บทที่ 54 เทพเซียนถูกมนุษย์ต้มตุ๋น? ต้องให้เรินเป่าไปฟ้องร้องแล้วล่ะ!

หนูเงินตัวน้อยกระโดดแผล็วไปเกาะบนตัวเรินเป่า ร้องจี๊ดๆ "พญายมตัวน้อย ต่อไปนี้หนูน้อยตัวนี้เป็นของท่านแล้วนะขอรับ!"

ไม่ต้องรอให้ท้าวเวสสุวรรณอนุญาต

มันตัดสินใจสวามิภักดิ์ด้วยตัวเองเสร็จสรรพ

ท้าวเวสสุวรรณเบิกตากว้าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอาเถอะ ยอมก็ได้

เรินเป่าเล่นกับหนูเงินอย่างสนุกสนาน หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

"ข้าถูกคนหลอกใช้" ท้าวเวสสุวรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น

เรินเป่าร้องหา เงยหน้ามองเขาอย่างงุนงง "เป็นไปไม่ได้หรอกมั้งเจ้าคะ"

"เรินเป่าเอ๊ย เจ้ายังเด็กนัก ยังไม่รู้หรอกว่าจิตใจมนุษย์น่ะร้ายกาจแค่ไหน เรื่องมันยาวน่ะ" ท้าวเวสสุวรรณพูดไปก็ทำท่าจะร้องไห้ไป

โป๊ก! ก้อนทองคำก้อนเบ้อเริ่มร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ฟาดเข้าที่หัวท้าวเวสสุวรรณอย่างจัง

"ไอ้ท้าวเวสสุวรรณหน้าด้าน! กล้าดียังไงมาขโมยทองคำจากตำหนักของข้า แล้วยังเอามาประจบสอพลอพญายมตัวน้อยอีก สมควรแล้วที่โดนมนุษย์หลอก!" เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือตามมาทวงของคืน ชี้หน้าด่าท้าวเวสสุวรรณฉอดๆ

ดวงตาของเรินเป่าเปล่งประกายวิบวับ "ท่านปู่เทพแห่งโชคลาภ!"

"โอ้โฮ!" เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือเสียงอ่อนเสียงหวานลงทันที ประคองก้อนทองคำก้อนมหึมายื่นให้นาง "พญายมตัวน้อย นี่ปู่ให้เป็นของขวัญนะ"

เรินเป่าปีนขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนก้อนทองคำ ใช้มือป้อมๆ เคาะซ้ายทีขวาที ยิ้มแป้นอย่างมีความสุข "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่เทพแห่งโชคลาภ ข้าชอบมากๆ เลย!"

เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือใจละลายไปกับความน่ารักของนาง แทบจะอยากขนทองคำทั้งตำหนักมาประเคนให้หมด

ท้าวเวสสุวรรณถูกเบียดไปอยู่ตรงมุมห้อง มองด้วยสายตาตัดพ้อ

"ฮึ! ใครใช้ให้เจ้าโง่เองล่ะ" เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

เรินเป่าโบกมือป้อมๆ ไปมา "เอาล่ะๆ พวกท่านอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย เล่ามาสิเจ้าคะว่ามนุษย์หลอกเทพเซียนได้อย่างไร"

"เรื่องมันมีอยู่ว่า..." ท้าวเวสสุวรรณเพิ่งจะอ้าปาก

เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือก็ขัดขึ้น "งั้นก็เล่าแบบสรุปสิ!"

เรื่องมีอยู่ว่า ตระกูลฟ่าน ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวง ได้ย้ายสุสานบรรพบุรุษไปไว้ด้านหลังศาลเจ้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง และได้อัญเชิญรูปปั้นท้าวเวสสุวรรณ หนึ่งในสี่จตุโลกบาลไปประดิษฐานไว้ที่นั่น

แต่ทว่า พวกเขากลับใช้ผ้าแดงปิดหน้ารูปปั้นของเขาไว้

ทำให้ท้าวเวสสุวรรณมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น

ธูปเทียนที่ชาวบ้านนำมาสักการะบูชาเทพเจ้า กลับตกเป็นของบรรพบุรุษตระกูลฟ่านไปเสียหมด

เมื่อสวรรค์เบื้องบนทราบเรื่อง ก็เรียกตัวท้าวเวสสุวรรณไปสอบสวนทันที

ท้าวเวสสุวรรณรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

อยู่ดีๆ ก็มีคดีมาหล่นทับซะงั้น

เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือหุบยิ้มเยาะเย้ย "ตระกูลฟ่านนี่ช่างเหิมเกริมนัก! กล้าดีอย่างไรมาหลอกลวงเบื้องบนเบื้องล่างแบบนี้ ผลกรรมที่ตามมาคงหนักหนาสาหัสน่าดู"

เรินเป่าฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ นางทำหน้างุนงง "ขนาดท่านเป็นเทพเซียนยังโดนหลอกเลย แล้วข้าที่เป็นแค่พญายมตัวน้อยวัยสามขวบ จะไปช่วยอะไรท่านได้ล่ะเจ้าคะ"

ท้าวเวสสุวรรณรีบอธิบาย "ได้สิ! ก็เจ้าเป็นพญายมผู้กุมชะตาความเป็นความตายของมนุษย์นี่นา สวรรค์ให้เวลาข้าสามวันในการจัดการเรื่องนี้ ถ้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะถูกลงโทษให้จุติลงไปเป็นเทพารักษ์ ต้องสร้างผลงานช่วยเหลือชาวบ้าน รวบรวมธูปเทียนบูชาให้ครบสามร้อยปีถึงจะได้กลับสวรรค์"

ยิ่งพูดยิ่งเศร้า

ท้าวเวสสุวรรณปาดน้ำตา "พญายมตัวน้อยอ่า! ข้าอุตส่าห์บำเพ็ญเพียรกว่าจะเป็นเทพเซียนได้ ข้าไม่อยากกลับไปตกระกำลำบากบนโลกมนุษย์อีกแล้ว!"

เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือทำหน้าเอือมระอา "ใครใช้ให้เจ้าตาถั่วเองล่ะ ตอนนี้มาร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าพญายมตัวน้อย ไม่อายบ้างหรือไง!"

"ข้าไม่อาย!" ท้าวเวสสุวรรณหน้าด้านขั้นสุด ดึงแขนเสื้อเรินเป่าแกว่งไปมา "พญายมตัวน้อย ช่วยท่านลุงเวสสุวรรณหน่อยเถอะนะ นะ"

เรินเป่าถามเสียงอ่อน "จะให้ช่วยยังไงล่ะเจ้าคะ"

ท้าวเวสสุวรรณหน้าบาน "ก็แค่เก็บวิญญาณคนตระกูลฟ่านไปให้หมด พอพวกเขาได้รับผลกรรม คดีความของข้าก็จะถือเป็นอันยุติไงล่ะ"

"ไอ้แก่บ้า! กล้าดียังไงมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้!" ยายเมิ่งเดินทางมาจากนรกภูมิ คว้าไม้เท้าฟาดใส่ท้าวเวสสุวรรณไม่ยั้ง

ยมทูตดำ ยมทูตขาว ยมทูตหัววัว และยมทูตหน้าม้า ต่างก็มายืนขนาบข้างเรินเป่า จ้องหน้าท้าวเวสสุวรรณเขม็ง

เตรียมพร้อมลุยเต็มที่!

เทพแห่งโชคลาภทิศเหนือเห็นท่าไม่ดี รีบเผ่นหนี ทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียว "พญายมตัวน้อย วันหลังปู่มาเยี่ยมใหม่นะ!"

เรินเป่าดีใจมากที่เห็นเหล่าวิญญาณผู้พิทักษ์ขึ้นมาหานาง เอ่ยทักทายทุกคนเสียงเจื้อยแจ้ว

เหล่าวิญญาณผู้พิทักษ์ใจอ่อนยวบ หันไปโกรธท้าวเวสสุวรรณแทน!

มันกล้าดียังไงมาหลอกเด็กสามขวบ!

ยายเมิ่งจ้องท้าวเวสสุวรรณด้วยสีหน้าดุดัน "แม้ตระกูลฟ่านจะทำผิดมหันต์ แต่อายุขัยของพวกเขายังไม่สิ้นสุด ต่อให้เป็นพญายมก็ไม่อาจเก็บวิญญาณไปซี้ซั้วได้ พญายมตัวน้อยของข้ายังไร้เดียงสา เชิญท้าวเวสสุวรรณกลับไปเถอะ!"

ยมทูตดำเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ยายเมิ่งจะไปต่อล้อต่อเถียงกับมันทำไม! กล้ามาหลอกใช้พญายมตัวน้อย ข้าจะอัดมันให้น่วมเลย!"

"เดี๋ยวก่อนๆ เข้าใจผิดแล้ว" ท้าวเวสสุวรรณปาดเหงื่อเย็น "ข้าขอตัวก่อนล่ะ ลาก่อน"

"ท่านยายเมิ่ง ท่านโกรธหรือเจ้าคะ" เรินเป่ายื่นมือไปหายายเมิ่ง

ยายเมิ่งเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม สวมกอดเรินเป่า "แค่เห็นหน้าเรินเป่า ยายก็อารมณ์ดีแล้วล่ะ"

เรินเป่ากอดคอยายเมิ่งแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "ข้าเห็นท่านยายเมิ่งกับท่านลุงยมทูต ข้าก็ดีใจเหมือนกันเจ้าค่ะ!"

ยมทูตขาวเอ่ยขึ้น "ตระกูลฟ่านทำผิดกฎสวรรค์ร้ายแรงขนาดนี้ ดีไม่ดีอาจจะส่งผลกระทบมาถึงเรินเป่าด้วยนะ"

"ทำไมล่ะ!" ยมทูตดำหัวเสีย "เรินเป่าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยสักหน่อย!"

ยายเมิ่งอธิบาย "เรินเป่าอาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ แต่กลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติในเมืองหลวง ถ้าสวรรค์เบื้องบนเอาเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็คงหนีไม่พ้นความรับผิดชอบหรอก"

ยมทูตดำร้อนใจ "แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ"

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงัน

ยายเมิ่งหันไปมองเรินเป่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรินเป่า เจ้าต้องไปดูที่ศาลเจ้าแห่งนั้นด้วยตัวเอง แล้วเขียนรายงานฟ้องสวรรค์ ขอให้ฟ้าผ่าทำลายศาลเจ้านั่นเสีย!"

เหล่าวิญญาณผู้พิทักษ์ต่างมองเรินเป่าด้วยสายตาที่เป็นกังวลปนคาดหวัง

เรินเป่ากำหมัดน้อยๆ แน่น "ได้เลยเจ้าค่ะ!"

.........

อีกด้านหนึ่ง ณ จวนสกุลหนิง กำลังเกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด

"ข้าไม่ยอมให้หว่านเอ๋อร์ไปที่ภูเขาอูซานเด็ดขาด! นั่นมันอาณาเขตของตระกูลหนิง จะให้คนนอกเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้อย่างไร" หนิงซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดื้อดึง

หากนางยอมไปตามหนิงหว่านเอ๋อร์มา ก็เท่ากับเป็นการประกาศให้โลกรู้ว่า นางจัดลำดับพี่น้องผิดพลาดจนทำให้ภูเขาถล่ม

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงโกรธจนลุกขึ้นยืน "นี่มันเวลาคอขาดบาดตายนะ! ท่านยังจะมาห่วงหน้าตาตัวเองอยู่อีกหรือ! ท่านสั่งให้ข้าไปขอความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์น้อย ข้าก็ไปแล้ว แต่พอท่านปรมาจารย์น้อยชี้แนะมา ท่านกลับไม่ยอมทำตาม ท่านกำลังจะพาดันตระกูลหนิงไปสู่ความพินาศนะ!"

สีหน้าของหนิงซื่อเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด "สิ่งที่ท่านปรมาจารย์น้อยพูดมา อาจจะไม่จริงก็ได้ นางเพิ่งจะสามขวบเองนะ!"

"ท่านมันดื้อด้านเกินเยียวยา!" ผู้อาวุโสตระกูลหนิงกระอักเลือดออกมาคำโต หงายหลังล้มตึง "ตระกูลหนิงจะต้องล่มสลายในมือท่านแน่ๆ!"

ดวงตาของหนิงซื่อแดงก่ำ เน้นเสียงทีละคำ "ไม่มีทาง! เด็กๆ ไปตามคุณหนูใหญ่มา เราจะขึ้นเขาอูซานกัน!"

หนิงซื่อดันทุรัง พาหนิงเว่ยอวี้ขึ้นไปบนภูเขาอูซาน "เว่ยอวี้ แสดงฝีมือให้พวกเขาเห็นสิ อัญเชิญเทพารักษ์ภูเขามาช่วยคนงานเหมืองออกมา เพื่อพิสูจน์ว่าแม่ไม่ได้ตัดสินใจผิด และเจ้าก็ไม่ได้เป็นตัวปลอม"

ภูเขาทุกแห่งล้วนมีเทพารักษ์คอยปกปักรักษา ผู้สืบทอดวิชาทำทรายตัวจริงสามารถสื่อสารและขอความช่วยเหลือจากเทพารักษ์ภูเขาได้

หนิงเว่ยอวี้พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น นางเองก็ต้องการพิสูจน์ตัวเองเช่นกัน

นางหลับตาลง บริกรรมคาถา

ชั่วพริบตาเดียว พายุก็พัดกระหน่ำ แผ่นดินสั่นสะเทือน

หนิงซื่อดีใจสุดขีด มาแล้ว! เทพารักษ์ภูเขาปรากฏตัวแล้ว!

นางไม่ได้ทำผิด! เรินเป่าต่างหากที่คำนวณผิดพลาด!

แต่ทว่าในวินาทีต่อมา สิ่งที่พวกนางรอคอยกลับไม่ใช่เทพารักษ์ภูเขา แต่กลับเป็นภูเขาอีกลูกที่ถล่มครืนลงมา!

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงที่ฝืนสังขารตามมาด้วย มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "จบสิ้นแล้ว! คราวนี้ตระกูลหนิงจบสิ้นแล้วจริงๆ!"

รถม้าของตระกูลซูแล่นผ่านภูเขาอูซานพอดี คนขับรถเห็นความผิดปกติ จึงหยุดรถ ไม่กล้าขับฝ่าไป

เรินเป่าชะโงกหน้าออกไปดูด้วยความสงสัย เห็นคนตระกูลหนิงยืนออกันอยู่ตรงลานกว้าง แต่กลับไม่เห็นหนิงหว่านเอ๋อร์

นางขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "ทำไมพวกเขาถึงดื้อแบบนี้นะ แค่ไปตามพี่สาวหว่านเอ๋อร์มา ก็ช่วยคนงานออกมาได้แล้วแท้ๆ!"

ซูซูอิ่งมองตามไป หันไปสั่งเถาเซียง "ขี่ม้าไปที่จวนสกุลหวังด่วน ไปเชิญคุณหนูรองตระกูลหนิงมาที่นี่ที"