าขี้โรคจริงๆ นั่นแหละ" ซูเสวียนเช่อลุกขึ้นเดินไปยืนเคียงข้างลูกสาว แสดงท่าทีปกป้องอย่างชัดเจน

เว่ยหวยฮ่าวเองก็ลุกขึ้นมาสมทบด้วยอีกคน "เด็กๆ มีน้ำมีนวลหน่อยถึงจะน่ารักน่าเอ็นดู ปรมาจารย์น้อยมู่ทัวผอมจนเหลือแต่กระดูกแบบนี้ แคว้นของท่านปล่อยให้เขาอดอยากหรืออย่างไร"

ทูตแคว้นโข้วหน้าเขียวปัด ไม่รู้จะเถียงกลับอย่างไรดี เพราะสิ่งที่พวกเขากล่าวมาล้วนเป็นความจริง มู่ทัวเป็นคนกินยาก เลือกกิน พอเอาไปเทียบกับเรินเป่าแล้ว มู่ทัวก็ดูเหมือนเด็กกำพร้าที่อดอยากมานานจริงๆ

"แขนของเขาหลุดไม่ใช่หรือ เจ้าบอกว่าเก่งวิชาแพทย์นักนี่ งั้นลองรักษาเขาดูสิ" มู่ทัวชี้ไปที่เว่ยหวยฮ่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ตอนที่เรินเป่าวางมือบนหน้าท้องฮองเฮา แล้วฮองเฮาบอกว่าอาการปวดหายไปนั้น จะเป็นเรื่องจริง! ต้องเป็นการจัดฉากแน่ๆ!

"เรื่องแค่นี้เอง" เรินเป่าแค่นเสียงออกจมูก เดินเตาะแตะไปหาเว่ยหวยฮ่าว เงยหน้ามองเขา "ท่านปู่เว่ย ย่อตัวลงหน่อยสิเจ้าคะ"

เว่ยหวยฮ่าวทำตามอย่างว่าง่าย

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เรินเป่าเป็นจุดเดียว

เรินเป่าวางมือป้อมๆ ลงบนไหล่ของเว่ยหวยฮ่าว ทุกคนยังไม่ทันได้เห็นว่านางทำอะไร ก็ได้ยินเสียงกระดูกลั่นดังกึก

"เสร็จแล้วเจ้าค่ะ! ท่านปู่เว่ยลองขยับแขนดูสิเจ้าคะ"

เรินเป่าปัดมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน

เว่ยหวยฮ่าวลองหมุนข้อมือดู รอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "หายแล้วจริงๆ ด้วย! วิชาแพทย์ของเรินเป่าเก่งกาจไร้ที่ติจริงๆ!"

เขาถึงขั้นรำไทเก๊กให้ดูเป็นขวัญตา เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าแขนเขาหายดีแล้วจริงๆ ท่าทางพลิ้วไหวและคล่องแคล่วว่องไวมาก

เรินเป่ายิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ เชิดหน้าใส่มู่ทัว "ตาเจ้าแล้ว!"

มู่ทัวเถียงข้างๆ คูๆ "ก็ไม่มีคนแขนหลุดให้ข้ารักษาแล้วนี่นา"

"เรื่องนั้นก็ง่ายนิดเดียว" เรินเป่าวิ่งไปหาทูตแคว้นโข้วอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว นางก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ คว้าแขนของเขาแล้วออกแรงดึงเบาๆ

"โอ๊ย! แขนข้า!" ทูตแคว้นโข้วร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

มู่ทัวอ้าปากค้าง

เขาไม่เคยเจอใครที่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแบบนี้มาก่อนเลย!

"เจ้า..." มู่ทัวพูดไม่ออก ราวกับมีก้อนสำลีจุกอยู่ที่คอ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ดี

เหมือนบัณฑิตเจอทหาร จะอธิบายเหตุผลยังไงก็ไม่เข้าใจ

ในหัวของเรินเป่ามีแต่คำว่าต้องชนะ นางนั่งขัดสมาธิบนโต๊ะ มือขวาถือขานกเป็ดย่างกัดกินคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง "รีบรักษาแขนเขาเร็วเข้าสิ ถ้ารักษาไม่หาย เจ้าก็แพ้ข้านะ!"

มู่ทัวหน้าตึง "ข้าไม่มีวิชาแพทย์ เรามาประลองวิชาอาคมกันดีกว่า"

"ได้เลยเจ้าค่ะ" เรินเป่าพยักหน้ารับ กระโดดลงจากโต๊ะมายืนประจันหน้ากับเขา "อยากประลองอะไรล่ะ"

มู่ทัวหรี่ตาลง วิชาที่เขาถนัดที่สุดคือการสะกดวิญญาณและเรียกวิญญาณ "งั้นมาแข่งกันว่าใครเรียกผีออกมาได้มากกว่ากัน แล้วให้พวกมันสู้กัน"

ผี! เรินเป่าถูมือป้อมๆ เข้าด้วยกัน เอามือปิดปากแอบหัวเราะคิกคัก ถ้าเรื่องผีล่ะก็ ข้าถนัดนักล่ะ!

ภูตผีทั้งหลายล้วนต้องฟังคำสั่งของนางทั้งนั้น

เรินเป่าพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "ตกลง! ข้าจะส่งผีลิ้นยาวออกไปสู้ แล้วเจ้าล่ะ จะส่งตัวอะไรออกมา"

ทูตแคว้นโข้วที่กำลังเจ็บแขนจนเหงื่อแตกพลั่ก : มีใครสนใจข้าบ้างไหมเนี่ย!

เหล่าขุนนางฟังแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากซูเสวียนเช่อ

"ใต้เท้าซู รีบห้ามพวกเขาทีเถิด!"

"พวกเราเป็นมนุษย์นะ ขืนมีผีโผล่มา พวกเราก็กลัวสิ!"

"งานเลี้ยงดีๆ แท้ๆ ทำไมกลายเป็นงานประลองผีไปได้ล่ะเนี่ย"

ซูเสวียนเช่อหันไปมองฮ่องเต้เพื่อขอความเห็น

แววตาของฮ่องเต้กลับฉายแววตื่นเต้น "ข้ายังไม่เคยเห็นผีตัวเป็นๆ มาก่อนเลยนะ"

"เรินเป่า ลูกจะประลองผีกลางงานเลี้ยงจริงๆ หรือ" ซูเสวียนเช่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเรินเป่า

เรินเป่าพยักหน้า "ใช่เจ้าค่ะ"

"แล้วพอจะมีวิธีไหนไหม ที่ทำให้ทุกคนมองเห็นวิญญาณได้ โดยที่ร่างกายไม่ได้รับอันตรายจากพลังหยิน" ซูเสวียนเช่อถามต่อ

มู่ทัวแค่นเสียงเยาะ "เป็นไปไม่ได้หรอก"

เมื่อวิญญาณเข้าใกล้มนุษย์ ผู้ที่มีร่างกายอ่อนแอย่อมได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

เรินเป่ากระซิบถามซูเสวียนเช่อเบาๆ "ท่านพ่อ ถ้าจะบอกว่าเขาอ่อนหัดมากๆ ต้องพูดยังไงหรือเจ้าคะ"

"ไก่อ่อนไงล่ะ" ซูเสวียนเช่อโพล่งออกไป ก่อนจะนึกเสียใจในวินาทีต่อมา

เรินเป่าอยู่ในวัยกำลังเรียนรู้ ใครพูดอะไรก็จำไปหมด

และแล้ว... เขาก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วของลูกสาวตะโกนใส่มู่ทัวอย่างเต็มปากเต็มคำว่า "ไก่อ่อน!"

มู่ทัวโกรธจัด "แล้วเจ้าทำได้หรือไง!"

"แน่นอนสิ ข้าคือพญายมตัวน้อยนะ" เรินเป่ายืดอกตบอกตัวเอง ก่อนจะเปิดตาทิพย์ให้ทุกคนในงานเลี้ยง พร้อมกับสร้างเกราะป้องกันพลังหยินให้ด้วย "ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ผีพวกนี้ทำอันตรายพวกท่านไม่ได้หรอก"

เหล่าขุนนางทั้งหลายกะพริบตาปริบๆ ทั้งกลัวทั้งอยากรู้อยากเห็น

ผีที่มู่ทัวเรียกออกมาคือวิญญาณร้ายที่เขาเลี้ยงไว้ข้างกาย

น่าเกลียดน่ากลัวมาก!

เหล่าขุนนางต่างสูดลมหายใจเข้าลึก

สวมชุดดำสนิท ปากเบี้ยวตาเหล่ ดวงตากลวงโบ๋ดูน่าสยดสยอง

ฮ่องเต้จ้องมองตาไม่กะพริบ ในฐานะผู้ครองแผ่นดิน เขาผ่านเรื่องราวใหญ่โตมานักต่อนักแล้ว

ก็แค่ผีแคว้นโข้วหน้าตาน่าเกลียดตัวหนึ่ง จะไปน่ากลัวอะไร

แต่บรรดาสนมกำนัลต่างพากันยกมือขึ้นปิดตา แล้วแอบมองลอดช่องนิ้ว

เรินเป่าทำหน้าขยะแขยง "ผีแคว้นท่านนี่หน้าตาน่าเกลียดจังเลยนะเจ้าคะ!"

"ผีที่ไหนจะหน้าตาดีกันล่ะ" มู่ทัวเถียงกลับอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เรินเป่าพยักหน้ายืนยัน "มีสิเจ้าคะ"

ตอนแรกนางตั้งใจจะเรียกผีลิ้นยาวออกมา แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว

ผีหนุ่มรูปงามที่เรินเป่าเคยปราบไปก่อนหน้านี้ กำลังต่อแถวรอไปเกิดใหม่ที่นรกภูมิ ชีวิตของเขากำลังไปได้สวยเลยทีเดียว

ตอนมีชีวิตเขาไม่เคยทำเรื่องชั่วร้ายอะไร ความผิดเพียงอย่างเดียวของเขาคือตายแล้วก็ยังบ้าตัณหา ชอบไปเข้าฝันสาวๆ

พอลงนรกมา ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาบาดใจ เขาก็กลายเป็นที่หมายปองของผีสาวมากมาย

"พี่หลิน นี่คือเงินกงเต๊กที่ครอบครัวข้าเผามาให้ล่วงหน้าก่อนวันสารทจีน ท่านรับไปเถอะนะ คืนนี้แวะมาหาข้าที่ห้องด้วยล่ะ~"

"พี่หลินอย่าไปฟังนางนะ! พ่อข้าเป็นพ่อค้าผ้าไหมรายใหญ่ในเจียงหนาน อีกไม่กี่วันก็ถึงวันสารทจีนแล้ว เขาต้องเผาบ้านหลังใหญ่โตกับเงินกงเต๊กมาให้ข้าเป็นกอบเป็นกำแน่ๆ ถ้าท่านเลือกข้า ข้ารับรองว่าชีวิตในนรกของท่านจะสุขสบายไปจนกว่าจะได้ไปเกิดใหม่เลยล่ะ!"

"อย่าไปหลงเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อของนางเลย เลือกข้าเถอะ!"

เหล่าผีสาวต่างแย่งชิงผีหนุ่มรูปงามกันจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ ตบตีจิกหัวกันพัลวัน

ผีหนุ่มรูปงามเลือกผีสาวคนที่หนึ่ง เขาไม่ชอบคำพูดลอยๆ เขาชอบอะไรที่จับต้องได้มากกว่า

เขาเดินตามผีสาวคนแรกกลับไปที่ห้องพักในนรกภูมิ ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ทั้งสองก็สบตากัน ราวกับน้ำมันราดลงบนกองไฟ ความร้อนแรงก็ปะทุขึ้นทันที

แต่ในจังหวะนั้นเอง!

ประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรง ผีทั้งสองตัวสะดุ้งสุดตัว หันไปมองด้วยความตกใจ ยมทูตดำยืนพิงกรอบประตูอยู่ "ขออภัยที่มาขัดจังหวะ หลินหลิง อดีตชาวเมืองหลวง ชายงามอันดับหนึ่งแห่งหอเป่าโหลว ท่านพญายมตัวน้อยมีรับสั่งให้เจ้าขึ้นไปบนโลกมนุษย์เดี๋ยวนี้"

หา? ผีหนุ่มรูปงามงุนงง ยังไม่ทันได้สติ วิญญาณของเขาก็มาโผล่อยู่กลางงานเลี้ยงที่ตำหนักฉวีซางเสียแล้ว

โอ้โห! เจิ้นกั๋วกงพอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ก็รีบก้มหน้าจิบชาทันที

ผีหนุ่มรูปงามช่างหล่อเหลาอะไรเช่นนี้!

บรรดาสนมกำนัลเลิกกลัวกันแล้ว พากันเอามือออกจากใบหน้า จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

ดูใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับรูปสลักนั่นสิ สันกรามคมกริบ รูปร่างกำยำมีซิกแพค ถึงเขาจะเป็นผี แต่ความหล่อของเขามันทะลุปรโลกมาเลยทีเดียว!

ผีหนุ่มรูปงามมองเรินเป่าอย่างงุนงง "ท่านพญายมตัวน้อย ท่านเรียกข้าขึ้นมาบนโลกมนุษย์ทำไมหรือขอรับ"

เรินเป่าชี้ไปที่ผีแคว้นโข้ว "สู้กับมันให้ชนะ ถ้ายอมแพ้ ข้าจะทำให้วิญญาณเจ้าแตกสลายไปเลย!"

นี่มันข่มขู่กันชัดๆ!

ผีหนุ่มรูปงามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่... แต่เขาถนัดแต่เรื่องยั่วยวนสตรี ไม่ถนัดเรื่องชกต่อยนี่นา...

ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!