บทที่ 61 จัดการให้หมด อย่าให้เหลือ!

อินเจียวเคยประจักษ์ถึงพละกำลังมหาศาลของเรินเป่ามาแล้ว ความหวาดกลัวพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ คำเตือนที่กำลังจะหลุดออกจากปากเพื่อบอกเถี่ยจู้ กลับจุกอยู่ที่คอ

บางที เถี่ยจู้อาจจะเก่งกว่าเขาก็ได้มั้ง

เรินเป่าปรายตามองเถี่ยจู้อย่างเกียจคร้าน "แหม ข้ากลัวจังเลยเจ้าค่ะ"

เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน ยังกล้ามาท้าทายอีก!

เถี่ยจู้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า โน้มตัวลงหมายจะหิ้วคอเสื้อเรินเป่าขึ้นมา

"ท่านพี่! เรินเป่ากำลังจะโดนบีบคอตายอยู่แล้วนะ ท่านยังจะมัวแต่ซ่อนตัวอยู่อีกหรือ!" เผยอวี้หรูตะโกนลั่น คว้าก้อนหินบนพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่ ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเถี่ยจู้อย่างจัง

"กล้ารังแกลูกสาวข้า แกอยากตายนักใช่ไหม!"

เถี่ยจู้ตาเหลือก ล้มตึงลงกับพื้น สลบเหมือดไปทันที

"เมื่อกี้ฮูหยินเรียกข้าหรือเปล่า" ซูเสวียนเช่อนั่งรออยู่ในรถม้าอย่างสงบ เขาทำตามคำสั่งของสองแม่ลูกอย่างเคร่งครัด ว่าให้รอจนกว่าพวกนางจะจัดการคนจนพอใจแล้วค่อยปรากฏตัว

ไหลฟูทำหน้างุนงง "ไม่นี่ขอรับ ข้าน้อยไม่ได้ยินอะไรเลย"

ซูเสวียนเช่อรู้สึกเป็นห่วง จึงรีบลงจากรถม้า เดินมุ่งหน้าไปยังสระน้ำ

'วันนี้ถ้าข้าไม่ได้ฟาดแกให้ตาย ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่เผย!'

'ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย!'

เผยอวี้หรูนั่งยองๆ ลงบนพื้น ใช้ฝ่ามือเหล็กตบหน้าเถี่ยจู้ไม่ยั้ง เพียงไม่นาน หน้าของเขาก็บวมเป่งราวกับหัวหมู สภาพยับเยินจนต่อให้แม่บังเกิดเกล้ามาเห็นก็คงจำไม่ได้

เรินเป่ากำหมัดป้อมๆ ยืนเชียร์อยู่ข้างๆ "ท่านแม่ฟาดแรงๆ อีกเจ้าค่ะ ซ้ายที ขวาที!"

คนชั่วเมื่อตายไปตกนรก จะต้องไปส่องกระจกส่องกรรมที่หน้าศาลพญายม ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่เคยก่อไว้ตอนมีชีวิตจะปรากฏขึ้นอย่างละเอียด ทุกการกระทำที่ชั่วช้าบนโลกมนุษย์ จะต้องถูกชดใช้อย่างสาสม

หลังจากตัดสินความหนักเบาของบาปกรรมแล้ว ก็จะถูกส่งไปรับโทษในขุมนรกที่คู่ควร

นรกทั้งสิบแปดขุมมีบทลงโทษที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน พญายมตัวน้อยอย่างนางเห็นเรื่องพวกนี้จนชินตาแล้ว

นางไม่ได้มองว่ามารดาของนางกำลังทำตัวป่าเถื่อนเลยสักนิด แต่นางกลับรู้สึกสะใจต่างหาก!

กฎของพญายมตัวน้อยมีอยู่ว่า คนชั่วต้องถูกลงโทษสถานหนัก!

เมื่อซูเสวียนเช่อมาถึงและเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ชะงักฝีเท้าทันที ไม่กล้ามองภาพที่เกิดขึ้นตรงๆ

"ฮูหยิน" ซูเสวียนเช่อจับข้อมือของเผยอวี้หรูไว้ กระซิบเตือนเสียงเบา "เป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูกหน่อยสิ เรินเป่ายืนดูอยู่นะ"

เผยอวี้หรูได้สติกลับมา รีบชักมือกลับด้วยความรู้สึกผิด

นางลืมไปเสียสนิท

เรินเป่าลูกสาวตัวน้อยที่ทั้งหอมทั้งนุ่มนิ่มของนาง จะมาเรียนรู้ความป่าเถื่อนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าไม่เห็นอะไรเลยเจ้าค่ะ! ข้าเอามือปิดตาไว้แล้วนะเจ้าคะ!" เรินเป่าเด็กฉลาดรีบเอามือป้อมๆ ปิดตาไว้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

เผยอวี้หรูก้มหน้าด้วยความละอายใจ

เรินเป่าเอ๊ย ทำแบบนี้มันยิ่งกว่าปิดหูขโมยกระดิ่งเสียอีกนะ!

ซูเสวียนเช่อลูบหัวเรินเป่าเบาๆ กวาดสายตาเย็นชาจ้องมองพวกผู้ชายในหมู่บ้านชิงสุ่ยที่ลอยคออยู่ในน้ำ "ข้าคือใต้เท้าแห่งศาลต้าหลี่ พวกเจ้าร่วมกันฆาตกรรมคนในครอบครัว ถือเป็นการละเมิดกฎหมายอย่างร้ายแรง ทหาร! จับตัวพวกมันไว้ให้หมด!"

เจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์กระจายกำลังปิดล้อมสระน้ำไว้อย่างแน่นหนา

ผู้ชายในหมู่บ้านชิงสุ่ยต่างทำหน้างุนงงและหวาดกลัว

"ท่านหมอผี" หัวหน้าตระกูลหันไปมองหมอผีที่โผล่มาแค่หัว ส่วนลำตัวจมอยู่ใต้น้ำ เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่หมอผี

หมอผีหน้าเขียวปัด กัดฟันกรอด เค้นคำพูดออกมาสองคำ "หุบปาก!"

เขาพอจะเดาออกแล้วว่าเรินเป่าเป็นใคร

สวรรค์กลั่นแกล้งเขาชัดๆ...

เดินอยู่ริมน้ำบ่อยๆ ก็ต้องมีเปียกรองเท้ากันบ้าง

หมอผีเป็นพวกไร้มนุษยธรรม ไร้จรรยาบรรณ ใครจ่ายเงินให้หนักกว่า เขาก็พร้อมจะทำพิธีชั่วร้ายให้

ผู้ชายในหมู่บ้านชิงสุ่ยถูกจับตัวกลับไปที่ศาลาว่าการทั้งหมด

ส่วนหมอผีก็ไม่รอด ถูกจับตัวกลับไปด้วยเช่นกัน

เรินเป่าซบหน้าลงบนไหล่ของซูเสวียนเช่อ เอ่ยเสียงออดอ้อน "ท่านพ่อ คนชั่วพวกนี้ให้ท่านพ่อจัดการไปก่อนนะเจ้าคะ พอพวกเขาตายแล้ว ข้าค่อยจัดการต่อเอง"

"รับทราบขอรับ ท่านพญายมตัวน้อยของพ่อ" ซูเสวียนเช่อกระชับอ้อมกอด อุ้มลูกสาวขึ้นมาอีกนิด เขาอุ้มนางมานานจนเริ่มเมื่อยแขน ถึงเรินเป่าจะยังเด็ก แต่นางก็ตัวหนักไม่เบาเลยนะ

เรินเป่าเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของบิดา จ้องมองเขาอย่างจริงจัง "ท่านพ่อ ท่านคิดว่าข้าตัวหนักหรือเปล่าเจ้าคะ"

ซูเสวียนเช่อพูดโกหกหน้าตาย "ไม่เลยลูก"

"จริงหรือเจ้าคะ" เรินเป่ามองบิดาด้วยสายตาจับผิด

ซูเสวียนเช่อสบตากับนางด้วยดวงตาคู่คมของเขา เอ่ยเสียงหนักแน่น "จริงสิ เรินเป่าไม่ได้ตัวหนักเลยสักนิด น่ารักจะตายไป"

เรินเป่าถอนหายใจอย่างโล่งอก เอามือป้อมๆ ตบอก "ค่อยยังชั่วหน่อย นึกว่าต้องลดความอ้วนซะแล้ว"

คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากเด็กน้อยวัยสามขวบ ฟังดูแล้วตลกพิลึก

ซูเสวียนเช่อบีบแก้มยุ้ยๆ ของนาง สัมผัสถึงเนื้อนุ่มเด้งดึ๋งอย่างเพลิดเพลิน

"เพิ่งจะอายุแค่นี้ จะลดความอ้วนไปทำไมล่ะลูก" ซูเสวียนเช่อหัวเราะขบขัน "ไปได้ยินมาจากไหนเนี่ย"

เรินเป่าซบหน้าลงบนไหล่ของเขาอีกครั้ง บ่นงึมงำ "ก็ฟังมาจากพวกผู้ใหญ่นั่นแหละเจ้าค่ะ บอกว่าผู้หญิงผอมๆ ถึงจะสวย ข้าอ้วนเกินไปแล้ว"

นางลูบคลำหน้าท้องของตัวเอง หยิบเนื้อตรงพุงขึ้นมาจับดู หน้าตาสลดลง ร้องงอแง

"ท่านพ่อ พุงของเรินเป่าใหญ่เท่าแตงโมเลยเจ้าค่ะ"

ซูเสวียนเช่อพยายามกลั้นยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เรินเป่ากินน้อยลงหน่อยดีไหมลูก"

เรินเป่าชะงักไป พอนึกถึงหมูหัน เป็ดย่าง นกพิราบย่าง... น้ำลายก็ไหลสอ

"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ" เรินเป่าขยับตัวหาที่ซบสบายๆ ในอ้อมกอดของบิดา พึมพำ "ข้ายังเด็กอยู่ อ้วนเป็นแตงโมกลมๆ ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยเจ้าค่ะ"

พูดจบ นางก็หลับตาลงแล้วผล็อยหลับไป

ซูเสวียนเช่อส่งนางให้เผยอวี้หรูอุ้มต่อ ส่วนตัวเองก็กลับไปที่ศาลต้าหลี่เพื่อสอบสวนผู้ชายจากหมู่บ้านชิงสุ่ย

หมอผีก็ถูกนำตัวมาด้วย

ตอนที่เดินผ่านจวนโหว หมอผีก็ช้อนสายตาขึ้นมอง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กิ้งก่าตัวหนึ่งเลื้อยออกมาจากแขนเสื้อของเขา แล้วผลุบหายเข้าไปในจวนโหวอย่างรวดเร็ว

"คำนวณตามเวลาแล้ว คุณหนูฉินน่าจะเริ่มออกเดินทางแล้วล่ะ ก่อนที่นางจะมาถึง ต้องห้ามไม่ให้นางเจอกับเรินเป่าเด็ดขาด"

ภายในจวนโหว ชายชราในชุดคลุมสีดำสั่งการกับซูเฉิงเซียว

"ท่านอาจารย์หมายความว่า ให้กักขังนางไว้หรือขอรับ" ซูเฉิงเซียวถาม

ชายชราในชุดคลุมสีดำปรายตามองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน ในใจคิดว่า นอกจากดวงชะตาจะสู้ซูเสวียนเช่อไม่ได้แล้ว ความฉลาดก็ยังเทียบไม่ติดเลยสักนิด

"ท่านก็แค่ให้ซูถังแต่งเรื่องโกหกไปหลอกนางสักหน่อยก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ" ชายชราในชุดคลุมสีดำแค่นเสียงเหอะ

สายตาดูถูกของเขาทำให้ซูเฉิงเซียวรู้สึกเสียหน้า แต่ก็จำต้องพยักหน้ารับคำ ทันใดนั้น จู่ๆ ก็มีกิ้งก่าปรากฏขึ้นที่แทบเท้าของเขา

ซูเฉิงเซียวยกเท้าขึ้นหมายจะเหยียบให้ตาย

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ชายชราในชุดคลุมสีดำเพ่งมองดีๆ นั่นมันกิ้งก่าของศิษย์น้องเขานี่นา เขารีบยื่นมือออกไป

ซูเฉิงเซียวมองดูกิ้งก่าคลานขึ้นไปบนมือของชายชราด้วยความประหลาดใจ กิ้งก่าอ้าปากคายกระดาษแผ่นเล็กๆ ออกมา

ชายชราในชุดคลุมสีดำคลี่กระดาษออกดู บนนั้นมีข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว

'ศิษย์พี่ช่วยข้าด้วย! ศาลต้าหลี่!'

ชายชราในชุดคลุมสีดำขยำกระดาษทิ้ง เงยหน้าขึ้นมองซูเฉิงเซียว "ที่ศาลต้าหลี่ ท่านมีเส้นสายบ้างไหม"

ซูเฉิงเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างกระอักกระอ่วน "มีขอรับ"

"ศิษย์น้องของข้าถูกจับขังไว้ข้างใน พรุ่งนี้ท่านไปพาตัวเขาออกมาให้ได้" สายตาของชายชราในชุดคลุมสีดำแหลมคม "ถ้าช่วยออกมาไม่ได้ เรื่องอื่นๆ ข้าก็จะไม่ช่วยท่านอีกต่อไป"

หัวใจของซูเฉิงเซียวเต้นระรัว รีบรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ท่านอาจารย์วางใจ ข้าจะทำอย่างสุดความสามารถขอรับ!"

เช้าวันรุ่งขึ้น เรินเป่าหิ้วตะกร้าอาหาร เดินกร่างเข้าไปในศาลต้าหลี่อย่างสง่าผ่าเผย

บรรดาขุนนางต่างรู้กันทั่วว่า ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านใต้เท้าซูชอบใส่ชุดกระโปรงสีดำและชอบใส่ทองคำเต็มตัว

ข่าวที่เรินเป่ามาถึง แพร่สะพัดไปทั่วศาลต้าหลี่อย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างแย่งกันวิ่งออกมาจากห้องทำงานเพื่อมาดูหน้าดรุณีน้อย

"เรินเป่ามาแล้วหรือ"

"วันนี้น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ"

เรินเป่าโบกมือทักทายทุกคนอย่างร่าเริง "สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านลุงท่านป้าทุกคน ข้าเอาอาหารมาส่งให้ท่านพ่อเจ้าค่ะ"

"คุณหนูน้อย ทางนี้ขอรับ" ไหลฟูเดินออกมารับเรินเป่า พอเห็นนางถูกล้อมหน้าล้อมหลัง ก็รีบเบียดฝูงชนเข้าไป สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ขอทางหน่อยขอรับ ใต้เท้าทุกท่าน"

ก้อนแป้งน้อยที่ทั้งน่ารักและเก่งกาจขนาดนี้ เป็นคนของตระกูลซูนะโว้ย!

ทุกคนได้แต่มองตามไหลฟูอุ้มเรินเป่าเดินจากไปด้วยความอิจฉาตาร้อน

อิจฉาโว้ย! อยากได้ลูกแบบนี้บ้าง!

เรินเป่าอยู่ในอ้อมกอดของไหลฟู นางหันหน้าไปมองด้านหลัง แล้วร้องอุทาน "ไหลฟูท่านลุง ข้าเห็นท่านลุงใจดำด้วยเจ้าค่ะ"