บทที่ 64 เรินเป่าออกโรง จัดการให้เรียบ!

ณ ตำหนักฉวีซาง ภายในพระราชวัง มีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูต ท่ามกลางภูเขาจำลองและสายน้ำไหลเอื่อย ตรงกลางสระน้ำมีเวทีทรงกลม นางรำกำลังร่ายรำระบำชุดระบำเมฆาอย่างอ่อนช้อยงดงาม

ผู้คนต่างดื่มสุราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น

แต่จู่ๆ ก็มีฝูงค้างคาวบินเข้ามาในงานเลี้ยง พุ่งตรงไปที่ฮองเฮาอย่างรวดเร็ว

ฮองเฮาตกใจกลัวจนเป็นลมล้มพับไป หมอหลวงรีบรุดเข้ามาดูอาการ

ข่าวดีคือ ฮองเฮาทรงพระครรภ์แล้ว

ข่าวร้ายคือ ครรภ์ของพระนางอ่อนแอมาก เกรงว่าจะรักษาไว้ไม่ได้

ในจังหวะนั้นเอง มู่ทัวก็ลุกขึ้นยืน เอ่ยกับฮ่องเต้ที่กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นท่านมีวิชาแพทย์เป็นเลิศไม่ใช่หรือ ลองเชิญนางเข้าวังมาดูสิ บางทีอาจจะช่วยฮองเฮาได้นะพ่ะย่ะค่ะ"

ทูตแคว้นโข้วรีบเสริม "นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมได้เห็นเป็นบุญตาหน่อยเถิด ว่าท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นท่านจะเก่งกาจสักแค่ไหน"

ทั้งสองคนเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ผลักเรินเป่าให้ตกเป็นเป้าสายตาอีกครั้ง

ฮ่องเต้รู้ดีว่าพวกเขามีเจตนาแอบแฝง แต่สายเลือดมังกรในครรภ์ของฮองเฮาก็สำคัญยิ่งนัก เขาจึงกัดฟันสั่งให้กงกงหวังออกไปรับเรินเป่าเข้าวังทันที

เมื่อฮองเฮาฟื้นขึ้นมาและรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ นางก็ลูบหน้าท้องด้วยความดีใจ

แม่นมหลิวกระซิบข้างหูนางสองสามประโยค

ฮองเฮาชะงักไป ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที หันไปขอความช่วยเหลือจากฮ่องเต้ "ฝ่าบาท"

"ไม่ต้องกังวลไป ข้าให้คนไปรับเรินเป่าเข้าวังแล้ว" ฮ่องเต้ตบมือนางเบาๆ เพื่อปลอบโยน

"ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ!"

เสียงใสแจ๋วทรงพลังดังก้องเข้ามาในตำหนักฉวีซาง

มู่ทัวเงยหน้าขึ้นมอง

เด็กน้อยผิวขาวจั๊วะน่าทะนุถนอม อายุแค่สามขวบจริงๆ ด้วย

วันนี้เรินเป่าสวมชุดกระโปรงสีดำขลิบทอง ปักลายดอกไม้สีทองเลื้อยพันไปตามชายกระโปรง

ในความคิดของพญายมตัวน้อย สีดำนี่แหละคือสีที่ดูมีอำนาจและน่าเกรงขามที่สุด เข้ากับบุคลิกของนางที่สุดแล้ว

เผยอวี้หรูจึงต้องไปลงแรงกับการปักลวดลายแทน

เรินเป่าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความชั่วร้ายที่ลอยอวลอยู่ในตำหนัก นางจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยสัญชาตญาณ จนสายตาไปสะดุดเข้ากับมู่ทัว

ทั้งสองสบตากัน

มู่ทัวยกนิ้วโป้งให้นาง

เรินเป่ารู้ว่าท่าทางแบบนี้แปลว่าอะไร พี่ชายคนนี้กำลังชมข้าอยู่นี่นา!

แต่พริบตาต่อมา มู่ทัวกลับคว่ำนิ้วโป้งลง พร้อมกับแสยะยิ้มท้าทาย

เด็กสามขวบธรรมดาๆ เจอสายตาอาฆาตมาดร้ายแบบนี้ คงร้องไห้จ้าไปแล้ว

ซูเสวียนเช่อที่เดินตามหลังเรินเป่ามา สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที กำหมัดแน่น เตรียมจะก้าวออกไปสั่งสอนไอ้เด็กเหลือขอ

แต่แล้วเรินเป่าก็กระทืบเท้าป้อมๆ ลงกับพื้น

ซูเสวียนเช่อรู้สึกถึงลางไม่ดี

เรินเป่าพุ่งตัวเข้าไปหามู่ทัวด้วยท่าทางดุดัน เอามือป้อมๆ เท้าโต๊ะจ้องหน้าเขาเขม็ง ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยหมอกสีดำจางๆ

มู่ทัวรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนวิญญาณ ร่างกายแข็งทื่อ สายตาเลื่อนลอยไปชั่วขณะ

"มู่ทัว!" ทูตแคว้นโข้วเห็นความผิดปกติ ก็ตกใจรีบพุ่งเข้าไปหา ตวาดใส่เรินเป่า "เจ้าทำอะไรมู่ทัว!"

"ไม่ได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ" เรินเป่าแบมือทั้งสองข้าง ก่อนจะใช้สันมือฟาดโต๊ะจนหักครึ่ง ปากก็บ่นงึมงำ "นึกว่าจะแน่สักแค่ไหนเชียว"

เหล่าขุนนางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พละกำลังอะไรจะมหาศาลขนาดนี้!

แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

ปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้วที่ชอบอวดเก่ง ก็ไม่ได้มีน้ำยาอะไรนี่นา!

ซูเสวียนเช่อ : ลูกสาวตัวน้อยที่ทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่มของเขา...

"เรินเป่า รีบมาดูเด็กในท้องของข้าหน่อยสิลูก" ฮองเฮาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกังวล

"มาแล้วเจ้าค่ะ!" เรินเป่าวิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ ไปหาฮองเฮา จ้องมองที่หน้าท้องของพระนาง ก่อนจะพูดเสียงร่าเริง "เป็นเด็ก..."

ซูเสวียนเช่อพุ่งตัวเข้ามา เอามือปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็ว

อื้อ! เรินเป่าเบิกตากลมโตถลึงตาใส่บิดา

ท่านพ่อ! ทำอะไรเนี่ย!

"เรินเป่า อย่าบอกใครนะว่าฮองเฮาทรงครรภ์เป็นพระโอรสหรือพระธิดา" ซูเสวียนเช่อกระซิบเตือนเสียงเบา

การที่ฮองเฮาทรงครรภ์ หมายความว่าพระนางจะต้องเผชิญกับอันตรายรอบด้าน จะมาเปิดเผยความลับกลางที่สาธารณะแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เรินเป่าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงชอบมีความลับกันนัก การมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นมาถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีไม่ใช่หรือ

"ก็ได้เจ้าค่ะ" เรินเป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย วางมือป้อมๆ ลงบนหน้าท้องของฮองเฮา สัมผัสถึงพลังชีวิตของทารก "วิญญาณเด็กน้อยยังอ่อนแออยู่เลย ข้าจะแบ่งพลังให้หน่อยนะเจ้าคะ! ท่านน้าไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ เด็กน้อยจะต้องเติบโตอย่างแข็งแรงแน่นอนเจ้าค่ะ!"

ฮองเฮาสัมผัสได้ถึงกระแสลมอุ่นๆ ที่พัดผ่านหน้าท้องของนาง เมื่อเรินเป่าขยับเข้ามาใกล้

"ถ้าอย่างนั้นข้าก็เบาใจแล้ว" ฮองเฮายิ้มออกมา

ใบหน้าที่เคยซีดเซียวก็กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง

วิชาแพทย์ของท่านปรมาจารย์น้อย ช่างล้ำเลิศสมคำร่ำลือจริงๆ!

ฮ่องเต้ดีพระทัยเป็นอย่างยิ่ง "จัดที่นั่งให้ท่านปรมาจารย์น้อยที"

"ท่านลุงฮ่องเต้ ข้าขอของกินอร่อยๆ แบบบนโต๊ะพวกนั้นอย่างละจานเลยได้ไหมเจ้าคะ!" เรินเป่ามองดูอาหารหน้าตาน่ากินบนโต๊ะของคนอื่นตาละห้อย กลืนน้ำลายดังเอื๊อก

ฮ่องเต้หัวเราะร่วน "จัดให้ตามที่ท่านปรมาจารย์น้อยขอทุกอย่างเลย"

เรินเป่ายิ้มหวานให้ฮ่องเต้ "ขอบคุณท่านลุงฮ่องเต้นะเจ้าคะ"

บรรดาองค์ชายและองค์หญิงต่างมองเรินเป่าด้วยสายตาอิจฉา

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นพระบิดาของตนมีท่าทีอ่อนโยนและใจดีขนาดนี้

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว มองดูฝูงค้างคาวที่ยังบินว่อนไปมา "ท่านปรมาจารย์น้อย พอจะมีวิธีไล่ค้างคาวพวกนี้ออกไปได้ไหม"

"มีสิเจ้าคะ!" เรินเป่าพยักหน้ารับ

ทุกคนตาเป็นประกาย หันมามองนางเป็นตาเดียว

เรินเป่าเงยหน้าขึ้น ตะโกนเสียงดัง "ถ้าพวกแกไม่รีบออกไป ข้าจะตีให้ตายเลยนะ!"

ฟึ่บ! ฝูงค้างคาวบินหนีออกไปอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันไว้

แค่นี้เองหรือ!

มู่ทัวกับทูตแคว้นโข้วมองหน้ากัน ปรมาจารย์น้อยแคว้นต้ายง ไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย

เรินเป่านั่งลง โดยมีซูเสวียนเช่อนั่งอยู่ฝั่งซ้าย และเว่ยหวยฮ่าวนั่งอยู่ฝั่งขวา

"ท่านพ่อ!" เรินเป่านั่งแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปทางขวา "ท่านปู่เว่ย!"

"อื้ม!" เว่ยหวยฮ่าวหัวเราะจนปากแทบฉีก เลื่อนจานขนมชาววังบนโต๊ะของตัวเองไปวางตรงหน้าเรินเป่า "กินสิเรินเป่า"

ดวงตาของเรินเป่าเปล่งประกาย ประคองขนมเปี๊ยะพุทราที่ทำเป็นรูปกลีบดอกไม้สีชมพูด้วยมือทั้งสองข้าง พอกัดเข้าไปหนึ่งคำ แป้งด้านนอกก็กรอบร่วนละลายในปาก ส่วนไส้พุทราด้านในก็หวานกำลังดี ไม่เลี่ยนจนเกินไป

"อร่อยจังเลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่ายัดเข้าปากคำเดียวหมดจด มือซ้ายก็หยิบชิ้นใหม่ขึ้นมาทันที

มู่ทัวที่เพิ่งจะได้สติกลับมา จ้องมองเรินเป่าด้วยสายตาสับสน พอเห็นนางกินเอาๆ ไม่หยุด เขาก็แอบลอบกลืนน้ำลาย

เขาไม่ชอบกินข้าว หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้วิชาอาคมของเขาสู้เรินเป่าไม่ได้นะ

มู่ทัวมองขนมบนโต๊ะอย่างลังเล ก่อนจะหยิบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

อืม... ก็อร่อยดีนี่นา

มู่ทัวจ้องมองเรินเป่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย

เรินเป่าสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา นางเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับมู่ทัวพอดี

"ท่านพ่อ พี่ชายคนนั้นเขาเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ทำไมถึงชอบจ้องข้าตอนกินข้าวล่ะ" เรินเป่าเคี้ยวขนมแก้มตุ่ย ถามเสียงอู้อี้

ซูเสวียนเช่อปรายตามองมู่ทัวด้วยสายตาเย็นชา ชายหนุ่มรูปงามผู้สุขุมนุ่มลึกอย่างเขาก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา "ไอ้เด็กเปรต"

เว่ยหวยฮ่าวเองก็มองตามไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ บ่นพึมพำ "ไอ้เด็กบ้า มาจ้องเรินเป่าของข้าทำไมเนี่ย!"

ซูเสวียนเช่อและเว่ยหวยฮ่าวสบตากัน ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ของเรินเป่าถอยหลังไปพร้อมๆ กัน เพื่อบังนางไว้มิดชิด

มู่ทัวขมวดคิ้ว ชะเง้อมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเรินเป่า ขนมในมือจึงจืดชืดไร้รสชาติไปทันที

เขาโยนขนมทิ้งอย่างไม่ไยดี ทำหน้าขยะแขยง "ไม่อร่อยเลย"

"ท่านบรรพบุรุษตัวน้อย ทำไมถึงไม่กินอีกล่ะ" ทูตแคว้นโข้วดีใจที่เห็นมู่ทัวยอมกินข้าว พอเห็นเขาเลิกกินก็ร้อนใจขึ้นมา

มู่ทัวชี้ไปที่เรินเป่า "ข้าต้องเห็นยายเด็กอ้วนนั่นกินด้วย ถึงจะกินลง"

หูของเรินเป่ากระดิก

ใคร? ใครว่าข้าอ้วน!

นางเอามือข้างหนึ่งค้ำไหล่ซูเสวียนเช่อ อีกข้างค้ำไหล่เว่ยหวยฮ่าว แล้วโผล่หัวขึ้นมาตรงกลางระหว่างทั้งสอง

กร๊อบ! ไหล่ของเว่ยหวยฮ่าวหลุดดังเป๊าะ เขากัดฟันกลั้นความเจ็บปวด กำลังจะถามเรินเป่าว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

แต่เรินเป่าก็กระโดดลงจากเก้าอี้ เดินอาดๆ ตรงไปหามู่ทัว

เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็หยุดชะงัก สายตาจับจ้องไปที่นางเป็นตาเดียว

ท่านปรมาจารย์น้อย จะทำอะไรน่ะ?