บทที่ 58 ตบหน้าฉาดใหญ่! ผ่าเจอหยกเขียวมรกตน้ำแข็งเนื้อใสบริสุทธิ์

"แม่หนูน้อย ตาถั่วแล้วอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งทีหลังล่ะ"

อัครเสนาบดีจ้าวอดไม่ได้ที่จะพูดจาถากถาง

เรินเป่าชูมือป้อมๆ ไปหาเว่ยหวยฮ่าว "ท่านปู่เว่ย อุ้มหน่อยเจ้าค่ะ"

เว่ยหวยฮ่าวรู้สึกปลื้มปริ่ม รีบอุ้มนางขึ้นมาทันที

พญายมตัวน้อยอยากจะมองข้ามหัวอัครเสนาบดีจ้าว แต่ความสูงระดับนี้ยังไม่ค่อยได้ดั่งใจเท่าไหร่

เรินเป่าดึงเคราเว่ยหวยฮ่าวเบาๆ ชี้ไปที่อัครเสนาบดีจ้าว "ท่านปู่เว่ย ข้าอยากสูงกว่าเขาเจ้าค่ะ!"

เว่ยหวยฮ่าวชะงักไป สีหน้าลำบากใจ เรินเป่าเอ๊ย ปู่เว่ยของเจ้าแก่ปูนนี้แล้วนะ กระดูกกระเดี้ยวจะทนไหวหรือ!

"ให้ข้าเองดีกว่า!" เจิ้นกั๋วกงหัวเราะร่า แย่งเรินเป่ามาจากมือเว่ยหวยฮ่าว แล้วจับนางให้นั่งบนบ่าของเขา

วิสัยทัศน์ของเรินเป่าเปิดกว้างขึ้นทันที นางนั่งอยู่บนบ่าขวาของเจิ้นกั๋วกง เท้าสะเอว ตวาดใส่อัครเสนาบดีจ้าวด้วยน้ำเสียงดุดัน "ท่านนั่นแหละที่จะร้องไห้ขี้มูกโป่ง!"

ท่าทางโกรธเกรี้ยวแต่น่ารักน่าชังของนาง ทำให้ผู้คนรอบข้างอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ นางช่างน่ารักและมีชีวิตชีวาเหลือเกิน!

อัครเสนาบดีจ้าวหันไปสั่งช่างตัดหยก "ผ่าหินซะ!"

ช่างตัดหยกประคองมืออย่างมั่นคง เริ่มผ่าหินจากด้านข้าง ปรากฏว่าเป็นแค่เศษหินสีเทาหม่นๆ

อัครเสนาบดีจ้าวหัวเราะเยาะออกมา

เว่ยหวยฮ่าวปรายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ

เจิ้นกั๋วกงแค่นเสียงออกจมูก "ไอ้พวกคนพาลได้ใจ"

"อย่าเพิ่งอายจนพาลโกรธไปเลย" อัครเสนาบดีจ้าวยิ้มเยาะอย่างได้ใจ

ช่างตัดหยกหันไปถามเรินเป่า "คุณหนูน้อย จะให้ผ่าต่อไหมขอรับ"

"ผ่าสิเจ้าคะ ผ่าตรงกลางเลยนะ" เรินเป่ายิ้มหวาน

อัครเสนาบดีจ้าวหัวเราะหึๆ "วัวหายล้อมคอก มันสายไปแล้วล่ะ!"

เรินเป่าตอบเสียงเนิบนาบ "วัวอะไร คอกอะไร ทำไมท่านถึงชอบพูดจาภาษาผีจังเลยล่ะเจ้าคะ หรือว่าท่านอยากจะไปรวมญาติกับบรรพบุรุษในวันสารทจีนที่จะถึงนี้หรือ ข้าช่วยสงเคราะห์ให้ได้นะเจ้าคะ"

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ

อัครเสนาบดีจ้าวโกรธจนหน้าเขียวปัด นี่มันแช่งให้เขาไปตายชัดๆ!

อายุแค่นี้ แต่ปากคอเราะร้ายเหลือเกิน!

"ใต้เท้าจ้าวผู้มีใจกว้างขวางดุจมหาสมุทร คงไม่ถือสาหาความกับเด็กสามขวบหรอกกระมัง" เจิ้นกั๋วกงชิงพูดดักคอไว้ก่อนที่อัครเสนาบดีจ้าวจะอ้าปากด่า

เรินเป่ารีบสมทบ "ไม่ถือสาหรอกเจ้าค่ะ ไม่ถือสาหรอก~"

ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดพูดเสียจริง

บรรดานักพนันหินหยกต่างพากันกลั้นขำ

"คุณหนูน้อย ถ้างั้นข้าจะผ่าตรงกลางเลยนะขอรับ" ช่างตัดหยกยิ้มแก้สถานการณ์ มือของเขานิ่งมาก เลื่อยเหล็กค่อยๆ ผ่าลงตรงกลางหินอย่างช้าๆ

เว่ยหวยฮ่าวและเจิ้นกั๋วกงกลั้นหายใจ จ้องมองตาไม่กะพริบ

แต่เรินเป่ากลับดูผ่อนคลาย มือป้อมๆ ถือขนมถั่วกวนกัดกินทีละคำ

หน้าตัดที่เผยให้เห็นคือหยกเขียวมรกตเนื้อน้ำแข็งบริสุทธิ์ และอีกด้านหนึ่งก็เป็นหยกเขียวมรกตเนื้อน้ำแข็งบริสุทธิ์เช่นกัน!

โรงพนันหินหยกเฉิงเป่าฟางเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกคนจะกรูเข้ามามุงดูที่โต๊ะ ชะเง้อคอยืดคอยาว

"หยกเขียวมรกตเนื้อน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่ร้อยปีจะเจอสักครั้ง แถมยังมีตั้งสองด้าน! แค่ด้านเดียวก็ทำให้รวยไปทั้งชาติแล้ว หินก้อนเล็กๆ ที่ดูไม่มีราคาค่างวดอะไร กลับซ่อนของดีไว้ถึงสองด้าน!"

ผู้เชี่ยวชาญที่นั่งเฝ้าดูการผ่าหินในโรงพนันเฉิงเป่าฟางมาหลายปี เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ อุทานด้วยความตื่นเต้น

"หินก้อนนี้ราคาแค่สิบตำลึงเอง! โธ่เอ๊ย เมื่อกี้ทำไมข้าถึงไม่ประมูลแข่งวะ!"

"ข้าก็เหมือนกัน พลาดโอกาสทองไปซะแล้ว!"

เหล่านักพนันหินหยกทุบอกชกตัวด้วยความเสียดาย

ผู้เชี่ยวชาญรีบเดินเข้าไปหาเรินเป่า "ขอประทานโทษนะคุณหนูน้อย ท่านมองออกได้อย่างไรว่าหินก้อนที่ดูเหมือนเศษหินไร้ค่านี้ จะมีหยกเขียวมรกตเนื้อน้ำแข็งบริสุทธิ์ซ่อนอยู่ข้างใน"

เรินเป่ายังมีเศษขนมถั่วกวนติดอยู่ที่มุมปาก พอได้ยินดังนั้น นางก็มองเขาตาแป๋ว "ก็ใช้ตามองสิเจ้าคะ! หินก้อนนี้ข้างในมันเป็นสีเขียวๆ นี่นา"

นี่สินะที่เขาเรียกกันว่าอัจฉริยะผู้มีสายตาแหลมคมมาตั้งแต่เกิด!

ผู้เชี่ยวชาญเคยได้ยินอาจารย์เล่าให้ฟังว่า มีคนบางประเภทที่เกิดมาพร้อมกับดวงตาที่สามารถมองทะลุหินหยกได้ ความลับที่คนทั่วไปมองไม่ออก มีเพียงอัจฉริยะเหล่านี้เท่านั้นที่สามารถมองทะลุปรุโปร่งถึงเนื้อแท้ของหินได้!

"ข้าเป็นช่างตัดหยกมาหลายสิบปี กลับสู้เด็กสามขวบไม่ได้เลย"

"นั่นน่ะสิ ข้าเองก็คลุกคลีอยู่กับหินหยกมาหลายสิบปี ประสบการณ์ที่มีก็สู้ไม่ได้เหมือนกัน"

ช่างตัดหยกและผู้เชี่ยวชาญต่างถอนหายใจด้วยความทึ่ง พากันเดินเข้าไปโค้งคำนับเรินเป่า สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

เจิ้นกั๋วกงหัวเราะจนปากแทบฉีก ปรายตามองอัครเสนาบดีจ้าวที่หน้าเจื่อนไร้รอยยิ้ม แล้วเอ่ยอย่างได้ใจ "ใต้เท้าจ้าว เป็นอย่างไรบ้างล่ะ"

อัครเสนาบดีจ้าวรู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก เมื่อกี้เขายังมั่นใจอยู่เลยว่าเรินเป่าต้องหน้าแตกแน่ๆ แต่ตอนนี้คนที่หน้าแตกกลับเป็นเขาเสียเอง

เขาทั้งอับอายและโกรธจัด สะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป

เจิ้นกั๋วกงเลิกคิ้วมองตาม ผายมือออก "ใต้เท้าจ้าวก็ยังเป็นคนแพ้ไม่เป็นเหมือนเดิม กลับไปแล้วก็อย่าแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะ!"

อัครเสนาบดีจ้าวข่มความโกรธเดินออกจากโรงพนันเฉิงเป่าฟาง

"ใต้เท้า" องครักษ์ประคองเขาขึ้นรถม้า

อัครเสนาบดีจ้าวก้าวเท้าขึ้นไปเหยียบบันได จู่ๆ บันไดก็หักดังเป๊าะ เขางายหลังล้มตึงกระแทกพื้นอย่างจัง

กร๊อบ! เสียงกระดูกหักดังลั่น

"ใต้เท้า!"

ผู้คนรอบข้างร้องอุทานด้วยความตกใจ พากันกรูกันเข้ามาดู

อัครเสนาบดีจ้าวเจ็บจนชาไปทั้งตัว เขาเบิกตากว้างมองท้องฟ้า

ซูเรินเป่า! นางคือตัวซวยของข้าจริงๆ!

...

ณ ตรอกเป่ยเซียง มีร่างผอมบางสองร่างนั่งยองๆ ซุ่มรออยู่ที่มุมมืด สายตาจับจ้องไปที่ประตูจวนสกุลซูตาไม่กะพริบ

"ท่านป้าอิน ใช่ที่นี่แน่หรือเจ้าคะ"

หลัวเซี่ย หญิงสาวที่เพิ่งจะพ้นวัยปักปิ่น (อายุ 15 ปี) เอ่ยถามท่านป้าอินที่อยู่ข้างๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตากลมโตคล้ายลูกกวางของนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและกังวลใจ

ท่านป้าอินพยักหน้า "ข้าสืบมาดีแล้ว ท่านปรมาจารย์น้อยพักอยู่ที่ตรอกเป่ยเซียงนี่แหละ เป็นลูกสาวคนเล็กของใต้เท้าซู"

"แต่ว่า... ท่านปรมาจารย์น้อยผู้สูงศักดิ์ขนาดนั้น จะยอมยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราจริงๆ หรือเจ้าคะ" หลัวเซี่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ในใจยังคงไม่มั่นใจ

ท่านป้าอินตีหน้าขรึม พยายามข่มความกังวลไว้ "อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย"

เมื่อรถม้าแล่นเข้ามาในตรอกเป่ยเซียง ร่างของทั้งสองก็เกร็งเขม็ง กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

เรินเป่านั่งกินน้ำตาลปั้นอยู่ในรถม้า มือลูบคลำก้อนทองคำที่ได้จากการพนันหินหยกมาในวันนี้ รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

ทันใดนั้น หูของนางก็กระดิกเบาๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งอย่างเร่งรีบ ดูเหมือนจะพุ่งตรงมาทางนาง

"พี่สาวเถาจื่อเซียง บอกให้ท่านลุงคนขับรถม้าหยุดรถหน่อยเจ้าค่ะ" เรินเป่าหันไปบอกเถาเซียง

เถาเซียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบชะโงกหน้าออกไปสั่งคนขับรถม้าให้หยุดรถ

ท่านป้าอินเหงื่อแตกพลั่ก กระซิบเสียงสั่น "เดี๋ยวข้าจะพุ่งออกไปขวางรถม้าเอง ถ้าเกิดข้าโดนรถม้าชนตาย เจ้าต้องเป็นคนพูดเรียกร้องความเป็นธรรมให้เด็กสาวในหมู่บ้านของเรา และขอร้องให้ท่านปรมาจารย์น้อยช่วยเหลือให้จงได้นะ"

พูดจบ นางก็พุ่งตัวออกไปทันที

"ท่านป้าอิน!" หลัวเซี่ยร้องอุทาน รีบยกมือปิดปาก ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองเหตุการณ์เบื้องหน้าตาไม่กะพริบ

วินาทีที่ท่านป้าอินพุ่งตัวออกไป รถม้าก็หยุดสนิทพอดี

ตอนแรกคนขับรถม้ายังไม่เข้าใจเจตนาของเรินเป่า แต่พอเห็นหญิงชราล้มอยู่ข้างหน้า ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธ "มาแกล้งล้มให้รถชนต่อหน้าท่านปรมาจารย์น้อยเนี่ยนะ ยายแก่นี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ รีบหลบไปซะ!"

"ท่านปรมาจารย์น้อย! ยายเฒ่าขอเข้าพบท่านปรมาจารย์น้อยเจ้าค่ะ!" เมื่อได้ยินคำพูดของคนขับรถม้า ร่างกายของท่านป้าอินก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

ในที่สุด! นางก็รอจนถึงวันนี้!

"คุณหนูน้อย"

เถาเซียงหันไปมองเรินเป่าด้วยความประหลาดใจ หรือว่าคุณหนูน้อยจะคำนวณรู้ล่วงหน้าแล้วว่าจะมีหญิงชราพุ่งออกมากีดขวางรถม้า ถึงได้สั่งให้หยุดรถไว้ก่อน

คุณหนูน้อยของนางช่างเก่งกาจเหลือเกิน!

เรินเป่าชะโงกหน้าออกไป มองไปที่หลัวเซี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ตรงหัวมุม "พี่สาวก็ออกมาด้วยสิเจ้าคะ"

หลัวเซี่ยและท่านป้าอินก้าวเข้ามาในห้องโถงหลักของจวนสกุลซู

ทั้งสองคนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ยืนสงบเสงี่ยมด้วยความประหม่า

ในตอนนั้นเอง ซูเสวียนเช่อก็เดินทางกลับมาจากศาลต้าหลี่พอดี

"ท่านพ่อ" เรินเป่าวิ่งเข้าไปหาพลางชูแขนป้อมๆ ขึ้น

ซูเสวียนเช่ออุ้มนางขึ้นมา สัมผัสได้ว่าวันนี้เรินเป่าอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "เรินเป่าไปเจอของดีมาหรือลูก"

เรินเป่ากอดคอบิดาไว้แน่น เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "วันนี้ข้าไปเสี่ยงโชคซื้อหินหยกกับท่านปู่เว่ยมา ข้าได้เงินมาเยอะแยะเลยเจ้าค่ะ!"

"เก่งมากลูก" ซูเสวียนเช่ออุ้มนางเข้าไปในห้องโถงหลัก เมื่อเห็นท่านป้าอินและหลัวเซี่ย จึงหันไปถามเรินเป่า "เรินเป่าพามาหรือ"

เรินเป่าพยักหน้า หันไปพูดกับทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วและแฝงไปด้วยความภูมิใจ "ท่านพ่อของข้ากลับมาแล้ว! ท่านพ่อของข้าเป็นถึงใต้เท้าแห่งศาลต้าหลี่เชียวนะเจ้าคะ เก่งมากๆ เลย พวกท่านมีเรื่องอะไรก็บอกท่านพ่อได้เลยนะเจ้าคะ ท่านพ่อข้าจัดการให้ได้ทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ!"