บทที่ 57 ถนนเสี่ยงโชค เรินเป่าเลือกหินหยก

ตลาดสุ่ยจิน ถนนสายนี้ดำรงอยู่ด้วยการพนันหินหยกและผ่าหินหยก บรรดานักพนันหินหยกจากทั่วทั้งเมืองหลวงต่างมารวมตัวกันที่นี่

ใจกลางถนนมีโรงพนันหินหยกชื่อ 'เฉิงเป่าฟาง' ผู้คนที่เข้าออกที่นี่ส่วนใหญ่เป็นขุนนางและเศรษฐี การจะเข้าไปเสี่ยงโชคด้านใน ต้องแสดงทรัพย์สินขั้นต่ำสามร้อยตำลึง

เว่ยหวยฮ่าวพาเรินเป่าเดินเข้าไปด้านใน

มองไปทางไหนก็เห็นแต่ก้อนหินเต็มไปหมด

เรินเป่ามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

"ท่านปรมาจารย์น้อย!" เจิ้นกั๋วกงเหลือบไปเห็นเรินเป่า ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความดีใจ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นเว่ยหวยฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปทันที แค่นเสียงเหอะ "ท่านราชครูเว่ย สุขภาพแข็งแรงดีแล้วหรือ"

ทั้งสองคนนี้ไม่ค่อยถูกกันนัก เว่ยหวยฮ่าวเคยเหน็บแนมเจิ้นกั๋วกงกลางท้องพระโรงว่า 'หัวทึบแต่มีแรงเยอะ' (มีแต่กำลังแต่ไร้สมอง)

เจิ้นกั๋วกงผู้เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ฝีปากสู้เว่ยหวยฮ่าวไม่ได้ จึงทำได้แค่ด่ากลับว่า 'ไอ้คนขี้โรค'

เว่ยหวยฮ่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ต้องขอบคุณเรินเป่า ตอนนี้ข้าไม่เพียงแต่หายดีแล้ว แต่ยังสามารถสอนหนังสือได้ทุกวันด้วย"

เจิ้นกั๋วกงขมวดคิ้ว "ท่านไม่ได้สอนที่สำนักศึกษาหลวงแล้วไม่ใช่หรือ"

แววตาของเว่ยหวยฮ่าวฉายแววภาคภูมิใจ "ขอแนะนำให้รู้จัก เรินเป่าคือลูกศิษย์คนปัจจุบันของข้าเอง"

"ข้าเอง ข้าเอง!" เรินเป่าชูมือป้อมๆ ขึ้น ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

หน้าที่สอนหนังสือเรินเป่า งานสบายแถมได้หน้าแบบนี้ กลับตกไปอยู่ในมือไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่เนี่ยนะ! เจิ้นกั๋วกงอิจฉาจนแทบจะกัดฟันกรอดๆ

แต่เจิ้นกั๋วกงก็พยายามข่มความอิจฉาไว้ ฉีกยิ้มกว้างให้เรินเป่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ท่านปรมาจารย์น้อย เดี๋ยวถ้าถูกใจหินก้อนไหน ก็บอกลุงเหวินได้เลยนะ ลุงจะเป็นคนจ่ายให้เอง!"

"ได้เลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่าชี้ไปที่แผงขายของกินสองข้างทาง "ท่านลุงเหวินไปเอาของกินอร่อยๆ มาให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ!"

เจิ้นกั๋วกงยืดอกอย่างกระตือรือร้นราวกับได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญ "แน่นอนสิ! ท่านปรมาจารย์น้อยรอประเดี๋ยวนะ!"

ตอนที่เดินผ่านเว่ยหวยฮ่าว เขาก็ไม่วายส่งสายตาท้าทายไปให้หนึ่งที

เห็นไหมล่ะ เรินเป่าเรียกข้านะ

เหอะ ไร้สาระ!

วินาทีต่อมา เว่ยหวยฮ่าวก็หันไปพูดกับเรินเป่า "เรินเป่าอยากได้อะไร ก็บอกปู่เว่ยนะ ปู่เว่ยมีเงิน ไม่ต้องไปพึ่งเขาหรอก"

คนที่ยืนอยู่รอบๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

ยอดปรมาจารย์แห่งยุค กับ ขุนนางระดับเสาหลักของแผ่นดิน กำลังเขม่นกันเพื่อแย่งเอาใจเด็กสามขวบ!

เด็กนี่เป็นใครกันเนี่ย?

เว่ยหวยฮ่าวพาเรินเป่าไปนั่งที่โต๊ะ

ไม่นานเจิ้นกั๋วกงก็กลับมาพร้อมของกินเต็มสองมือ วางจนเต็มโต๊ะ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเนื้อสัตว์

เขาพอจะรู้ปริมาณความจุของกระเพาะเรินเป่ามาบ้างแล้ว

เรินเป่าตาเป็นประกาย "ขอบคุณท่านลุงเหวินเจ้าค่ะ ข้าจะกินแล้วนะ!"

"ตระกูลซูของเจ้าคงจะยากจนจนไม่มีจะกินแล้วสินะ ถึงได้มาหลอกกินฟรีแบบนี้" อัครเสนาบดีจ้าวเดินผ่านมา พอเห็นเรินเป่าก็หยุดชะงัก จ้องมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม

เขาเกลียดก้อนแป้งน้อยวัยสามขวบคนนี้เข้าไส้!

ก่อนหน้านี้นางใช้ดาบไม้ท้อแทงเข่าเขา จนเขาต้องนอนซมอยู่บนเตียงตั้งหลายสิบวัน ตอนนี้เวลาเดินก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบๆ อยู่เลย

"ใต้เท้าจ้าว วันนี้ก่อนออกจากบ้าน ท่านลืมบ้วนปากหรือไง" สายตาของเจิ้นกั๋วกงเปลี่ยนเป็นดุดัน กำหมัดแน่น หันไปจ้องหน้าจ้าวเฉิงเซียง รังสีอำมหิตของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนแผ่ซ่านออกมา

เว่ยหวยฮ่าวก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน สีหน้าเย็นชาและเฉียบขาด "ใต้เท้าจ้าวมีตำแหน่งสูงส่ง แต่กลับทำเรื่องต่ำช้า แอบสลับดวงชะตาลูกสาวคนโตของตระกูลซู ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก

แถมตอนนี้ยังมารังแกเด็กสามขวบอีก ช่างเปิดหูเปิดตาข้าเสียจริงๆ

ในบทกวี 'หนู' กล่าวไว้ว่า 'หนูยังมีหนังปกปิด แต่คนบางคนกลับหน้าด้านไร้ยางอาย' คำพูดนี้ ช่างเหมาะกับท่านเสียจริงๆ"

อัครเสนาบดีจ้าวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ถูกทั้งสองคนรุมด่าจนเถียงไม่ออก

"หนูอะไรหรือเจ้าคะ" เรินเป่ากระตุกแขนเสื้อเจิ้นกั๋วกง กระซิบถามเบาๆ

เจิ้นกั๋วกงหัวเราะ "เขากำลังด่าว่าขนาดหนูมันยังรู้จักยางอาย แต่เขาเป็นคนแท้ๆ กลับหน้าด้านไร้ยางอายน่ะ"

เรินเป่ายัดเนื้อเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย นางลูบหัวหนูเงินที่เกาะอยู่บนตัว "หนูน้อย เจ้ายังมีหนังปกปิด แต่เขาไม่มีหน้าให้ปกปิดแล้วล่ะ"

หนูเงินร้องจี๊ดๆ "พญายมตัวน้อย พวกเราอย่าไปสนใจเขาเลย!"

มันหันไปแยกเขี้ยวใส่อัครเสนาบดีจ้าว

ทุกคน : "!"

พวกเขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม พวกเขาเพิ่งจะเห็นความเย้ยหยันและความโกรธเกรี้ยวจากหนูตัวหนึ่ง!

อัครเสนาบดีจ้าวหน้าเขียวปัด สะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป

"หินก้อนแรกของวันนี้ เชิญทุกท่านชมได้เลยขอรับ"

ช่างตัดหยกเปิดผ้าคลุมสีดำออก เผยให้เห็นหินสีดำผิวเรียบเนียนเป็นมันเงา เรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้าง

เว่ยหวยฮ่าวก้มลงถามเรินเป่า "เรินเป่าถูกใจไหมลูก"

"เดี๋ยวลุงเหวินซื้อให้เอง" เจิ้นกั๋วกงมีที่นั่งของตัวเอง แต่เขาไม่ยอมไปนั่ง กลับลากเก้าอี้มานั่งเบียดกับเรินเป่า

เว่ยหวยฮ่าวปรายตามองเขา แค่นเสียงเหอะ

เจิ้นกั๋วกงไม่ยอมแพ้ แค่นเสียงเหอะกลับไปดังกว่าเดิม

ใครว่าข้าทำไม่เป็นล่ะ!

เรินเป่ากินหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงจนหมดจาน ยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุข นางชอบที่นี่จังเลย มีของกินฟรีด้วย!

นางปรายตามองหินบนเวที แล้วส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "ไม่เอาเจ้าค่ะ หินก้อนนั้นไร้ค่า ข้างในมีแต่ฝุ่นเต็มไปหมดเลย"

"งั้นก็เชื่อเรินเป่า" เว่ยหวยฮ่าวเอ่ย

อัครเสนาบดีจ้าวแค่นยิ้มเยาะ มองมาที่โต๊ะของพวกเขา "ท่านราชครูเว่ยอายุมากแล้ว สงสัยจะเลอะเลือนไปแล้วกระมัง ถึงได้เชื่อคำพูดของเด็กสามขวบเป็นตุเป็นตะ"

เว่ยหวยฮ่าวเลิกคิ้ว "ข้าจะเชื่อ แล้วท่านจะทำไม"

"ก็ตามใจท่านเถอะ" อัครเสนาบดีจ้าวละสายตากลับ หันไปส่งซิกให้องครักษ์ องครักษ์รู้หน้าที่ รีบตะโกนเสนอราคาทันที

ช่างตัดหยกยิ้มกว้าง "ใต้เท้าจ้าวเสนอราคาที่หนึ่งร้อยตำลึง มีใครจะสู้ราคาไหมขอรับ"

ไม่มีใครกล้าประมูลแข่งกับอัครเสนาบดีจ้าว

ช่างตัดหยกเริ่มลงมือผ่าหิน

ผู้คนต่างกรูเข้าไปมุงดู

มีดแรกผ่าลงไป ก็เผยให้เห็นเนื้อหยกสีเขียวมรกตบริสุทธิ์

"สีเขียวระดับพรีเมียม! ถ้าผ่าลงไปแล้วยังเป็นสีเขียวมรกตแบบนี้ทั้งก้อน หินก้อนนี้คงมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าพันตำลึงแน่!"

ผู้คนรอบข้างร้องอุทาน มองอัครเสนาบดีจ้าวด้วยสายตาอิจฉา

"ใต้เท้าจ้าวสายตาเฉียบแหลมจริงๆ"

"สมกับเป็นใต้เท้าจ้าว ก้อนแรกก็ได้หินชั้นดีไปครองเลย!"

อัครเสนาบดีจ้าวหน้าบาน หันไปมองเรินเป่า "เด็กน้อย เจ้าบอกว่าหินก้อนนี้ไร้ค่าไม่ใช่หรือ เลิกกินแล้วมาดูให้เต็มตาดีกว่าไหม"

เรินเป่ายัดขนมถั่วกวนเข้าปากจนแก้มตุ่ย พอได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้น วิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ ไปหยุดอยู่หน้าก้อนหิน

เว่ยหวยฮ่าวรีบเดินตามไปติดๆ

อัครเสนาบดีจ้าวย่อตัวลงจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเรินเป่า มุมปากกระตุกยิ้มเยาะ พยายามจะใช้อำนาจข่มขู่เด็กน้อย พูดจาถากถาง "ทำไมถึงเงียบไปล่ะ กลัวแล้วหรือ"

แต่รู้ไหมว่า คนที่เรินเป่ากลัวน้อยที่สุดในโลก ก็คือพญายมอย่างนางนี่แหละ

"ท่านเป็นโรคลมบ้าหมูหรือเจ้าคะ ทำไมมุมปากถึงกระตุกไม่หยุดเลยล่ะ ให้ข้าฝังเข็มให้สักสองสามเข็มก็หายแล้วนะเจ้าคะ ข้าคิดแค่ห้าสิบตำลึงก็พอ" เรินเป่าถูกดึงดูดความสนใจไปที่มุมปากของเขา จ้องมองตาไม่กะพริบ เศษขนมถั่วกวนในปากพ่นใส่หน้าเขาเต็มๆ

ซูเรินเป่า!

คิ้วและมุมปากของอัครเสนาบดีจ้าวกระตุกหนักกว่าเดิม เขาลุกพรวดขึ้นยืน

แต่เพราะลุกเร็วเกินไป เขาจึงเซถอยหลังไปหลายก้าว

เรินเป่าร้องอ๊ะ หันไปบอกเว่ยหวยฮ่าว "ท่านปู่เว่ย เขาร่างกายอ่อนแอจังเลยนะเจ้าคะ!"

เว่ยหวยฮ่าวกลั้นขำ "อยู่ห่างๆ เขาไว้นะ เดี๋ยวเขาจะมาหาว่าเราทำร้ายเขา"

อัครเสนาบดีจ้าวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ตวาดใส่ช่างตัดหยก "ผ่าต่อไป!"

ช่างตัดหยกทนสายตาอาฆาตของเขาไม่ไหว ต้องกลั้นใจผ่าหินต่อไป

ทุกคนชะโงกหน้าเข้าไปดู

เมื่อผ่าหินออกจนหมด นอกจากส่วนยอดที่มีสีเขียวมรกตแล้ว ส่วนที่เหลือก็เป็นแค่เศษหินไร้ค่า หินก้อนนี้ตีราคาสูงสุดก็ไม่เกินสิบตำลึง

ดูพลาดไปแล้วจริงๆ

สีหน้าของอัครเสนาบดีจ้าวแข็งค้าง

ช่างตัดหยกรีบนำหินก้อนที่สองขึ้นมาวาง ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า

หินก้อนนี้ดูธรรมดามาก ผิวขรุขระ ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินริมทาง

ช่างตัดหยกยิ้มเจื่อน "ทุกท่านขอรับ หินก้อนนี้ราคาเปิดประมูลสิบตำลึงขอรับ"

ทุกคนต่างพากันส่ายหน้า

"สิบตำลึง? ตำลึงเดียวข้ายังไม่อยากจะจ่ายเลย"

"ข้ากล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่านี่มันเศษหินชัดๆ เศษหินล้านเปอร์เซ็นต์!"

เรินเป่าเขย่งปลายเท้าชะเง้อดู น้ำเสียงตื่นเต้น "ท่านปู่เว่ย ข้าอยากได้ก้อนนี้เจ้าค่ะ!"