บทที่ 63 น้ำผึ้งหวานเจี๊ยบของเรินเป่า กับท่านลุงใจดำที่แทบคลั่ง!

ท้องพระโรงเงียบกริบราวกับป่าช้า

เหล่าขุนนางต่างกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

อัครเสนาบดีจ้าวกำลังจะก้าวออกมาพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเว่ยหวยฮ่าวถลึงตาใส่เสียก่อน : 'หุบปากไปเลย!'

"คำพูดนี้ไม่ถูกต้องนัก ข้ามีคำถามหนึ่ง อยากจะขอให้ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัวช่วยตอบหน่อย" เว่ยหวยฮ่าวลูบเครา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แววตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยว

มู่ทัวยืนตัวตรงเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "ว่ามาสิ"

ไอ้เด็กนี่ ช่างอวดดีนัก!

แต่เว่ยหวยฮ่าวก็ไม่โกรธ เขายังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ยิ้มบางๆ แล้วถาม "ตอนที่เจ้าอายุสามขวบ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ"

มู่ทัวชะงักไป

ตอนอายุสามขวบ เขายังอยู่ที่บ้าน เป็นลูกรักที่พ่อแม่คอยประคบประหงม พออายุห้าขวบได้เข้าเป็นศิษย์สำนักจิ่วจวี๋ ก็เริ่มฉายแววพรสวรรค์ด้านวิชาอาคม จึงได้รับการสั่งสอนอย่างเข้มงวด

อายุเจ็ดขวบ ก็ได้รับการแต่งตั้งจากอ๋องแห่งแคว้นโข้วให้เป็นปรมาจารย์น้อย มีผู้คนนับหมื่นเคารพกราบไหว้ ทำให้เขามีนิสัยเย่อหยิ่งจองหองและอวดดีมาตั้งแต่เด็ก

"กำลังเล่นสนุกอยู่กับพ่อแม่" มู่ทัวตอบหน้าตึง

เว่ยหวยฮ่าวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความภาคภูมิใจ "แต่ท่านปรมาจารย์น้อยของแคว้นข้า ตอนอายุสามขวบ สามารถต่อกระดูกรักษาคนตายให้ฟื้น มีวิชาแพทย์เป็นเลิศ และสามารถทำนายดวงชะตาความเป็นความตายได้แล้วนะ

พออายุครบแปดขวบ วิชาอาคมของนางจะต้องก้าวหน้าไปไกลกว่านี้แน่ๆ เจ้าว่าจริงไหม ท่านปรมาจารย์น้อยมู่ทัว"

คำพูดนี้ แทบจะบอกตรงๆ เลยว่า

เจ้าสู้เรินเป่าไม่ได้หรอก

มู่ทัวและทูตแคว้นโข้วหน้าแดงก่ำไปถึงหู ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี

ฮ่องเต้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที สะใจโว้ย!

เขาหัวเราะร่า "ไม่ต้องประลองกันหรอก วันนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกท่านทั้งสองสู่แคว้นต้ายงอย่างสมเกียรติ"

...

ซูเฉิงเซียวถูกโยนออกมาจากศาลต้าหลี่

ไหลฟูยืนอยู่หน้าประตู ปรายตามองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม "คุณชายใหญ่ซู เชิญกลับไปเถิด ใต้เท้าของข้าฝากมาบอกว่า หากมีครั้งหน้าอีก จะกราบทูลให้ฝ่าบาททรงทราบแน่นอน"

"ข้าเป็นถึงซื่อจื่อ (ผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์) ไอ้บ่าวชั้นต่ำอย่างเจ้ากล้าลบหลู่ข้าหรือ!" ซูเฉิงเซียวกำหมัดแน่น เงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะ

ไหลฟูแค่นยิ้ม พูดจาประชดประชัน "ได้ขอรับ ท่านซื่อจื่อ รีบไสหัวไปเถอะขอรับ"

"ท่านลุงไหลฟู หลีกทางหน่อยเจ้าค่ะ" เรินเป่าอุ้มถังไม้ที่ใส่น้ำผึ้งไว้จนเต็ม

นี่เป็นน้ำผึ้งป่าที่ขุนนางฝ่ายปกครองอุตส่าห์ไปขุดมาจากในป่าลึก พญายมตัวน้อยเพิ่งเคยได้ลิ้มรสน้ำผึ้งแท้ๆ ที่ทั้งหอมทั้งหวานแบบนี้เป็นครั้งแรก มันหวานจับใจนางเลยทีเดียว

แค่ชามเดียวไม่พอยาไส้นางหรอก

ซูเสวียนเช่อจึงหาถังไม้ใบใหม่มา แล้วเทน้ำผึ้งลงไปค่อนโหล คนให้เข้ากัน

เรินเป่าอยากจะยกน้ำผึ้งถังนี้กลับไปกินกับท่านแม่และพี่สาวที่จวนสกุลซู นางเดินไปก้าวหนึ่ง ก็ก้มลงซดน้ำผึ้งอึกหนึ่ง

แต่เพราะถังไม้บังสายตา ทำให้นางมองเห็นแค่เท้าของไหลฟู

นางก้าวเท้าพลาด สะดุดล้มคะมำไปข้างหน้า

ซ่า!

น้ำผึ้งในถังหกสาดรดร่างซูเฉิงเซียวจนเปียกโชกไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า

มุมปากซูเฉิงเซียวกระตุกยิกๆ : ซูเรินเป่า!

แง— เรินเป่าร้องไห้จ้า กระทืบเท้าเร่าๆ "น้ำผึ้ง น้ำผึ้งของข้าหกหมดเลย ท่านลุงใจดำนิสัยไม่ดี แย่งน้ำผึ้งข้าไปกินหมดเลย ชดใช้มาเดี๋ยวนี้นะ!"

ซูเฉิงเซียว : .........

ความอยุติธรรมที่เขาได้รับจากเรินเป่า นางคงไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าเขารู้สึกอยุติธรรมแค่ไหน

ไหลฟูกลั้นขำ อุ้มเรินเป่าขึ้นมาปลอบ "คุณหนูน้อยอย่าร้องเลยนะขอรับ เดี๋ยวเราไปชงน้ำผึ้งดื่มกันใหม่ดีไหมขอรับ"

"ข้าจะให้เขาชดใช้!" เรินเป่าชี้มือป้อมๆ ไปที่ซูเฉิงเซียวที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น

ไหลฟูจับมือนางไว้ "ไม่พูดแล้วนะขอรับ ไม่พูดแล้ว"

ตอนที่เดินผ่านซูเฉิงเซียว เรินเป่าสะบัดหน้าหนี ทำปากยื่น พ่นลมหายใจออกจมูกดังฮึ่ม

ซูเฉิงเซียวมองบน

เด็กอะไรวะเนี่ย ตัวแค่นี้แต่ฤทธิ์เดชเยอะชะมัด

"ยังจะกล้าเหลือกตาใส่อีก!" เรินเป่าที่กำลังโมโหอยู่แล้ว พอเห็นสีหน้าของเขา ก็เงยหน้าขึ้นจากไหล่ของไหลฟู ใช้นิ้วป้อมๆ จิ้มอากาศไปที่ตาของเขา

เปลือกตาของซูเฉิงเซียวกระตุกไม่หยุดตลอดทางกลับจวนโหว คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็พากันหลบทางให้ พลางซุบซิบนินทา

"ทำไมตาคนนี้ถึงเขแบบนั้นล่ะ ตาเหลือกขึ้นบนตลอดเลย ดูน่ากลัวจัง"

เมื่อกลับถึงจวน ซูเฉิงเซียวส่องกระจกดูตัวเอง ก็ถึงกับสติแตกอีกครั้ง : ซูเรินเป่า!

"เรินเป่า~" เผยอวี้หรูดึงเรินเป่าเข้ามากอด หอมหน้าผากลูกสาวฟอดใหญ่

เรินเป่าประคองใบหน้ามารดา จุ๊บแก้มกลับไปทีหนึ่ง "ท่านแม่~"

ความอบอุ่นระหว่างแม่ลูก ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียก 'ท่านแม่' อีกเสียงหนึ่ง

ซูถังยืนอยู่หน้าประตูจวนสกุลซู เอ่ยเรียกเสียงสั่น

เผยอวี้หรูหันไปมอง สีหน้าอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ข้าไม่ใช่แม่เจ้า ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกข้าว่าแม่แล้ว"

น้ำตาของซูถังร่วงเผาะลงมาทันที

"ตอนนี้นางคงวางอำนาจบาตรใหญ่เลยสินะ" ฮูหยินเฒ่าซูหน้าตึง "ถังถังอุตส่าห์เรียกเจ้าว่าแม่มาตั้งหลายปี"

เผยอวี้หรูไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับนาง "ท่านแม่มาหาถึงนี่ คงไม่ได้มาหาเรื่องเฉยๆ หรอกกระมัง มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ"

ฮูหยินเฒ่าซูชะงักไป กำลังจะวางมาดแม่สามีใส่

ซูถังก็กระซิบเตือน "ท่านย่า พูดธุระสำคัญก่อนเถอะเจ้าค่ะ"

เรินเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้โยกในลานบ้าน ใช้ช้อนตักน้ำผึ้งกินทีละคำ นางเลียริมฝีปาก ยิ้มจนตาหยี "หวานจังเลย"

ซูถังแอบลอบมอง ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านอยู่ในใจ

เรินเป่าผิวพรรณขาวผ่อง นุ่มนิ่มน่าหยิก สวมชุดกระโปรงสีดำปักลายดอกไม้สีแดง แถมยังมีเครื่องประดับทองคำเต็มตัว ดูหรูหราและน่าเกรงขาม

ซูถังก้มมองเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อของตัวเอง ความรู้สึกต่ำต้อยก็ผุดขึ้นมาในใจ

ความทุกข์ยากของนาง เริ่มต้นตั้งแต่วันที่เรินเป่ากลับมาที่จวนโหว!

ทำไมถึงต้องกลับมาด้วย!

เรินเป่าสัมผัสได้ถึงสายตาอาฆาตมาดร้าย จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง "เด็กตัวซวย เจ้าก็อยากกินน้ำผึ้งเหมือนกันหรือ ถ้าเจ้าไม่เรียกข้าว่าแม่ ข้าแบ่งให้กินคำนึงก็ได้นะ"

ซูถังทนไม่ไหว ตะโกนใส่ "ใครจะไปอยากกินน้ำผึ้งของเจ้ากันล่ะ!"

"ถ้าไม่อยากกินก็ไสหัวไป!" เผยอวี้หรูไม่เคยตามใจใครอยู่แล้ว ใครกล้ามาทำหน้าคว่ำใส่เรินเป่า นางก็พร้อมจะตอกกลับไม่เลี้ยง

ฮูหยินเฒ่าซูจับข้อมือซูถังไว้ หันไปพูดกับเผยอวี้หรู "ที่ศาลต้าหลี่ มีหมอผีคนหนึ่งชื่อ เค่อจื่อซือ ให้เสวียนเช่อปล่อยตัวเขาออกมาซะ"

เผยอวี้หรูตอบหน้าตาย "เรื่องงานของท่านพี่ ภรรยาอย่างข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว นี่เป็นคำสอนที่ท่านแม่เคยสอนข้าไว้ เพราะฉะนั้นข้าคงรับปากไม่ได้ เชิญพวกท่านกลับไปเถอะ"

ปัง! เถาเซียงปิดประตูใส่หน้าดังลั่น

"เจ้า!" ฮูหยินเฒ่าซูโกรธจนตัวสั่น "เผยอวี้หรู! เป็นลูกสะใภ้แต่ไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ สักวันเจ้าจะต้องได้รับผลกรรม!"

เผยอวี้หรูสวนกลับ "ข้าจะได้รับผลกรรมหรือเปล่า ข้าไม่รู้หรอก แต่ที่รู้ๆ คือผลกรรมของท่านแม่น่ะ เริ่มขึ้นแล้วล่ะ"

ฮูหยินเฒ่าซูมุมปากกระตุก รู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะด่ากลับยังไงดี

"ผลกรรมของยายเฒ่าใจร้ายก็คือเด็กตัวซวยกับท่านลุงใจดำไงล่ะ มีพวกเขาสองคนอยู่เป็นเพื่อน ถือเป็นบุญของยายเฒ่าใจร้ายเลยนะเนี่ย" เรินเป่าช่วยพูดเสริม

ที่นอกประตู ซูถังร้องไห้คร่ำครวญ "ท่านย่า ข้าไม่ใช่เด็กตัวซวยนะเจ้าคะ"

แกรก! สิ้นคำของซูถัง ล้อข้างซ้ายของรถเข็นฮูหยินเฒ่าซูก็เกิดหลวมขึ้นมาทันที

"หุบปากนะ ถอยไปห่างๆ ข้าเลย" ฮูหยินเฒ่าซูใจคอไม่ดี รีบจับที่เท้าแขนรถเข็นไว้แน่น

แปลกแต่จริง พอซูถังถอยห่างออกไปสองสามก้าว ล้อรถเข็นของนางก็หยุดสั่น

รถเข็นคันหนึ่งราคาตั้งร้อยตำลึง ถ้ารถเข็นที่นางนั่งอยู่พังไป จวนโหวที่กำลังจะล้มละลายอยู่รอมร่อ ก็คงยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก

ฮูหยินเฒ่าซูไม่มีกะจิตกะใจจะไปช่วยเค่อจื่อซือแล้ว ตอนนี้นางเป็นห่วงแค่ว่ารถเข็นของนางจะพังหรือเปล่า

ระหว่างทางกลับจวนโหว ชาวเมืองได้เห็นภาพอันแปลกประหลาด

ฮูหยินเฒ่าซูหน้าตาตื่นตระหนก พยายามเข็นรถเข็นเดินนำหน้าไปอย่างทุลักทุเล โดยมีซูถังเดินทำหน้าเศร้าสร้อยตามหลังอยู่ห่างๆ ประมาณสามฉื่อ

จุดประสงค์ที่พวกนางมา คือเพื่อช่วยเค่อจื่อซือออกมา

หลังจากที่เผยอวี้หรูส่งข่าวไปบอกซูเสวียนเช่อ เขาก็สั่งประหารเค่อจื่อซือในวันนั้นทันที

ณ จวนโหว ชายชราในชุดคลุมสีดำสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตของเค่อจื่อซือได้ดับสูญไปแล้ว รูม่านตาของเขาหดเกร็ง ไฟแค้นลุกโชนอยู่ในอก

"ซูเสวียนเช่อ ซูเรินเป่า! ชาตินี้ข้ากับพวกเจ้าจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"

อีกด้านหนึ่ง กงกงหวังวิ่งหน้าตาตื่นมาที่จวนสกุลซูในตรอกเป่ยเซียง

"ท่านกงกงนี่เอง!" เรินเป่าเห็นเขา ก็ร้องทักทาย "ข้ามีน้ำผึ้งด้วยนะเจ้าคะ ท่านกงกงจะดื่มไหมเจ้าคะ"

กงกงหวังปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก "ท่านปรมาจารย์น้อย รีบตามข้าน้อยเข้าวังเถอะขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"