บทที่ 53 เทพเซียนลงมาหาเรินเป่าถึงที่!

"พญายมตัวน้อย~"

ท้าวเวสสุวรรณผู้พิทักษ์ทิศเหนือจำแลงกายเป็นมนุษย์ แอบลอบเข้ามาในจวนสกุลซูที่ตรอกเป่ยเซียง ยืนอยู่ข้างเตียง พลางส่งเสียงเรียกเรินเป่าที่กำลังหลับสนิท

เรินเป่ายกมือป้อมๆ ปิดหู นางง่วงมาก อยากนอนแล้ว

"พญายมตัวน้อย~ ลุงมีเรื่องให้ช่วย ตื่นเร็วเข้า"

ท้าวเวสสุวรรณก้มหน้าลงกระซิบข้างหู

เพียะ!

เรินเป่าฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าเขาอย่างจัง ใบหน้าดุดันน่าเกรงขามของท้าวเวสสุวรรณถึงกับขึ้นรอยแดงเถือก

เถาเซียงที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวรีบวิ่งเข้ามาดู พอเห็นชายร่างใหญ่กำยำยืนอยู่หน้าเตียงเรินเป่า นางก็ตกใจสุดขีด คว้าเก้าอี้ไม้เตรียมฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขา พร้อมกับกรีดร้องลั่น

"ช่วยด้วย! มีโจรบุกเข้ามาในห้องคุณหนูน้อย!"

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งจวนสกุลซูก็เกิดความโกลาหล!

ประตูห้องทุกบานถูกเปิดผาง ทุกคนต่างวิ่งตรงมาที่ห้องของเรินเป่าโดยพร้อมเพรียง

ท้าวเวสสุวรรณหลบเก้าอี้ได้อย่างว่องไว หันมาเผชิญหน้ากับเถาเซียง

"อย่าเพิ่งโวยวายไป ข้าเป็นเทพเซียนบนสวรรค์ เจ้ามีพรปรารถนาอะไรก็บอกมาได้เลย ข้าจะบันดาลให้เป็นจริง"

เขาเอามือไพล่หลัง วางมาดผู้ทรงศีล

คิดในใจว่า คราวนี้คงเอาอยู่แน่

มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะปฏิเสธเทพเซียนได้ล่ะ นางต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ

"ไอ้คนบ้า!" เถาเซียงที่ฟาดพลาดไปทีหนึ่ง พอได้ยินคำพูดของเขาก็ยิ่งโมโห "ตอนนี้ข้ามีความปรารถนาเดียว คืออยากจะตีเจ้าให้ตายไงล่ะ!"

ท้าวเวสสุวรรณเบิกตากว้าง "!"

สาวใช้ข้างกายพญายมตัวน้อย ทำไมถึงได้ดุร้ายขนาดนี้!

ปัง! เก้าอี้ลอยละลิ่วมาอีกรอบ ท้าวเวสสุวรรณอันตรธานหายตัวไปจากตรงนั้นทันที

คนหายไปไหนแล้ว! เถาเซียงเบิกตากว้างด้วยความงุนงง ในจังหวะนั้นเอง ซูเสวียนเช่อและคนอื่นๆ ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"คนร้ายอยู่ไหน!"

"ใครกล้ามาแตะต้องเรินเป่าของข้า!" เผยอวี้หรูถือดาบเล่มเขื่องไว้ในมือทั้งสองข้าง สีหน้าดุดันเอาเรื่อง

เรินเป่าถูกเสียงเอะอะปลุกให้ตื่น นางขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งทำปากยื่น

พอมองดูสถานการณ์รอบห้อง ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่สาว ทำไมทุกคนถึงมารวมตัวกันในห้องเรินเป่าล่ะเจ้าคะ!" นางเอียงคอมองด้วยความงุนงง

เถาเซียงรีบอธิบายด้วยความสับสน "เมื่อกี้มีผู้ชายคนนึงลอบเข้ามาจริงๆ นะเจ้าคะ ตอนที่บ่าวถือเก้าอี้จะฟาดเขา จู่ๆ เขาก็หายวับไปเลยเจ้าค่ะ"

"ผีหรือเปล่า" เผยอวี้หรูหน้าซีดเผือด รีบวางดาบลง แล้วพุ่งเข้าไปกอดเรินเป่าไว้ พลิกตัวดูซ้ายทีขวาที

เรินเป่าทำจมูกฟุดฟิด เอ๊ะ? นางได้กลิ่นอายของเทพเซียนนี่นา

"ท่านแม่ ข้ารู้แล้วว่าใครมาหา! ผีมันกลัวข้า ไม่กล้าเข้าใกล้ข้าหรอกเจ้าค่ะ" เรินเป่าซุกหน้าออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเผยอวี้หรู

ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดคุยเล่นกับเรินเป่าพักหนึ่ง

มีเพียงเถาเซียงที่ยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจ

ไม่ใช่ผี งั้นก็แปลว่าเป็น... เทพเซียนจริงๆ น่ะสิ!

ตายแล้ว นางไปล่วงเกินเทพเซียนเข้าเสียแล้ว จะมีชีวิตรอดไปถึงพรุ่งนี้ไหมเนี่ย!

"คุณหนูน้อยเจ้าคะ คนของจวนสกุลหนิงแบกหีบทองคำมาสิบกว่าใบ บอกว่ามาขอเข้าพบเจ้าค่ะ"

พ่อบ้านยังพูดไม่ทันจบประโยค

ร่างเล็กๆ ของเรินเป่าก็พุ่งพรวดผ่านหน้าเขาไปอย่างรวดเร็ว พอเขาหันไปมอง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

เรินเป่าไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว

พ่อบ้านพึมพำกับตัวเอง "คุณหนูน้อยบินได้จริงๆ ด้วยแฮะ"

ก้อนทองคำสีเหลืองอร่ามส่องประกายระยิบระยับบรรจุอยู่เต็มหีบทั้งสิบกว่าใบ พอเรินเป่าก้าวเข้ามาในห้องโถงหลัก นางก็ร้องว้าวเสียงดัง วิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ เข้าไปหาหีบทองคำ ลูบคลำใบนั้นทีใบนี้ที

สวยจังเลย!

นางชอบมาก!

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงที่มาด้วยตัวเอง เห็นเรินเป่ามีสีหน้าเบิกบาน ก็รีบเอ่ยปากขอร้อง "ท่านปรมาจารย์น้อย จะกรุณาเดินทางไปที่ภูเขาอูซานกับข้าน้อยสักครั้งได้ไหมขอรับ"

เรินเป่ากำลังจะพยักหน้ารับ

จู่ๆ ก้อนทองคำขนาดมหึมานับสิบก้อนก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า หล่นตุบๆ ลงมากองเป็นภูเขาทองคำขนาดย่อมอยู่แทบเท้านาง

ทุกคนตกตะลึง แหงนหน้ามองเพดาน ฟ้าประทานเงินทองลงมาหรือนี่!

ตึง! ตึง! ตึง!

ตามมาด้วยไข่มุกราตรีขนาดเท่ากำปั้นอีกนับสิบเม็ดร่วงหล่นลงมา แสงสว่างนวลตาที่เปล่งประกายออกมานั้นช่างแสบตายิ่งนัก

ท้าวเวสสุวรรณก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

เถาเซียงเบิกตากว้าง ย่อตัวลงหลบอยู่ด้านหลังเรินเป่าโดยอัตโนมัติ "คุณหนูน้อย ข้ากลัวเจ้าค่ะ"

สายตาของเรินเป่าไม่ได้ละไปจากภูเขาทองคำเลยแม้แต่น้อย พอได้ยินเสียงเถาเซียง นางก็ยกมือป้อมๆ เอื้อมไปลูบหัวเถาเซียงเบาๆ "พี่สาวเถาจื่อเซียงไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะปกป้องท่านเอง!"

ท้าวเวสสุวรรณแอบไปรีดไถไข่มุกราตรีมาจากพญามังกรสมุทรตะวันออก แล้วก็ไปขโมยก้อนทองคำมาจากเทพแห่งโชคลาภทิศเหนือ

พญายมตัวน้อย ชอบทองคำ!

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!

ท้าวเวสสุวรรณมั่นใจว่าคราวนี้เขาต้องทำสำเร็จแน่ "เรินเป่า ลุงมีเรื่องให้ช่วย เจ้าไปกับลุงก่อนนะ"

"ไม่ได้นะ! เรื่องแบบนี้ต้องมาก่อนได้ก่อนสิ ตระกูลหนิงของข้ามาขอพบท่านปรมาจารย์น้อยก่อนนะ!" ผู้อาวุโสตระกูลหนิงได้สติกลับมา แม้ชายร่างใหญ่ตรงหน้าจะทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นและอยากจะคุกเข่าศิโรราบ แต่ตระกูลหนิงกำลังตกอยู่ในอันตราย ต่อให้กลัวแค่ไหนก็ต้องสู้ เขาฝืนใจตะโกนเถียง

ท้าวเวสสุวรรณแค่นเสียงเหอะ ชี้ไปที่ภูเขาทองคำและไข่มุกราตรี "โลกมนุษย์ของพวกเจ้ามีคำกล่าวว่า 'ใครให้ราคาสูงกว่า คนนั้นก็ได้ไป' ไม่ใช่หรือไง ข้าจ่ายเยอะกว่าเจ้า เพราะงั้นเรินเป่าก็ต้องไปกับข้า"

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงยังคงเถียงคอเป็นเอ็น "เกิดเป็นคนต้องรู้จักละอายใจบ้างสิ! ท่านทำแบบนี้มันปล้นกันชัดๆ ไร้ศีลธรรมสิ้นดี!"

ท้าวเวสสุวรรณตอบหน้าตาย "ก็ข้าไม่ใช่คนนี่"

เถาเซียง : "!"

นางยอมแพ้แล้วจริงๆ

ตอนนั้นเอง เรินเป่าก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมชายร่างใหญ่ตรงหน้าถึงดูคุ้นตานัก นางเท้าสะเอว ถลึงตาใส่ท้าวเวสสุวรรณอย่างดุดัน "ท่านก็คือท่านลุงเวสสุวรรณที่ขโมยก้อนทองคำของท่านปู่เทพแห่งโชคลาภไปใช่ไหม!"

ท้าวเวสสุวรรณชะงักไป รีบฉีกยิ้มประจบประแจง "เรินเป่าอา ฟังลุงอธิบายก่อนนะ"

ชิ! เรินเป่าสะบัดหน้าหนี

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงเห็นดังนั้นก็ดีใจ คิดว่าตัวเองมีความหวังแล้ว จึงรีบก้าวเข้าไปหา "ท่านปรมาจารย์น้อย ถ้างั้น..."

"ข้ากับตระกูลหนิงไม่มีวาสนาต่อกันแล้วล่ะเจ้าค่ะ ไปไม่ได้หรอก พวกท่านเอาทองคำกลับไปเถอะ" เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก

ความหวังของผู้อาวุโสตระกูลหนิงพังทลายลงทันที เขาทรุดตัวลงคุกเข่า ร้องไห้ฟูมฟาย "ท่านปรมาจารย์น้อยยังโกรธเรื่องที่พวกเราตาบอด ล่วงเกินท่านอยู่ใช่ไหมขอรับ พวกเราผิดไปแล้วจริงๆ

ภูเขาอูซานถล่มลงมา คนงานขุดทรายถูกฝังอยู่ข้างในตั้งมากมาย ถ้าไม่รีบเข้าไปช่วย พวกเขาต้องตายกันหมดแน่ๆ เลยนะขอรับ"

เรื่องความเป็นความตายของคนหลายชีวิต

เรินเป่าขมวดคิ้ว รีบยกมือป้อมๆ ขึ้นมาคำนวณดวงชะตา "พวกท่านไปหาพี่สาวหว่านเอ๋อร์สิเจ้าคะ พานางไปที่ภูเขาอูซาน นางจะช่วยคนที่ติดอยู่ข้างในออกมาได้เองแหละเจ้าค่ะ"

"ท่านปรมาจารย์น้อยช่วยไปกับคุณหนูรองด้วยเถิดขอรับ" ผู้อาวุโสตระกูลหนิงมองเรินเป่าด้วยสายตาวิงวอน

ท้าวเวสสุวรรณเดาะลิ้น "ก็บอกแล้วไงว่าคนที่มีวาสนาต่อกันคือคุณหนูรองตระกูลพวกเจ้า ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง! ถ้าชักช้ากว่านี้ พวกคนงานได้ตายกันหมดจริงๆ แน่!"

ภัยพิบัติบางอย่างก็เป็นชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นเคราะห์กรรมที่ต้องเผชิญ เรินเป่าเป็นถึงพญายมแห่งนรกภูมิ นางไม่ควรปรากฏตัวในสถานการณ์เช่นนี้

หากนางปรากฏตัว จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง และนางจะต้องแบกรับผลกรรมนั้นไว้เอง

เว้นเสียแต่ว่าคนผู้นั้นจะมีวาสนาผูกพันกับเรินเป่า

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงสะดุ้งสุดตัว รีบกล่าวขอบคุณแล้วรีบกลับไปแจ้งให้หนิงซื่อทราบทันที

เขาจดจำไว้ขึ้นใจเลยว่า ทางรอดของตระกูลหนิงขึ้นอยู่กับหนิงหว่านเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้น

"เรินเป่า พญายมตัวน้อย~" ท้าวเวสสุวรรณเดินวนรอบตัวเรินเป่า ทำหน้าตาประจบสอพลอ "ช่วยลุงสักเรื่องเถอะนะ นะ"

เรินเป่าทำปากยื่น "ไม่เอา ท่านขโมยก้อนทองคำของข้านี่นา"

ท้าวเวสสุวรรณ : "......"

ทำไมถึงยังฝังใจอยู่อีกเนี่ย! ก็บอกว่าพญายมตัวน้อยชอบทองคำไง เขาอุตส่าห์แบกก้อนทองคำมาให้ตั้งเยอะ ทำไมถึงยังไม่ยอมยกโทษให้เขาอีกล่ะ

"ลุงผิดไปแล้ว" ท้าวเวสสุวรรณเอ่ยขอโทษ ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเรินเป่า เอามือเท้าคางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เริ่มบีบน้ำตาแสร้งทำตัวน่าสงสาร "เรินเป่า ลุงไปก่อเรื่องใหญ่มา ถ้าเจ้าไม่ช่วยลุง ลุงต้องแย่แน่ๆ เลย"

เรินเป่ากลอกตาไปมา นิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่หนูเงินตัวน้อยบนตัวเขา "งั้นท่านเอาหนูตัวนั้นให้ข้าสิ แล้วข้าจะยอมฟังเรื่องของท่าน"