บทที่ 55 เรินเป่าไปป่วนศาลเจ้าเล็กๆ แล้ว!

```

หนิงหว่านเอ๋อร์และหวังจือเหวินเดินทางมาถึงภูเขาอูซาน

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คนทั้งสองด้วยความประหลาดใจ

บุคลิกของหนิงหว่านเอ๋อร์ดูสง่างามและมั่นใจมากขึ้นกว่าตอนที่อยู่จวนสกุลหนิงเสียอีก ดูมีสง่าราศีของนายหญิงแห่งตระกูลอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนหวังจือเหวินก็มีใบหน้าอิ่มเอิบ หน้าตาแดงระเรื่อ ท่าทางกระฉับกระเฉง ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเคยเป็นคนป่วยหนักใกล้ตายมาก่อน

"ท่านปรมาจารย์น้อย" หนิงหว่านเอ๋อร์ทำเป็นมองไม่เห็นคนตระกูลหนิง เดินตรงไปที่รถม้า แล้วค้อมตัวทำความเคารพเรินเป่าอย่างนอบน้อม

เรินเป่าชะโงกหัวกลมๆ ออกมา "บันทึกการขุดทราย ท่านอ่านจบแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"

"อ่านจบแล้วเจ้าค่ะ" พอพูดถึงเรื่องนี้ หนิงหว่านเอ๋อร์ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์น้อยมากเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!"

ของขวัญวันแต่งงานที่เรินเป่ามอบให้นาง คือคัมภีร์บันทึกการขุดทรายที่สูญหายไปนาน

ตอนที่อยู่ตระกูลหนิง นางไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เรียนรู้วิชาขุดทราย และนางก็ไม่มีสิทธิ์ได้แตะต้องมันด้วยซ้ำ

แต่หลังจากได้รับคัมภีร์เล่มนี้ นางก็อ่านอย่างหลงใหล ศึกษาทั้งวันทั้งคืน

วิญญาณของผู้แต่งคัมภีร์เล่มนี้ยังไม่ได้ไปเกิดใหม่ แต่ได้ไปเป็นยมทูตอยู่ในนรกภูมิ เมื่อเห็นนางขยันขันแข็ง ก็เลยมาเข้าฝันสอนวิชาให้นางทุกคืน

เรินเป่าฟังไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของนาง จึงหันไปถาม "พี่สาว 'ความคาดหวัง' แปลว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ

หนิงหว่านเอ๋อร์เกาหัว นึกขึ้นได้ว่าท่านปรมาจารย์น้อยเพิ่งจะอายุแค่สามขวบ ต้องใช้คำง่ายๆ สั้นๆ อธิบายให้นางเข้าใจ

"แปลว่าจะไม่ทำให้ท่านขายหน้าไงล่ะเจ้าคะ!" นางอธิบาย

เรินเป่าเข้าใจแล้ว กำหมัดป้อมๆ ก่อนจะโบกมือไปมา "อย่าทำให้ข้าขายหน้านะเจ้าคะ! ไม่งั้นท่านลุงยมทูตขุดทรายจะไปเข้าฝันตามหลอกหลอนท่านแน่ๆ! ข้าไปก่อนล่ะเจ้าค่ะ"

เรินเป่าหันหน้าเดินมุ่งตรงไปยังศาลเจ้าเล็กๆ

"ท่านพี่ เมื่อกี้ท่านปรมาจารย์น้อยบอกว่าใครจะมาหาข้าตอนกลางคืนนะเจ้าคะ" เสียงของหนิงหว่านเอ๋อร์สั่นเครือเล็กน้อย

คนที่มาเข้าฝันสอนวิชานางทุกคืนคือผีหรอกหรือ? นางก็นึกว่าเป็นเทพเซียนเสียอีก!

หวังจือเหวินเอ่ยปลอบใจ "วิชาความรู้ถือเป็นความสามารถติดตัว เจ้าไปเถอะ ไปแสดงฝีมือช่วยชีวิตคนงานเหมืองออกมาให้ได้นะ"

หนิงหว่านเอ๋อร์พยักหน้า ก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปทางภูเขาอูซาน

นางมาที่นี่ เพื่อช่วยชีวิตคน

หนิงซื่อหน้าบึ้งตึง มองหนิงหว่านเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วก็เดินผ่านหน้านางไปราวกับไร้ตัวตน

"หว่านเอ๋อร์" ผู้อาวุโสตระกูลหนิงมองนาง "รบกวนเจ้าด้วยนะ"

หนิงหว่านเอ๋อร์พยักหน้ารับเบาๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคน นางค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในภูเขาอูซาน

หนิงเว่ยอวี้ ผู้สืบทอดที่ตระกูลหนิงทุ่มเทสั่งสอนมานานนับสิบปียืนหน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูกเลยสักอย่าง

นางล้มเหลวไม่เป็นท่า

หนิงหว่านเอ๋อร์ยืนท่ามกลางพายุทราย พนมมือสวดมนต์

หากปรารถนาให้เทพารักษ์ภูเขาปรากฏตัว จิตใจต้องบริสุทธิ์และศรัทธาอย่างแท้จริง

บทสวดนี้! ผู้อาวุโสตระกูลหนิงและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกขนลุกซู่ พวกเขาเคยได้ยินตำนานเล่าขานว่า บรรพบุรุษนักขุดทรายสามารถอัญเชิญเทพารักษ์ภูเขาได้ด้วยบทสวดนี้

แต่หนิงหว่านเอ๋อร์ไปเรียนรู้มาจากไหนล่ะ?

ท่านเทพารักษ์ภูเขา ได้โปรดทอดพระเนตรเถิด ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์กำลังติดอยู่ข้างใน ขอความเมตตาช่วยชีวิตพวกเขาทีเถิดเจ้าค่ะ

หนิงหว่านเอ๋อร์ภาวนาในใจ

ทันใดนั้น เสียงร้องอันเก่าแก่และกังวานก็ดังขึ้น ทุกคนรีบคุกเข่ากราบไหว้

เทพารักษ์ภูเขาแสดงปาฏิหาริย์แล้ว!

หนิงหว่านเอ๋อร์ลืมตาขึ้น ชี้ไปที่ตำแหน่งหลายจุด "ขุดตรงนี้!"

หนึ่งเค่อ (15 นาที) ต่อมา เหล่าคนงานเหมืองก็ตะเกียกตะกายออกมาจากปากถ้ำ แววตาเต็มไปด้วยความโล่งใจที่รอดตายมาได้

คุณหนูหว่านเอ๋อร์ช่วยชีวิตพวกเราไว้!

"คุณหนูหว่านเอ๋อร์!"

พวกเขาร้องไห้ด้วยความดีใจ ล้อมวงรอบหนิงหว่านเอ๋อร์ ร้องเพลงพื้นบ้านเพื่อเฉลิมฉลอง

หนิงหว่านเอ๋อร์ยิ้มกว้าง "ต้องขอบคุณท่านปรมาจารย์น้อยเรินเป่าและท่านอาจารย์ผีของข้าที่ช่วยชี้แนะ พวกท่านต้องไปขอบคุณพวกเขานะเจ้าคะ"

มีคนแซ่ผีด้วยหรือ?

แปลกจังเลยแฮะ!

"ขอบคุณท่านปรมาจารย์น้อย! ขอบคุณท่านอาจารย์ผี!"

เหล่าคนงานเหมืองส่งเสียงโห่ร้อง

เรินเป่าสัมผัสได้ว่าบุญบารมีเพิ่มขึ้นอีกแล้ว นางร้องอ๊ะด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะโบกมือป้อมๆ อย่างดีใจ "พี่สาวหว่านเอ๋อร์ช่วยพวกเขาออกมาได้แล้วล่ะ!"

ซูซูอิ่งลูบหัวนางเบาๆ เอ่ยว่า "นับจากวันนี้ไป สถานะของตระกูลหนิงคงจะเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือเลยล่ะ"

ณ ป่าอันเงียบสงบ ห่างจากเมืองหลวงห้าสิบลี้ มีศาลเจ้าเก่าแก่ซ่อนตัวอยู่

"ศาลเจ้าสมปรารถนา" เรินเป่ายืนอ่านป้ายหน้าประตู เอียงคอถามด้วยความสงสัย "พี่สาว ขออะไรก็สมหวังทุกอย่างเลยหรือเจ้าคะ"

ซูซูอิ่งยังไม่ทันก้าวเข้าศาลเจ้า ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ นางกุมขมับ "จะสมหวังหรือเปล่าพี่ก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ศาลเจ้านี้ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและอึดอัดมากเลยล่ะ"

"เชิญผู้มีจิตศรัทธาทั้งสองด้านในเลยขอรับ" เจ้าอาวาสเดินออกมารับ กวาดสายตามองพวกนาง ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ

พวกนางเป็นถึงคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ คงจะมีเงินบริจาคไม่น้อยแน่

เรินเป่าเดินตามเข้าไป พลางแหงนหน้ามองเจ้าอาวาส

"ผู้มีจิตศรัทธาตัวน้อย มีเรื่องอันใดอยากจะถามอาตมาหรือ" เจ้าอาวาสประสานมือ วางมาดผู้ทรงศีล เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เรินเป่าหันไปมองซูซูอิ่ง "พี่สาว ข้าพูดได้ไหมเจ้าคะ"

ซูซูอิ่งชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี นางพยักหน้า "เรินเป่าอยากจะพูดอะไร ก็พูดมาเถอะลูก"

วินาทีต่อมา เสียงใสแจ๋วของเรินเป่าก็ดังก้องไปทั่วศาลา

"ทำไมบนตัวท่านถึงมีกลิ่นเหล้ากลิ่นเนื้อล่ะเจ้าคะ? ไหนบอกว่านักบวชห้ามกินเนื้อสัตว์ไงล่ะ"

สายตาของผู้มาสักการะบูชาทุกคน หันขวับไปมองเจ้าอาวาสเป็นตาเดียว

เขามีรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ใบหน้าอวบอิ่ม เวลาเดิน เนื้อบนใบหน้าก็กระเพื่อมเป็นจังหวะ

สายตาของเจ้าอาวาสเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที "ผู้มีจิตศรัทธาตัวน้อย พูดเล่นแรงไปแล้วนะ"

เรินเป่าถูกผลไม้บนโต๊ะบูชาดึงดูดความสนใจ นางวิ่งเตาะแตะเข้าไป หยิบผลไม้ขึ้นมากัดกร้วม

"ทำไมเจ้าถึงเอาผลไม้บูชามากินล่ะ!" เจ้าอาวาสตวาดเสียงดัง

เรินเป่าชี้ไปที่รูปปั้นท้าวเวสสุวรรณ "แล้วทำไมท่านถึงเอาผ้าแดงปิดหน้าท่านลุงท้าวเวสสุวรรณไว้ล่ะ!"

พูดจบ นางก็ปีนขึ้นไปบนแท่นบูชาอย่างว่องไว หมายจะกระชากผ้าแดงออก

บรรดาผู้มาสักการะอ้าปากค้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เด็กน้อยวัยสามขวบคนนี้ ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเสียจริง

สายตาของเจ้าอาวาสเริ่มดุดันและลุกลาน ตะโกนลั่น "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

"ข้าไม่หยุดหรอก!" มือของเรินเป่าคว้าชายผ้าแดงไว้แล้ว เตรียมจะดึงออก

ยายมารร้าย! ยายมารร้ายมาจากไหนเนี่ย!

การปล่อยให้นางเข้ามาในศาลเจ้า เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดและน่าเสียใจที่สุดในชีวิตเขาเลย!

เมื่อเห็นว่าไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล เจ้าอาวาสก็เปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ้อนวอน "ท่านบรรพบุรุษตัวน้อย รีบลงมาเถอะนะ ขืนเปิดผ้าแดงออก ท่านจะล่วงเกินท่านท้าวเวสสุวรรณเอานะ ท่านจะโกรธลงโทษเอานะ เชื่อฟังข้าเถอะ ลงมาเถอะนะ"

"ไม่โดนหรอกเจ้าค่ะ ท่านลุงท้าวเวสสุวรรณเป็นคนขอให้ข้ามาช่วยเองนี่นา!" เรินเป่ายังคงดึงผ้าแดงต่อไป แต่มือของนางสั้นไปหน่อย ร่างอวบอ้วนจึงต้องพยายามปีนขึ้นไปอีกนิด

"เดี๋ยวก่อน!" เจ้าอาวาสหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากซูซูอิ่ง "ผู้มีจิตศรัทธาท่านนี้ ช่วยห้ามปรามน้องสาวของท่านทีเถิด"

ก่อนหน้านี้ เรินเป่าเคยเกริ่นไว้แล้วว่าจะมาทำเรื่องใหญ่ที่นี่

ซูซูอิ่งแม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเรื่องใหญ่นั้นคืออะไร แต่ขอเพียงเรินเป่าเป็นคนทำ ย่อมต้องมีเหตุผลของนางเสมอ

"ข้าก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน" ซูซูอิ่งแบมืออย่างจนใจ

สีหน้าของเจ้าอาวาสเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมอำมหิตทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "เด็กๆ! ฆ่านางซะ!"

ซูซูอิ่งตัดสินใจเด็ดขาด ชักมีดสั้นออกมาจ่อที่คอของเจ้าอาวาสทันที "ใครกล้าแตะต้องน้องสาวข้า ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ!"

เจ้าอาวาสตัวแข็งทื่อ เสียงสั่นเครือ "อย่าขยับนะ!"

ผู้มาสักการะบูชาต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าขยับเขยื้อน มาทำบุญดีๆ ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ!

เรินเป่ามือข้างหนึ่งกอดรูปปั้นไว้ มืออีกข้างจับผ้าแดง หันไปฉีกยิ้มหวานให้ทุกคน "ท่านลุงท่านป้า รีบลงเขาไปเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะมีการต่อสู้กันแล้วนะเจ้าคะ"

ทุกคนยืนอึ้ง จะหนีก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ได้

ซูซูอิ่งกำมีดสั้นแน่น ตวาดเสียงดัง "ฟังที่เรินเป่าบอก รีบลงเขาไปซะ!"

เมื่อได้สติ ทุกคนก็รีบวิ่งหนีออกจากศาลเจ้าอย่างไม่คิดชีวิต

...

"นายท่าน! แย่แล้วขอรับ! ลูกสาวของใต้เท้าซูไปที่ศาลเจ้า แล้วกำลังจะดึงผ้าแดงปิดหน้าท่านท้าวเวสสุวรรณออกขอรับ!" พระลูกวัดเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้ามาแจ้งข่าวที่จวนสกุลฟ่านในเมือง

ผู้นำตระกูลฟ่านตกใจสุดขีด "รีบเตรียมม้าเร็วเข้า!"

```