บทที่ 60 ช่วยคน! ถึงเวลาต้มเกี๊ยวแล้ว!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

กรงหมูทั้งสิบแปดกรงถูกโยนลงสระน้ำ สาดน้ำเย็นเฉียบกระจายไปทั่ว

ผู้ชายเหล่านั้นมองไม่เห็นแววตาหวาดกลัวของญาติพี่น้องผู้หญิง และไม่ได้ยินเสียงร้องไห้อ้อนวอนของพวกนางเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาจมอยู่กับความตื่นเต้น และความโลภที่อยากจะรวยข้ามคืน

การใช้ร่างของพี่น้องผู้หญิงมาแลกกับความร่ำรวยและเกียรติยศ

สำหรับพวกเขาแล้ว... คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

"แช่น้ำไว้สามเค่อ เคราะห์กรรมของผู้ชายในหมู่บ้านก็จะถ่ายโอนไปที่พวกนางจนหมดสิ้น ระหว่างนี้ให้ทุกคนไปขุดหลุมที่ภูเขาด้านหลัง คนตายเยอะขนาดนี้ แรงอาฆาตต้องรุนแรงมาก ต้องฝังกลบเพื่อสะกดวิญญาณ จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง"

หมอผียืนอยู่ริมสระน้ำ เอ่ยกับหัวหน้าตระกูลด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

หินที่ทับอยู่ในใจของหัวหน้าตระกูลถูกยกออกไป เขารีบรับคำ "ได้ขอรับๆ ข้าจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย"

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แต่เมฆบริเวณขุนเขากลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับสีเลือด ดูงดงามทว่าน่าสะพรึงกลัว

จู่ๆ หมอผีก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี เขาเอ่ยถามเสียงขรึม "แน่ใจนะว่าผู้หญิงสองคนที่หนีไป จะไม่กลับมาสร้างปัญหา"

หัวหน้าตระกูลชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ "ท่านหมอผีวางใจเถอะขอรับ พวกนางไม่มีทางทำอะไรได้หรอก"

"ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าพวกนางถูกงมขึ้นมาภายในสามเค่อ พิธีโอนหนี้กรรมก็จะหยุดชะงัก และอาจจะทำต่อไม่สำเร็จแล้วนะ" หมอผีเอ่ยเตือนเสียงเย็น

"ขอรับ!" สีหน้าของหัวหน้าตระกูลเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาหันไปสั่งอินเจียว "เจ้าพาคนหนุ่มร่างกายกำยำไปเฝ้าที่ทางเข้าหมู่บ้านไว้ให้ดี เฝ้าให้ครบสามเค่อ ระหว่างนี้ห้ามให้แม้แต่ยุงสักตัวบินเข้าหมู่บ้านเด็ดขาด!"

อินเจียวตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องนี้ดี จึงตบอกรับปากแข็งขัน "ท่านหัวหน้าตระกูลวางใจได้เลยขอรับ!"

ผู้ชายคนอื่นๆ ในหมู่บ้านพากันไปขุดหลุมที่ภูเขาด้านหลัง

อินเจียวพาคนไปเฝ้าที่ทางเข้าหมู่บ้าน แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็เริ่มง่วงนอน

"ท่านหัวหน้าตระกูลนี่ก็ตื่นตูมไปได้ ฟ้ามืดป่านนี้แล้ว จะมีใครมาที่หมู่บ้านเราอีก" เอ้อร์ไล่จื่อคาบหญ้าหางหมา เอนหลังพิงต้นไทรใหญ่พลางหาวหวอด "ง่วงจะตายอยู่แล้ว คืนนี้ผ่านไป พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปเล่นพนันตาใหญ่ๆ เลยคอยดู!"

เขาขยี้ตา เตรียมจะหลับตางีบสักพัก แต่แล้วในม่านหมอกสลัวข้างหน้า ก็ปรากฏเงาคนหลายคนเดินเข้ามาใกล้

เอ้อร์ไล่จื่อสะกิดอินเจียว "พี่เจียว ดูนั่นสิ ใช่แม่พี่หรือเปล่า"

อินเจียวปัดมือเขาออก "จะเป็นไปได้ยังไง"

เอ้อร์ไล่จื่อลุกพรวดขึ้น "ใช่จริงๆ นะ! แถมยังพาคนอื่นมาด้วย!"

อินเจียวลุกขึ้นยืนตาม ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เขาเห็นท่านป้าอินและหลัวเซี่ยกำลังเดินมาจริงๆ

และข้างๆ พวกนางยังมีฮูหยินแต่งตัวหรูหรา กับเด็กน้อยวัยกำลังหัดเดินอีกคน?

มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น

อินเจียวลดความระแวดระวังลง "ท่านแม่ หายไปไหนมา แล้วสองคนนี้คือใคร"

"ข้าคือพญายมตัวน้อย มารับตัวเจ้าไปลงนรกไงล่ะ!" เรินเป่าตั้งท่าเตรียมพร้อม แล้วพุ่งตัวออกไปข้างหน้าด้วยขาสั้นๆ

ทันทีที่บารมีของพญายมถูกปลดปล่อย อินเจียวก็รู้สึกใจสั่นสะท้าน ร่างกายถูกกระแทกอย่างแรงจนลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ

เร็วมาก!

และทรงพลังมาก!

อินเจียวพยายามจะอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ถูกลมพัดกระโชกแรงฟาดเข้าที่หน้าหลายฉาด จนมุมปากฉีกขาด

หมอผีและหัวหน้าตระกูลยังคงยืนอยู่ริมสระน้ำ

ตู้ม!

ร่างของใครบางคนพุ่งตกลงไปในสระน้ำราวกับพายุพัด น้ำสาดกระเซ็นสูงกว่าสามฉื่อ (ประมาณ 1 เมตร) สาดรดร่างของคนทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้าจนเปียกโชก

บ้าอะไรวะเนี่ย!

มีผู้บุกรุก! เอ้อร์ไล่จื่อตกใจ ถอยหลังกรูด เตรียมจะวิ่งไปแจ้งข่าว

แต่เผยอวี้หรูพุ่งตามไปติดๆ กระโดดถีบเขาจนล้มคว่ำ นางหันไปสั่งท่านป้าอิน "จับมันมัดไว้!"

"เจ้าค่ะ"

ท่านป้าอินและหลัวเซี่ยมองเรินเป่าและเผยอวี้หรูวิ่งมุ่งหน้าไปที่สระน้ำด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

"ท่านปรมาจารย์น้อยกับฮูหยินเผยเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก พวกนางรู้ทางไปสระน้ำได้อย่างไรกัน..."

หลัวเซี่ยกลืนน้ำลาย "ท่านปรมาจารย์น้อยเพิ่งจะอายุแค่สามขวบเองนะเจ้าคะ แต่พละกำลังของนางเยอะกว่าพี่อินเจียวเสียอีก!"

ต้องรู้ไว้ว่า อินเจียวคือชายหนุ่มที่แข็งแรงและมีพละกำลังมากที่สุดในหมู่บ้านเลยนะ

ริมสระน้ำ หัวหน้าตระกูลที่อยู่ในสภาพเปียกปอนเงยหน้ามองหมอผี ก็พบว่าอีกฝ่ายมีสภาพไม่ต่างกัน ชุดคลุมยาวแนบลู่ไปกับตัว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีสาง

"ท่านหมอผี?" หัวหน้าตระกูลเรียกเสียงสั่น

หมอผีเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่แผ่ซ่านมาจากขุมนรกทั้งเก้า กำลังมุ่งหน้ามายังสระน้ำแห่งนี้

หัวหน้าตระกูลยังคงงุนงง

กรุ๊งกริ๊ง...

เสียงกระดิ่งทองคำดังกังวานใส เขามองตามเสียงไป เห็นก้อนแป้งน้อยวัยสามขวบในชุดคลุมสีดำขลิบทองเดินเตาะแตะเข้ามา

แม้นางจะดูเด็กและไร้เดียงสา แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตของผู้กุมชะตาชีวิตแห่งนรกภูมิ กดดันจนทั้งมนุษย์และภูตผีไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

หัวหน้าตระกูลยืนอึ้งอยู่กับที่ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พูดอะไรไม่ออก

"เรินเป่า ลูกเดินเร็วเกินไปแล้ว แม่ตามไม่ทันเลย" เผยอวี้หรูเดินหอบมาหยุดอยู่ข้างเรินเป่า พอเห็นกรงหมูสิบแปดกรงลอยตุ๊บป่องอยู่ในสระ นางก็อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่ไฟโทสะจะลุกโชนขึ้นในใจ

หัวหน้าตระกูลตั้งสติได้ เอ่ยถาม "พวกเจ้าเป็นใคร"

ยังไม่ทันขาดคำ คอเสื้อของเขาก็ถูกเผยอวี้หรูกระชากขึ้น ร่างลอยละลิ่วเหนือพื้นดิน

ใบหน้าของเขาแดงก่ำ หายใจติดขัด

"ท่านแม่ โยนมันลงน้ำไปเลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่าตะโกนอย่างโมโห

นางมองดูพี่สาวในกรงหมูที่ถูกแช่น้ำด้วยความโกรธแค้น ตวัดมือป้อมๆ ไปมา กรงหมูทั้งสิบแปดกรงก็พุ่งทะยานขึ้นจากน้ำ ลอยละลิ่วมาตกอยู่บนฝั่ง

เผยอวี้หรูทำตามที่ลูกสาวบอก เหวี่ยงหัวหน้าตระกูลลงสระน้ำตูมใหญ่ หมอผีที่คุกเข่าอยู่ก็ไม่รอด โดนถีบตกลงไปด้วยเช่นกัน

"ท่านปู่ลม ท่านย่าลม พัดมาแรงๆ เลยเจ้าค่ะ พัดไอ้พวกคนชั่วตกลงไปในสระน้ำให้หมดเลย!"

พวกผู้ชายที่กำลังง่วนอยู่กับการขุดหลุมที่ภูเขาด้านหลัง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วของเด็กดังขึ้นมา

เด็กที่ไหนกัน?

พวกเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เห็นแม้แต่เงาคน แต่แล้วพายุหมุนลูกใหญ่ก็ก่อตัวขึ้นรอบตัวพวกเขา!

"ผีหลอก! ผีหลอกกลางวันแสกๆ!"

พวกผู้ชายเหงื่อแตกพลั่ก ความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจ พยายามจะวิ่งหนี

แต่จะหนีไปไหนพ้นล่ะ!

เมื่อพญายมตัวน้อยโกรธจัด แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องยอมตามใจ

ก้าวเท้าของพวกเขาเริ่มลอยหวือ ร่างกายโอนเอน ลมหนาวเหน็บพัดหอบร่างของพวกเขาลอยขึ้นไปบนฟ้า

หนึ่งคน สองคน สามคน...

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เรินเป่านับนิ้วป้อมๆ ของตัวเอง ขณะที่เงาคนแล้วคนเล่าถูกพายุพัดตกลงไปในสระน้ำ นางปรบมือชอบใจ "ถึงเวลาต้มเกี๊ยวแล้ว!"

ท่านป้าอินและหลัวเซี่ยช่วยกันแก้มัดกรงหมู ช่วยชีวิตผู้หญิงในหมู่บ้านออกมาได้

พวกนางหนาวสั่นจนตัวซีด แต่กลับไม่มีใครยอมเดินหนี ทุกคนอยากจะยืนดูบรรดาพ่อ ปู่ ลุง และพี่ชายของตน ที่เคยทำร้ายพวกนางอย่างโหดเหี้ยม กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำ

พวกผู้ชายส่วนใหญ่ว่ายน้ำเป็น

อินเจียวพยุงหัวหน้าตระกูลไว้ ใบหน้าซีดเผือด ตะโกนเรียกท่านป้าอิน "ท่านแม่! ท่านทำบ้าอะไรลงไป ท่านอยากจะฆ่าคนทั้งหมู่บ้านเลยหรือไง!"

"คำถามนี้ ข้าต่างหากที่ต้องเป็นคนถามพวกเจ้า!" ท่านป้าอินถ่มน้ำลายใส่สระน้ำ ชี้ไปที่กลุ่มผู้หญิงบนฝั่ง น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธแค้น "พวกนางเป็นลูก เป็นหลาน เป็นพี่น้องของพวกเจ้าแท้ๆ แต่พวกเจ้ากลับใจจืดใจดำ จับพวกนางใส่กรงหมูถ่วงน้ำ หมายจะให้พวกนางตายทรมาน!

ข้าไม่มีลูกชายเลือดเย็นอย่างเจ้า! เจ้ามันเป็นตัวกาลกิณี!"

นางเป็นกระบอกเสียงแทนผู้หญิงในหมู่บ้าน ทุกคนต่างมีดวงตาแดงก่ำ เผยแววตาเคียดแค้น!

หัวหน้าตระกูลหันไปมองเรินเป่า เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าก้อนแป้งน้อยคนนี้นี่แหละ คือตัวแปรสำคัญที่สุด!

"แม่หนูน้อย เจ้ามาจากไหนกัน" เขาปั้นหน้ายิ้มแย้ม เอ่ยถามอย่างใจดี

เรินเป่าส่งยิ้มหวาน "ข้ามาจากนรกไงเจ้าคะ!"

หัวหน้าตระกูล : "......"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก

ก่อนจะได้ยินเรินเป่าพูดต่อ "มารับวิญญาณพวกเจ้าไงล่ะ!"

สีหน้าของหัวหน้าตระกูลแข็งค้าง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิต

"ท่านหัวหน้าตระกูล จะไปเสวนาอะไรกับเด็กเมื่อวานซืน ข้าใช้มือเดียวก็บีบคอนางตายได้แล้ว!" เถี่ยจู้ นายพรานร่างยักษ์ตะโกนกร้าว พลางตะเกียกตะกายปีนขึ้นฝั่ง

ชายร่างใหญ่สูงแปดฉื่อยืนตระหง่านอยู่หน้าเด็กน้อยวัยสามขวบ ยื่นมือออกไปทำท่าบีบคอ เถี่ยจู้แสยะยิ้มชั่วร้าย "เด็กน้อย มาดูกันซิว่าเจ้าจะเอาชีวิตข้า หรือข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายก่อน!"