บทที่ 56 เรินเป่าเรียกสายฟ้าฟาด ทำลายค่ายกลตระกูลฟ่าน

"ท่านบรรพบุรุษตัวน้อย ลงมาเถอะนะ ข้าจะให้ทุกอย่างที่ท่านต้องการเลย!"

เจ้าอาวาสอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง ใจหนึ่งก็กลัวซูซูอิ่งจะปาดคอเขา อีกใจก็กลัวเรินเป่าจะดึงผ้าแดงออก ไม่ว่าทางไหน เขาก็มีแต่ตายกับตาย

เรินเป่าปีนขึ้นไปอีกนิด "ไม่เอา ข้ามาวันนี้เพื่อจัดการพวกเจ้านี่แหละ!"

สายตาของเจ้าอาวาสเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมทันที ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็อย่าหาว่าเขาใจดำก็แล้วกัน!

เขาคำรามลั่น ชิงปาดคอตัวเอง "ไม่ต้องห่วงข้า! ยิงธนู!"

ซูซูอิ่งตกใจ รีบปล่อยมีดสั้น พุ่งตัวไปที่รูปปั้นท้าวเวสสุวรรณหมายจะเอาตัวบังเรินเป่า "เรินเป่า!"

ฟึ่บ!

ผ้าแดงถูกเรินเป่ากระชากออกอย่างแรง

"ท่านปู่สายฟ้า ท่านย่าสายฟ้า ผ่าลงมาเลยเจ้าค่ะ!" เรินเป่าร่ายมนต์อัญเชิญสายฟ้า เงยหน้ามองฟ้าแล้วตะโกนเสียงเจื้อยแจ้ว

เปรี้ยง!

ลูกธนูที่ถูกยิงออกมาหยุดชะงักกลางอากาศ

ศาลเจ้าเล็กๆ สั่นสะเทือนไปทั้งหลัง

รอยมีดบนคอเจ้าอาวาสไม่ได้ลึกถึงขั้นเอาชีวิต เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"พญายมตัวน้อย เจ้าออกไปข้างนอกก่อนเถอะ" เทพีอัสนีขี่เมฆลงมา เอ่ยกับเรินเป่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เรินเป่าพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ได้เลยเจ้าค่ะ!"

นางกระโดดลงพื้น คว้ามือซูซูอิ่งวิ่งออกไปข้างนอก

เจ้าอาวาสได้สติ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นหมายจะวิ่งตามออกไป

เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงตรงหน้าเขาพอดี

เจ้าอาวาสตัวชาดิก พลังอำนาจอันน่าเกรงขามกดทับลงมาราวกับขุนเขา ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

"ช่วยด้วย!" เขาร้องไห้ฟูมฟาย

"นั่นมันอะไรน่ะ!" เหล่าองครักษ์เงยหน้ามองฟ้าด้วยความหวาดกลัว เมฆดำทะมึนปกคลุมเหนือหลังคาศาลเจ้า สายฟ้าแลบแปลบปลาบถักทอเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ ครอบคลุมศาลเจ้าไว้อย่างแน่นหนา

"หรือว่าสวรรค์จะรู้เรื่องที่เจ้านายทำแล้ว!"

ชาวบ้านในรัศมีร้อยลี้ทั่วเมืองหลวงต่างก็เดินออกมาจากบ้าน มองไปทางทิศตะวันออกเป็นตาเดียว

ซูเสวียนเช่อและเผยอวี้หรูยืนอยู่ในลานบ้าน

"ท่านพี่ นั่นใช่เรื่องใหญ่ที่เรินเป่าบอกว่าจะทำหรือเปล่าเจ้าคะ" เผยอวี้หรูมองด้วยความตื่นเต้นปนกังวล

เปรี้ยง! สายฟ้าจำนวนมหาศาลฟาดลงมาที่ศาลเจ้าอย่างบ้าคลั่ง

ฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า

"สายฟ้าสีม่วง" ซูซูอิ่งยืนอยู่หน้าศาลเจ้า มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

รถม้าของผู้นำตระกูลฟ่านมาถึงพอดี

ผู้นำตระกูลฟ่านล้มลุกคลุกคลานลงจากรถม้า มองดูศาลเจ้าถูกสายฟ้าสีม่วงผ่าจนแหลกละเอียด พริบตาต่อมา สายฟ้าก็หันไปผ่าสุสานบรรพบุรุษที่อยู่ด้านหลังศาลเจ้า

"ไม่!" เขากำหมัดแน่น อยากจะเข้าไปขัดขวาง แต่ร่างกายกลับสั่นเทาอย่างรุนแรง ไม่สามารถก้าวเท้าออกไปได้เลย

ค่ายกลดูดซับโชคลาภที่ตระกูลฟ่านอุตส่าห์วางแผนมาอย่างยากลำบาก ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

"เป็นพวกเจ้า!" ผู้นำตระกูลฟ่านหันไปมองเรินเป่าด้วยสายตาเคียดแค้น "พวกเจ้าทำอะไรลงไป ทำไมถึงทำลายสุสานบรรพบุรุษของข้า!"

เรินเป่าเลียลูกอมน้ำตาล มองผู้นำตระกูลฟ่าน "ท่านพูดมากจังเลย!"

"ข้าจะผ่ามันเอง!" เทพแห่งสายฟ้าได้ยินดังนั้น ก็ยกค้อนและลิ่มขึ้นทันที สายฟ้าฟาดลงมาจากสวรรค์ พุ่งตรงเข้าใส่ผู้นำตระกูลฟ่านอย่างแม่นยำ

ข้อหาลบหลู่สวรรค์!

ข้อหาล่วงเกินพญายมตัวน้อย!

ผ่า! ผ่า! ผ่า!

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... สายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาถึงเก้าครั้งติดต่อกัน

ศาลเจ้าและสุสานบรรพบุรุษตระกูลฟ่านถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง

แม้แต่รูปปั้นท้าวเวสสุวรรณก็ไม่เว้น ใบหน้าของรูปปั้นถูกผ่าจนดำเป็นตอตะโก

ท้าวเวสสุวรรณแอบมองดูอยู่บนสวรรค์ พอเห็นหน้าตัวเองดำปี๋ก็โมโหเลือดขึ้นหน้า "เทพแห่งสายฟ้า! เจ้าจะผ่าก็ผ่าไปสิ มาผ่าหน้าข้าทำไม!"

"ใครใช้ให้เจ้าตาถั่วเองล่ะ ถ้าไม่พอใจ ก็ไปฟ้องเง็กเซียนฮ่องเต้สิ" เทพแห่งสายฟ้าแค่นเสียงเยาะ เก็บอาวุธคู่กาย

ท้าวเวสสุวรรณหงอลงทันที

ผู้นำตระกูลฟ่านคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเรินเป่า คอพับคออ่อน เขาไม่ตาย แต่ตามเนื้อตามตัวไม่มีชิ้นดี ถูกไฟช็อตจนชักกระตุกไม่หยุด

"เบื้องบนมีเทพยดาคอยคุ้มครองอยู่จริงๆ" ซูซูอิ่งรู้เรื่องการกระทำอันชั่วร้ายของตระกูลฟ่านจากเรินเป่า นางมองผู้นำตระกูลฟ่านด้วยสายตาเย็นชา

เพียงไม่ถึงครึ่งวัน เรื่องราวของตระกูลฟ่านก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง

ฮ่องเต้พิโรธหนัก สั่งประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตรตระกูลฟ่าน

ทีนี้ล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องมีวาสนาบารมีสูงส่งเลย ทั้งตระกูลถูกลบชื่อออกจากแผ่นดิน

ชาวบ้านต่างปรบมือโห่ร้องด้วยความสะใจ

สำหรับจุดจบของตระกูลฟ่าน พวกเขาพูดได้คำเดียวว่า สมควรแล้ว!

ชื่อเสียงของท่านปรมาจารย์น้อยเรินเป่ายิ่งโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ผู้คนที่มาขอเข้าพบที่ตรอกเป่ยเซียงมาต่อแถวกันตั้งแต่ยังไม่สาง

เรินเป่าปีนกำแพงขึ้นไปดู พอเห็นฝูงชนก็ตกใจจนอุทานออกมา เอามือป้อมๆ ทาบอก "คนเยอะจังเลย!"

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ วันนี้ยังต้องไปเรียนกับท่านราชครูเว่ยอีก แต่หน้าจวนคนแน่นขนัดขนาดนี้ เราจะออกไปได้อย่างไรเจ้าคะ" เถาเซียงอุ้มเรินเป่าลงมาด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

"ข้ามีวิธีดีๆ เจ้าค่ะ!" สมองน้อยๆ ของเรินเป่าเริ่มทำงาน

เถาเซียงมองนางด้วยความหวัง ในใจนาง คุณหนูน้อยคือเด็กที่ฉลาดที่สุดในโลก

"พี่สาวเถาจื่อเซียง เรามุดรูหมาออกไปกันเถอะเจ้าค่ะ!" เรินเป่าชี้ไปที่รูหมา น้ำเสียงตื่นเต้น

พูดปุ๊บก็ทำปั๊บ ยังไม่ทันที่เถาเซียงจะห้าม หัวของเรินเป่าก็มุดเข้าไปแล้ว เหลือก้นป้อมๆ ค้างอยู่ข้างนอก

"คุณหนูน้อย ออกมาเถอะเจ้าค่ะ รูหมามันก็ไปโผล่หน้าจวนเหมือนกัน พวกเขาก็เห็นคุณหนูน้อยอยู่ดีนะเจ้าคะ" เถาเซียงรีบนั่งยองๆ พยายามจะดึงนางออกมา

"ท่านปรมาจารย์น้อยอยู่นี่!"

มีคนตาดีเห็นเรินเป่าที่กำลังมุดรูหมา จึงตะโกนบอกทุกคน

สายตาทุกคู่หันขวับมามองเรินเป่า ก่อนจะพร้อมใจกันนั่งยองๆ ลง

"ท่านปรมาจารย์น้อย ข้ายินดีจ่ายทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง เชิญท่านไปดูฮวงจุ้ยที่บ้านข้าหน่อยเถิดขอรับ"

"ท่านปรมาจารย์น้อย ข้าก็ยอมจ่ายหนึ่งหมื่นตำลึงเหมือนกัน ไปบ้านข้าก่อนเถอะ"

"ไปบ้านข้าสิ"

พวกเขาเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง สายตาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เรินเป่ายังไม่ได้ปริปากพูด พวกเขาก็แทบจะวางมวยกันแล้ว

เรินเป่างุนงง กะพริบตาปริบๆ ค่อยๆ ขยับตัวถอยหลัง

เถาเซียงช่วยดึงอยู่ด้านหลัง

"พี่สาวเถาจื่อเซียง ท่านบินเป็นไหมเจ้าคะ" เรินเป่าถาม

เถาเซียงส่ายหน้า "บ่าวทำไม่เป็นเจ้าค่ะ"

"ข้าทำเป็น!" ดวงตาของเรินเป่าเป็นประกาย "ข้านึกวิธีดีๆ ออกอีกแล้ว!"

เถาเซียงยังไม่ทันได้ถามว่าวิธีอะไร ร่างของนางก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ

ผู้ใหญ่ร่างท้วมอย่างนาง ถูกเด็กวัยสามขวบหิ้วขึ้นไปบนหลังคาเนี่ยนะ!

คุณหนูน้อยมีพลังช้างสารหรือยังไง!

"เอาล่ะ เราเดินบนนี้ก็ออกไปได้แล้วล่ะเจ้าค่ะ!" ใบหน้าจิ้มลิ้มของเรินเป่าเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ "ข้านี่ฉลาดจริงๆ เลย!"

เถาเซียงเอ่ยเสียงอ่อน "คุณหนูน้อยเจ้าคะ เราโดนจับได้แล้วเจ้าค่ะ"

หา? เรินเป่ามองลงไปข้างล่างอย่างงุนงง

ในตรอกเป่ยเซียง ดวงตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาที่เรินเป่า

หนีเร็ว!

เรินเป่าหิ้วเถาเซียงวิ่งไปบนหลังคาอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็เหาะเหินเดินอากาศ ความเร็วของนางทำให้คนข้างล่างตามไม่ทันเลยสักนิด

"ท่านปรมาจารย์น้อยคือเซียนน้อยลงมาจุติ!"

"เซียนน้อยลงมาจุติ เป็นบุญของแคว้นต้ายงของเราจริงๆ!"

เรินเป่าอดไม่ได้ที่จะเถียงกลับ "ข้าไม่ใช่เซียนน้อยนะ ข้าเป็นพญายมตัวน้อยต่างหาก!"

ณ จวนสกุลเว่ย เว่ยหวยฮ่าวนั่งอยู่ในห้องหนังสือ คอยชะเง้อมองออกไปข้างนอกอยู่ตลอดเวลา

"ท่านปู่ จวนสกุลซูถูกคนล้อมไว้หมดแล้ว เรินเป่าคงมาเรียนไม่ได้แล้วล่ะขอรับ" เว่ยจิ่งสิงกล่าว

เว่ยเจาเหยียนหน้าสลด เบะปาก "ข้าอยากเจอเรินเป่า"

"ข้ามาแล้ว!" เรินเป่าร่อนลงมาจากฟ้า เกาะหน้าต่างโบกมือทักทายคนข้างใน

เถาเซียงยืนอยู่บนพื้น ขาสองข้างไร้ความรู้สึก นางเกาะเสาไว้ พะอืดพะอมจนทนไม่ไหว ต้องอาเจียนออกมา

"พี่สาวเถาจื่อเซียง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ" เรินเป่ารีบหันไปถามด้วยความเป็นห่วง

เถาเซียงโบกมือ "ไม่... ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คุณหนูน้อยรีบเข้าไปเถอะ"

เรินเป่ารับคำ ปีนหน้าต่างเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นเว่ยหวยฮ่าวจ้องมองมา นางก็นึกขึ้นได้ว่าควรจะเข้าทางประตู

เรินเป่ายิ้มแหยๆ ยกมือป้อมๆ เกาหัว "ท่านปู่เว่ย ให้ข้าปีนออกไปใหม่ไหมเจ้าคะ"

มุมปากของเว่ยหวยฮ่าวอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขากวักมือเรียกนาง "เรินเป่า มานี่เร็ว วันนี้ถ้าเจ้าทบทวนบทเรียนเสร็จ ปู่จะพาไปเดินเล่นที่ถนนเสี่ยงโชค (ถนนซื้อขายหินหยก)"

เสี่ยงโชคหรือ!

ดวงตาของเรินเป่าเปล่งประกาย แค่ฟังก็รู้แล้วว่าต้องสนุกแน่ๆ!