บทที่ 59 ข้าคือพญายมตัวน้อย จะต้องไปกลัวใคร! วิชาอาคมโอนหนี้กรรมสู่ปศุสัตว์

ขออะไรก็สมหวังทุกอย่าง...

ซูเสวียนเช่อปรายตามองเรินเป่าที่ทำหน้าตาทะนงตนอย่างภาคภูมิใจ อยากจะบอกว่า 'หนูไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นหรอกลูก' แต่ก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไปเงียบๆ

"พวกท่านนั่งลงก่อนเถอะ มีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็ค่อยๆ เล่ามา"

ซูเสวียนเช่อพิจารณาท่านป้าอิน ในใจพอจะคาดเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว

สำหรับท่านป้าอิน ขุนนางตำแหน่งใหญ่ที่สุดที่นางเคยพบเจอ ก็คือที่ปรึกษานายอำเภอ แต่นี่คือขุนนางระดับสูงในราชสำนัก

ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น นางคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะร้องไห้คร่ำครวญ "ใต้เท้าซู ข้าน้อยคือคนตระกูลอิน จากหมู่บ้านชิงสุ่ย การที่ข้าน้อยมาดักหน้ารถม้าของท่านปรมาจารย์น้อยในวันนี้ ถือเป็นการกระทำที่สิ้นคิดจริงๆ แต่ข้าน้อยจนตรอกแล้ว ได้โปรดใต้เท้าเมตตา เดินทางไปที่หมู่บ้านกับข้าน้อย เพื่อช่วยชีวิตพวกผู้หญิงในหมู่บ้านด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

หลัวเซี่ยคุกเข่าลงตาม "ได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ ใต้เท้าซู ท่านปรมาจารย์น้อย"

เมื่อทั้งสองเอ่ยถึงหมู่บ้าน สีหน้าของพวกนางก็ฉายแววหวาดกลัวและเคียดแค้นอย่างเห็นได้ชัด

"รีบเล่ามาสิ ผู้หญิงในหมู่บ้านของพวกเจ้าเจอเรื่องเลวร้ายอะไรเข้า" เผยอวี้หรูได้ยินเสียงร้องไห้จึงรีบเดินออกมาดู นางเป็นคนใจร้อน พอเห็นพวกนางเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ ก็อดรนทนไม่ไหว

เรินเป่าดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของซูเสวียนเช่อ ขอลงไปเดินเอง

ซูเสวียนเช่อวางนางลง เรินเป่าก็วิ่งเข้าไปหาพวกนาง ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ "อย่าร้องไห้เลยนะ รีบเล่ามาสิเจ้าคะ!"

ท่านป้าอินไม่กล้ารับผ้าเช็ดหน้า กลัวจะทำให้ผู้สูงศักดิ์รำคาญใจ นางสะอื้นไห้ "พวกผู้ชายในหมู่บ้านติดการพนันอย่างหนัก พอผลาญสมบัติจนหมดเนื้อหมดตัว ก็จะเอาลูกสาวไปขายเป็นเครื่องผลิตลูก คนไหนหน้าตาสะสวยหน่อยก็ถูกขายเข้าหอนางโลม พวกเราไม่มีทางรอดแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ"

นางปล่อยโฮออกมา โขกศีรษะไม่หยุด "ได้โปรดท่านปรมาจารย์น้อยช่วยพวกเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

เผยอวี้หรูฟังแล้วรู้สึกขนลุกซู่ "พวกเจ้าไม่ได้ไปแจ้งทางการหรือ"

"แจ้งแล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่มีประโยชน์" ท่านป้าอินส่ายหน้า "คนในตระกูลสามัคคีกันมาก พอมีผู้หญิงคนไหนแอบหนีไปแจ้งทางการ ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่จะมาถึง พวกผู้ชายในหมู่บ้านก็จะถือจอบถือขวานไปดักรอที่ทางเข้าหมู่บ้านเสียก่อน

หัวหน้าตระกูลก็ลำเอียงเข้าข้างพวกผู้ชาย โยนความผิดทั้งหมดให้พวกผู้หญิง อ้างว่าเป็นเรื่องน่าอับอายภายในครอบครัว แม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้"

เมื่อได้ฟัง เผยอวี้หรูก็ทนไม่ไหว ด่าทอออกมา "เหลวไหลสิ้นดี!"

ผู้ชายเป็นคน แล้วผู้หญิงไม่ใช่คนหรือไง!

ซูเสวียนเช่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ข้าจะไปที่หมู่บ้านกับพวกเจ้า"

"ขอบพระคุณใต้เท้าซูเจ้าค่ะ!"

ท่านป้าอินยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ นางหันไปมองเรินเป่า กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านปรมาจารย์น้อย ได้โปรดเดินทางไปกับพวกเราด้วยเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยแอบได้ยินหัวหน้าตระกูลกับคนอื่นๆ ปรึกษากันว่า เพื่อปกป้องพวกผู้ชาย พวกเขาได้เชิญหมอผีมาทำ 'วิชาอาคมโอนหนี้กรรมสู่ปศุสัตว์' เพื่อโยนหนี้การพนันและเคราะห์กรรมไปให้พี่น้องผู้หญิงสายเลือดเดียวกัน เป็นการรับเคราะห์แทนพวกตนเจ้าค่ะ"

เรินเป่าฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่นางจับใจความได้ว่า พี่สาวในหมู่บ้านกำลังถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรม!

หัวหน้าตระกูลแห่งหมู่บ้านชิงสุ่ยเห็นผู้ชายเป็นสมบัติล้ำค่า แต่เห็นผู้หญิงเป็นแค่เศษหญ้า

"ข้าจะไปด้วย! หัวหน้าตระกูลของหมู่บ้านพวกเจ้านิสัยไม่ดีเลย! พญายมตัวน้อยอย่างข้าจะจับเขาไปถ่วงน้ำให้ดู!" เรินเป่าชูไม้เสียบน้ำตาลปั้นขึ้นแทนดาบ ฟันอากาศไปมาสองสามที "ฮึบ! ย่าห์!"

ดวงตาของเผยอวี้หรูลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ นางหันไปมองซูเสวียนเช่อ "ท่านพี่ไม่ต้องไปหรอก ข้ากับเรินเป่าจะไปเอง!"

ซูเสวียนเช่อสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างที่นางแทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากระตุกเล็กน้อย "ฮูหยินใจเย็นๆ ก่อนนะ ฆ่าคนต้องโทษประหารเชียวนะ"

เปรี้ยง!

ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว โต๊ะไม้ในห้องโถงหลักก็ถูกเผยอวี้หรูฟาดจนหักครึ่ง

เผยอวี้หรูหันไปพูดกับซูเสวียนเช่อ "ก็เพราะท่านไปด้วย ข้าถึงได้ลงมือไม่ถนัดไง ข้าให้ท่านไปได้ แต่ท่านช่วยหลับตาข้างนึง ปล่อยให้ข้าอัดไอ้พวกเดรัจฉานนั่นให้ปางตายก่อน แล้วท่านค่อยโผล่มาได้ไหม"

เรินเป่ายกเก้าอี้ตัวเล็กมา เลียนแบบท่าทางของเผยอวี้หรู เตรียมจะฟาดลงไป

"คุณหนูน้อย!" เถาเซียงพยายามจะเข้าไปห้าม

พวกผู้ใหญ่ก็รีบกรูเข้าไปขวาง

ผลั๊วะ! เก้าอี้ไม้แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เรินเป่ายกขาป้อมๆ เหยียบเศษซากเก้าอี้ ตบอกตัวเองด้วยท่าทางดุดัน "ท่านแม่ไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะ ตีพวกมันให้ตายไปเลย เรินเป่าจะเป็นคนคอยคุ้มครองท่านแม่เอง ข้าคือพญายมตัวน้อยนะเจ้าคะ จะต้องไปกลัวใคร!"

ซูเสวียนเช่อกุมขมับอย่างจนใจ

มีภรรยาจอมพลัง กับ ลูกสาวที่ทั้งน่ารักและบ้าบิ่นอยู่ในบ้านเดียวกัน เขาควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ก็คงต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้สินะ!

...

ณ หมู่บ้านชิงสุ่ย บรรดาผู้ชายมารวมตัวกันที่ศาลประจำตระกูล มีการจัดโต๊ะจีนเลี้ยงฉลองกันที่หน้าประตู

อินเจียว ลูกชายของท่านป้าอิน เดินออกมาจากบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึง มุ่งหน้าไปยังศาลประจำตระกูล "ท่านหัวหน้าตระกูล แม่ข้าพาหลัวเซี่ยหนีไปแล้วขอรับ"

หลัวเซี่ยเป็นเด็กกำพร้าในหมู่บ้าน ท่านป้าอินคอยดูแลเอาใจใส่นางมาตลอด ทั้งสองจึงสนิทสนมกันมาก

"ท่านหัวหน้าตระกูล พวกนางคงไม่ได้ไปแจ้งทางการหรอกนะขอรับ"

ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยด้วยความกังวล

หัวหน้าตระกูลแค่นเสียงเหอะ สีหน้าไม่แยแส "แจ้งทางการแล้วจะทำไม ขุนนางจะมายุ่งอะไรกับเรื่องในครอบครัวเราได้ พอหมอผีมาถึง เราก็จะจับผู้หญิงในหมู่บ้านไปถ่วงน้ำ โยนเคราะห์กรรมทั้งหมดไปให้พวกนาง ถึงตอนนั้นหมู่บ้านเราก็จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง!"

"ท่านหัวหน้าตระกูลพูดถูกที่สุด!"

"ถ้าดวงกลับมาดีเมื่อไหร่ ข้าจะไปบ่อนแก้มืออีกสักสองสามตา!"

"พอรวยแล้ว จะแต่งเมียสวยๆ สักกี่คนก็ย่อมได้ ถึงตอนนั้นอย่าลืมข้านะโว้ย!"

"แน่นอน! พวกเราร่วมเป็นร่วมตายกันมานี่นา!"

พวกเขากอดคอกัน ดื่มสุราเมรัย พูดคุยเรื่องการพนันและผู้หญิงในหอนางโลมอย่างสนุกสนาน

ห่างกันเพียงบานประตูกั้น ภายในศาลประจำตระกูล กลับเต็มไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

เมื่อพวกนางได้ยินญาติพี่น้องของตนเองกำลังพูดถึงจุดจบของพวกนาง ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็เกาะกุมขั้วหัวใจ

นั่นคือปู่ คือพ่อ คือลุง คือพี่ชายของพวกนาง!

เพื่อความเห็นแก่ตัวของพวกเขา... ไม่สิ เพื่อผู้ชายอย่างพวกเขาเอง พวกเขากลับกล้าเอาชีวิตของผู้หญิงบริสุทธิ์อย่างพวกนางไปสังเวย

พวกนางแค้นใจ! แค้นใจเหลือเกิน!

แต่มือของพวกนางถูกมัดแน่น ร่างกายต้องขดตัวอยู่ในกรงหมูอันคับแคบ ไม่สามารถแม้แต่จะพลิกตัวได้

เด็กหญิงตัวเล็กๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้น

"พวกเราจะตายไหม" นางถามขึ้น

แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

บรรยากาศเงียบสงัด ราวกับหัวใจของพวกนางในตอนนี้

"ท่านหมอผีมาแล้ว!"

หัวหน้าตระกูลลุกขึ้นยืน รีบเดินเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง "ท่านหมอผี เชิญนั่งตรงนี้เลยขอรับ"

หมอผีผู้นี้มีใบหน้ายาว เวลาไม่ยิ้มจะดูน่าเกรงขาม ดวงตาดุดันราวกับนกอินทรี สวมชุดคลุมสีเขียวยาวกรอมเท้า แผ่กลิ่นอายความชั่วร้ายออกมา

ผู้ชายในหมู่บ้านชิงสุ่ยไม่มีใครกล้าสบตาเขา ต่างพากันลุกขึ้นยืนทำความเคารพ

หมอผีนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน ปรายตามองอาหารคาวหวานบนโต๊ะ

หัวหน้าตระกูลรินเหล้าให้เขาด้วยตัวเอง แล้วประคองแก้วส่งให้อย่างนอบน้อม

หมอผีรับมา จิบไปอึกหนึ่ง "มากันครบแล้วใช่ไหม"

อินเจียวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตั้งใจจะรายงานเรื่องท่านป้าอินและหลัวเซี่ยที่หนีไป

แต่หัวหน้าตระกูลหันไปมอง และส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงห้าม

เขากลัวว่าถ้าหมอผีรู้เรื่องนี้เข้า วันนี้ก็อาจจะไม่ทำพิธีให้

ผู้ชายในหมู่บ้านไปสร้างหนี้การพนันไว้ข้างนอกรวมกันกว่าห้าพันตำลึง ถ้าไม่รีบพลิกชะตาให้กลับมาโชคดี ภายในสามวัน เจ้าหนี้ต้องบุกมาทวงหนี้ถึงหมู่บ้านพร้อมอาวุธครบมือแน่

ถึงตอนนั้น หมู่บ้านชิงสุ่ยจะอยู่รอดหรือไม่ ก็ยังไม่รู้เลย

เพราะฉะนั้น วันนี้ 'วิชาอาคมโอนหนี้กรรมสู่ปศุสัตว์' ต้องสำเร็จเท่านั้น!

อินเจียวก้าวถอยหลัง ปิดปากเงียบ

หมอผีสังเกตเห็นท่าทางของทั้งสองคน จึงแค่นยิ้ม "มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นสินะ"

"มีคนหนีไปสองคนขอรับ เป็นหญิงชรากับเด็กกำพร้า คงทำอะไรไม่ได้หรอกขอรับ ท่านหมอผีว่าอย่างไรบ้างขอรับ" หัวหน้าตระกูลค้อมหลังอธิบาย

หมอผียื่นมือออกไป

หัวหน้าตระกูลเข้าใจความหมายทันที กัดฟันควักเงินหนึ่งร้อยตำลึงวางลงบนฝ่ามือของหมอผี

เงินก้อนนี้คือเงินก้อนสุดท้ายที่เขาเก็บไว้เป็นค่าทำศพตัวเอง

ต้องเสี่ยงดูสักตั้ง!

ประตูศาลประจำตระกูลเปิดออก ผู้ชายในหมู่บ้านทำหูทวนลมกับเสียงร้องไห้อ้อนวอนของพี่น้องผู้หญิงของตน พวกเขาหามกรงหมูไปวางเรียงกันริมสระน้ำ กรงหมูทั้งสิบแปดกรงถูกวางเรียงเป็นแถวหน้ากระดาน

ใต้กรงหมูมีลูกตุ้มเหล็กสลักคาถาอาคมห้อยอยู่ เป็นสัญลักษณ์แทนหนี้สินและเคราะห์กรรมทั้งหมดของเหล่านักพนัน ที่จะถูกโอนไปให้ผู้หญิงในกรงหมูผ่านลูกตุ้มนี้

หมอผีบริกรรมคาถา ก่อนจะลืมตาขึ้นมองพวกผู้ชาย "กรีดนิ้วของพวกเจ้า เอาเลือดไปแต้ม แล้วโยนมันลงไปในสระน้ำ"

ผู้ชายในหมู่บ้านทำตามอย่างว่าง่าย กลั้นหายใจรอดูการกระทำต่อไปของหมอผี

หมอผีตวาดเสียงดัง วาดมือไปมาในอากาศ "พลังมรณะจงเข้าไปในกรง!"

ทุกคนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นกลุ่มหมอกสีดำลอยขึ้นมาจากความว่างเปล่า แล้วมุดเข้าไปในกรงหมู

วิชาอาคมโอนหนี้กรรมสู่ปศุสัตว์ สำเร็จแล้ว!

หมอผีหันไปพยักหน้าให้หัวหน้าตระกูล

หัวหน้าตระกูลรู้หน้าที่ ตะโกนสั่งการ "โยนกรงหมูลงไป! ถ่วงน้ำซะ!"