บทที่ 62 ปรมาจารย์น้อยแคว้นโข้วบุกมาท้าทาย

"ท่านลุงจะช่วยท่านอาออกมาได้ไหมเจ้าคะ"

ในจวนโหว ซูถังยกชามยาต้มไปให้ชายชราในชุดคลุมสีดำ มือน้อยๆ ถูกความร้อนลวกจนแดงเถือก แต่ก็ไม่กล้าปริปากร้อง

ชายชราในชุดคลุมสีดำผูกดวงยามคำนวณทันที คิ้วขมวดมุ่น ดวงยามบ่งบอกว่าเรื่องนี้ไม่ราบรื่น มีอุปสรรคใหญ่หลวงขวางทางอยู่

"สอนมาตั้งนาน ทำไมเจ้าถึงยังคำนวณดวงยามไม่เป็นอีกห๊ะ!" ชายชราในชุดคลุมสีดำพาลใส่ซูถัง รับชามยามากระดกรวดเดียวหมด แล้วกระแทกชามลงกับพื้นแตกกระจาย จ้องมองนางด้วยสายตาอาฆาต

ซูถังสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดกลัว ตอบเสียงสั่น "ถังถังพยายามเรียนอย่างหนักแล้วนะเจ้าคะ แต่ข้าอ่านตัวอักษรพวกนั้นไม่ออกจริงๆ"

นางควบคุมน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเบาๆ

"ไร้ประโยชน์!" ชายชราในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงเยาะ "เรินเป่าก็อายุเท่าเจ้านี่นา นางไม่เพียงแต่มีวิชาแพทย์ แต่ยังดูดวงเป็นด้วย แล้วเจ้าล่ะ นอกจากร้องไห้แล้วทำอะไรเป็นบ้าง"

ซูถังก้มหน้า มือน้อยๆ ขยำชายเสื้อแน่น ความไม่พอใจและเคียดแค้นพลุ่งพล่านอยู่ในใจ

เรินเป่า! เป็นความผิดของเรินเป่าทั้งหมด!

"ท่านอาจารย์อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ข้าจะพยายามให้มากขึ้น" ซูถังฝืนกลั้นน้ำตาไว้

ชายชราในชุดคลุมสีดำพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด "เจ้าไปขอร้องให้ฮูหยินเผยช่วยพูดให้ปล่อยตัวท่านอาของเจ้าออกมาจากศาลต้าหลี่ทีสิ"

"แต่ท่านแม่... ท่านแม่ไม่ยอมรับข้าเป็นลูกแล้วนะเจ้าคะ" ซูถังกลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้าพูดออกไป

ชายชราในชุดคลุมสีดำจ้องมองนางเขม็ง ไม่ยอมพูดอะไร

ซูถังรีบพยักหน้ารัวๆ "ถังถังเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

นางวิ่งร้องไห้ไปหาฮูหยินเฒ่าซู

"โอ๋ๆ แก้วตาดวงใจของย่า เป็นอะไรไปลูก" ฮูหยินเฒ่าซูนั่งอยู่บนรถเข็น พอเอื้อมมือไปจับมือที่หยาบกร้านของซูถัง สีหน้าของนางก็แข็งค้างไป

บ่าวไพร่ในจวนถูกไล่ออกไปหมดแล้ว นางก็เดินไม่ได้ ซูเฉิงเซียวก็เป็นพวกคุณชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำงานบ้านไม่เป็น ส่วนชายชราในชุดคลุมสีดำก็เป็นแขกคนสำคัญ

ภาระทั้งหมดจึงตกมาอยู่ที่ซูถัง

ซูถังเล่าคำสั่งของชายชราในชุดคลุมสีดำให้ฟัง ก่อนจะอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร "ท่านย่า ท่านย่าไปขอร้องท่านแม่กับข้าหน่อยเถอะนะเจ้าคะ"

ฮูหยินเฒ่าซูชะงักไป จะให้นางไปอ้อนวอนเผยอวี้หรูเนี่ยนะ เรื่องแบบนี้มันช่างเสียหน้าจริงๆ

"ย่าไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก" ฮูหยินเฒ่าซูถอนหายใจ

หัวใจของซูถังหล่นวูบ ร้องไห้โฮ "ถ้าพวกเราขอร้องท่านแม่ไม่ได้ ท่านอาจารย์ก็จะไม่สนใจพวกเราอีกแล้วนะเจ้าคะ"

ฮูหยินเฒ่าซูหน้าซีดเผือด แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด! จวนโหวต้องพึ่งสติปัญญาของเขา ตอนนี้ก็อาศัยแผนการของเขาไปหลอกลวงเงินหนึ่งพันตำลึงมาจากฉินเจินเจิน

ซูเฉิงเซียวแบ่งเงินให้นางสองร้อยตำลึง เงินก้อนนี้พอจะซื้อยาให้นางกินไปได้อีกนานเลยล่ะ

"ย่าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง" ฮูหยินเฒ่าซูเอ่ยเสียงขรึม

อีกด้านหนึ่ง เป็นไปตามที่ดวงยามของชายชราในชุดคลุมสีดำคำนวณไว้ สถานการณ์ไม่ราบรื่นเลยสักนิด

ซูเฉิงเซียวด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างกำแพงศาลต้าหลี่ พยายามจะปีนแอบเข้าไปข้างใน แต่พยายามอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จ

"กำแพงนี่มันจะสูงไปไหนเนี่ย!" ซูเฉิงเซียวใช้แรงเฮือกสุดท้ายเกาะขอบกำแพงไว้ได้ หอบหายใจแฮ่กๆ เตรียมจะออกแรงดึงตัวขึ้นไป

จู่ๆ ขาท่อนล่างของเขาก็ถูกอะไรบางอย่างดึงไว้

"อย่าเพิ่งดึงสิ" ซูเฉิงเซียวรวบรวมกำลังหมายจะปีนขึ้นไปให้พ้น แต่กลับพบว่าขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงไปมอง ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตดำขลับของเรินเป่า

เบื้องหลังของนางคือบรรดาขุนนางแห่งศาลต้าหลี่ ที่ยืนจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเอาเรื่อง

"เรินเป่า นี่ลุงเอง ปล่อยมือเถอะนะลูก" ซูเฉิงเซียวรู้สึกอับอายขายหน้า จึงพยายามกระซิบเกลี้ยกล่อมเรินเป่า

เรินเป่าออกแรงกระตุกมือป้อมๆ ชั่วพริบตา ซูเฉิงเซียวก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนติ้ว ร่างของเขาถูกเหวี่ยงไปมากลางอากาศราวกับแท่งแป้งที่ถูกนวด ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงมากระแทกพื้นอย่างแรงจนหน้าหงาย

เรินเป่าไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ชี้หน้าซูเฉิงเซียว "ท่านลุงใจดำ แอบมาทำเรื่องไม่ดีอีกแล้วใช่ไหมล่ะ ข้าจับได้คาหนังคาเขาเลย!"

เหล่าขุนนางที่มุงดูต่างยืนอึ้ง

ผู้ตรวจการร้องอุทานด้วยความทึ่ง "เรินเป่าอายุแค่สามขวบ แต่กลับจับผู้ชายตัวโตๆ เหวี่ยงไปมาได้อย่างง่ายดาย พละกำลังมหาศาลขนาดนี้ คงมีแต่นักรบที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนเท่านั้นที่ทำได้!"

"เกิดมาก็มีพละกำลังช้างสารเลยสินะ! ถ้าเรินเป่าไม่ได้เป็นท่านปรมาจารย์น้อย ต่อให้โตขึ้นไปเป็นแม่ทัพหญิงก็สบายมาก!"

"สมแล้วที่เป็นลูกสาวของใต้เท้าซู ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ"

เรินเป่าถูกรุมล้อมด้วยคำชมจนแก้มยุ้ยๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย นางช้อนสายตามองเจ้าหน้าที่ปราบปราม "ท่านลุง แม่ทัพหญิงคืออะไรหรือเจ้าคะ"

เจ้าหน้าที่ปราบปรามที่ถูกถามถึงกับยิ้มกว้าง ชายฉกรรจ์สูงแปดฉื่อ ย่อตัวลงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ในแคว้นต้ายงของเรา ผู้หญิงก็สามารถเป็นทหารได้นะ ผู้หญิงที่ได้ขึ้นเป็นแม่ทัพ ก็แปลว่าเป็นนักรบที่เก่งกาจและกล้าหาญที่สุดยังไงล่ะ!"

"ว้าว!" เรินเป่าฟังแล้วก็ตื่นเต้นตาวาว ตบอกตัวเองดังปัง "ข้าก็กล้าหาญมากๆ เหมือนกันนะเจ้าคะ!"

เหล่าขุนนางต่างพากันหัวเราะด้วยความเอ็นดู

ผู้ตรวจการปรายตามองซูเฉิงเซียวที่นอนหมอบอยู่บนพื้นราวกับหมาตาย แล้วหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ปราบปราม "เอาตัวเข้าไปข้างใน"

ซูเฉิงเซียวถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดี

โอ๊ย! เขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด รู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง ไอ้พวกขี้ข้าเอาหน้า!

ถ้าเขาไม่ได้ถูกถอดจากตำแหน่งซื่อจื่อ (ผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์) พวกมันกล้าทำกับเขาแบบนี้ไหม!

"ข้าเป็นพี่ชายแท้ๆ ของใต้เท้าซูของพวกเจ้านะโว้ย!" ซูเฉิงเซียวกัดฟันกรอด

ซูเสวียนเช่อเดินเข้ามาในห้องโถงพอดี "ข้าตัดขาดกับจวนโหวไปแล้ว อย่ามานับญาติกับข้า"

"ท่านพ่อ! ข้าจับท่านลุงใจดำได้ด้วยตัวเองเลยนะเจ้าคะ!" เรินเป่าเห็นซูเสวียนเช่อเดินเข้ามา ก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที

ซูเสวียนเช่อย่อตัวลงอุ้มนางขึ้นมา ใช้นิ้วชี้เขี่ยจมูกเล็กๆ ของนางเบาๆ "เรินเป่าเก่งมากลูก"

"ขาของเจ้า!" ซูเฉิงเซียวเงยหน้าขึ้น เห็นซูเสวียนเช่ออุ้มเรินเป่าเดินได้อย่างคล่องแคล่ว รูม่านตาก็หดเกร็ง

ซูเสวียนเช่อนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน ยิ้มบางๆ "ก็อย่างที่เห็น หายดีแล้ว"

"เป็นไปได้อย่างไร! ขาของเจ้าพิการจนหมดหวังรักษาแล้วนี่ ต่อให้หมอเทวดาฮัวโต๋กลับชาติมาเกิดก็ไม่มีทาง..." ซูเฉิงเซียวชะงักคำพูดไปกลางคัน เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเรินเป่าที่กำลังแทะลูกท้อลูกใหญ่จนน้ำหวานไหลเยิ้มเต็มแก้ม

หมอเทวดา ก็คือนางนี่เอง!

เขากัดฟันแน่น ความอิจฉาริษยาและไม่ยอมรับพลุ่งพล่านอยู่ในใจ

ตอนแรกเขาคิดว่า ซูเสวียนเช่อจะต้องกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต ต้องนั่งรถเข็นไปจนตาย

แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า กลับทำลายความคิดอันเลวร้ายในใจเขาจนป่นปี้

ทำไมซูเสวียนเช่อถึงมีดวงดีขนาดนี้!

ทำไม!

ซูเฉิงเซียวโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า กระอักเลือดออกมาคำโตกลางศาลต้าหลี่ ก่อนจะหมดสติไป

...

ณ ท้องพระโรง คณะทูตจากแคว้นโข้วเดินทางมาถวายเครื่องบรรณาการ

"ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินมาว่าแคว้นต้ายงมีปรมาจารย์น้อยผู้หนึ่ง ไม่ทราบว่าจะพอให้กระหม่อมได้เข้าเฝ้าเป็นขวัญตาได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

ทูตแคว้นโข้วเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

บรรดาขุนนางในท้องพระโรงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ฮ่องเต้ไม่อยากให้ทูตแคว้นโข้วพบเรินเป่า พวกแคว้นโข้วขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบาย ถ้าหากใช้เล่ห์เหลี่ยมทำร้ายเรินเป่าขึ้นมา จะได้ไม่คุ้มเสีย

"ท่านปรมาจารย์น้อยอายุยังน้อย ไม่สะดวกพบแขกหรอก" ฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบจ้องมองทะลุไหล่ของทูตแคว้นโข้ว ไปยังเด็กชายวัยแปดขวบที่ยืนอยู่ด้านหลัง "เด็กคนนั้นที่อยู่ข้างหลังท่าน ก็เป็นเครื่องบรรณาการด้วยหรือ"

ทูตแคว้นโข้วได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าไม่พอใจ "ฝ่าบาทล้อเล่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ เขาคือปรมาจารย์น้อยแห่งแคว้นโข้ว นามว่ามู่ทัว แม้จะอายุเพียงแปดขวบ แต่กลับเก่งกาจเรื่องการทำนายทายทักดวงชะตาและเคราะห์ดีเคราะห์ร้าย แม่นยำราวกับตาเห็น ฝ่าบาทอยากจะลองดูไหมพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าใต้เท้าทั้งหลายอยากจะลองดู"

น้ำเสียงเย่อหยิ่งและดูแคลนของทูตแคว้นโข้ว ทำให้เหล่าขุนนางรู้สึกขัดหูเป็นอย่างมาก

อัครเสนาบดีจ้าวผู้มีแต่แผนชั่วร้ายอยู่ในหัว ก็หัวเราะหึๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงโอ้อวด "นี่มันเรื่องเล็กน้อย ปรมาจารย์น้อยของแคว้นเราเพิ่งจะสามขวบ แต่ก็ทำนายได้แม่นยำเหมือนกัน นางอายุน้อยกว่าปรมาจารย์น้อยของแคว้นท่านตั้งห้าปีเชียวนะ"

เว่ยหวยฮ่าวขมวดคิ้วแน่น จ้องมองอัครเสนาบดีจ้าวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

คำพูดของอัครเสนาบดีจ้าวฟังดูเผินๆ เหมือนจะไม่มีอะไร แต่ถ้าคิดให้ลึกซึ้ง เขาจงใจพูดเพื่อผลักเรินเป่าให้กลายเป็นเป้าโจมตี ถ้าเรินเป่าทำผลงานได้ไม่ดีเท่าปรมาจารย์น้อยจากแคว้นโข้ว ก็จะทำให้แคว้นต้ายงต้องเสื่อมเสียเกียรติยศ

และเป็นไปตามคาด

มู่ทัวก้าวออกมายืนข้างหน้าทูตแคว้นโข้ว ใบหน้าเชิดหยิ่ง เอ่ยด้วยภาษาต้ายงที่ยังไม่ค่อยชัดเจน "ฝ่าบาท ข้าอยากจะประลองกับปรมาจารย์น้อยของแคว้นท่าน ถ้าพวกท่านไม่กล้า ก็ต้องยอมรับมาว่า วิทยาคมของพวกท่านสู้แคว้นโข้วของข้าไม่ได้"