บทที่ 52 ส่งวิญญาณเด็กน้อย ภูเขาอูซานของตระกูลหนิงถล่ม!

ลานบ้านตระกูลหลิน มีธูปสามดอกปักอยู่บนโต๊ะหิน พร้อมด้วยอาหารคาวหวานและผลไม้วางเรียงรายเต็มโต๊ะ

เยว่หล่างและซิงซูสวาปามเนื้อบนโต๊ะอย่างตะกละตะกลาม พวกเขาหิวโหยมานานแสนนาน

เรินเป่ายืนดูอยู่ข้างๆ พลางกลืนน้ำลายเอื๊อก แอบลอบมองซูเสวียนเช่อ ก่อนจะยื่นมือป้อมๆ หมายจะหยิบน่องไก่บนโต๊ะ

"วันนี้ห้ามกินอีกแล้วนะ ขืนกินเข้าไปพุงได้กางจนจุกอีกแน่"

จังหวะที่มือของเรินเป่ากำลังจะเอื้อมถึงน่องไก่ ซูเสวียนเช่อก็คว้ามือเล็กๆ นั้นไว้เสียก่อน

เรินเป่ากะพริบตาปริบๆ ยกมือไหว้ประหลกๆ ส่งสายตาออดอ้อนน้ำตาคลอเบ้า "ท่านพ่อ ขอกินน่องไก่แค่น่องเดียว น่องเดียวเท่านั้นนะเจ้าคะ นะๆๆ~"

น่ารักเกินไปแล้ว!

ซูเสวียนเช่อใจแข็งได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที ก็ต้องยอมพ่ายแพ้ "ชิ้นเดียวเท่านั้นนะ"

"เย้!" เรินเป่าดีใจจนเนื้อเต้น หยิบน่องไก่มากัดคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

คนตระกูลหลินที่ยืนดูอยู่รอบๆ ต่างก็รู้สึกว้าวุ่นใจ

โดยเฉพาะหลินเจ๋อ

เมื่อเขารู้ว่าสิ่งลี้ลับที่สิงอยู่ในบ้านและไม่ยอมไปไหน คือผีเด็กวัยห้าขวบสองตน แถมยังเป็นฝาแฝดชายหญิงอีก เขาก็ถึงกับมึนงงไปหมด

ท่านนักบวชน้อยบอกว่าเขาเป็นพ่อของเด็กสองคนนี้

หรือว่า...

"อิ่มจังเลย!" ซิงซูลูบพุงกลมๆ ของตัวเองพลางเรอออกมาเสียงดัง นี่เป็นมื้อแรกที่นางได้กินอิ่มตั้งแต่ตายมา นางหันไปมองเรินเป่า ส่งยิ้มหวาน "ขอบคุณนะเจ้าคะ พี่สาวพญายม"

เยว่หล่างชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเรินเป่า

พญายมในจินตนาการของเขากับความจริง ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เรินเป่าเป็นแค่ก้อนแป้งน้อยนุ่มฟูและน่ารักน่าชัง

"ขอบคุณขอรับ" เยว่หล่างเอ่ยขอบคุณ

"ข้าเป็นพญายมตัวน้อย การดูแลผีน้อยอย่างพวกเจ้าก็เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วล่ะ!" เรินเป่าแทะน่องไก่พลางยิ้มจนตาหยี "เดี๋ยวข้าจะส่งพวกเจ้าลงไปเกิดใหม่ที่นรกภูมินะ"

ผีเด็กแฝดชะงักไป ซิงซูเอ่ยเสียงสั่น "พี่สาวพญายม พวกเรายังไม่อยากลงนรกไปเกิดใหม่เลยเจ้าค่ะ"

"ทำไมล่ะเจ้าคะ" เรินเป่าไม่เข้าใจจริงๆ

พวกเขาอายุยังน้อย ถือเป็นเด็กที่ตายก่อนวัยอันควร ไม่มีสิทธิ์ตั้งป้ายหลุมศพ ไม่มีใครเซ่นไหว้บูชา การร่อนเร่เป็นวิญญาณอยู่ในโลกมนุษย์นั้นน่าสงสารมาก

แต่ถ้าพวกเขาลงนรกไป ไม่นานก็จะได้กลับมาเกิดใหม่แล้วนี่นา

เยว่หล่างจ้องมองหลินเจ๋อ เม้มริมฝีปากแน่น บนตัวเขามีแรงอาฆาตแค้นแผ่ซ่านออกมา

หลินเจ๋อสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างร้อนแรง เขาขยับริมฝีปาก เอ่ยด้วยความยากลำบาก "ท่านนักบวชน้อย ช่วยเปิดตาให้ข้าหน่อยได้ไหมขอรับ ข้าอยากเห็นพวกเขา"

เรินเป่าพยักหน้ารับ

พริบตาต่อมา เมื่อหลินเจ๋อมองเห็นผีเด็กแฝด เขาก็ต้องเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

คนตระกูลหลินจ้องมองเขม็ง แทบจะไม่กล้าหายใจ

"เห็นอะไรหรือเจ้าคะ" หลิวซื่อ ภรรยาของหลินเจ๋อรีบซัก

หลินเจ๋อน้ำตาไหลพราก "ลูก... ลูกแฝดชายหญิงของเราที่ตายไปเมื่อห้าปีก่อนไงล่ะ"

หลิวซื่อเอามือยันขอบโต๊ะไว้แน่น รูม่านตาหดเกร็ง พึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เป็นเยว่หล่างกับซิงซูจริงๆ หรือ!"

นางหันไปมองเรินเป่าด้วยสายตาวิงวอน ทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น "ท่านนักบวชน้อย ข้าอยากเห็นหน้าลูกๆ เจ้าค่ะ"

"ได้สิเจ้าคะ" เรินเป่ารับคำ

ท่านยายเมิ่งเคยสอนไว้ว่า วิญญาณที่ไม่ยอมลงนรกไปเกิดใหม่ ส่วนใหญ่ล้วนมีห่วงผูกพัน เมื่อห่วงนั้นได้รับการคลี่คลาย พวกเขาก็จะไม่หนียมทูต และยอมลงนรกไปแต่โดยดี

เมื่อหลิวซื่อได้เห็นหน้าลูกแฝด น้ำตาก็ทะลักทลายออกมาดั่งเขื่อนแตก รู้สึกเหมือนมีก้อนสำลีจุกอยู่ที่คอจนกลืนน้ำลายแทบไม่ลง

"ลูกแม่... ลูกของแม่" หลิวซื่อพุ่งเข้าไปหมายจะกอดลูกทั้งสอง แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า วิญญาณนั้นไร้ซึ่งตัวตนให้สัมผัส

"ท่านแม่" ซิงซูมองมารดาด้วยสายตาโหยหา พยายามจะเข้าไปหา

เยว่หล่างดึงมือน้องสาวไว้ "ซิงซู เราตายไปแล้ว เข้าใกล้ท่านแม่มากไม่ได้นะ"

ซิงซูน้ำตาคลอเบ้า

หลินเจ๋อเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาไม่คาดคิดเลยว่า สิ่งลี้ลับที่เขาคิดว่าเป็นวิญญาณร้าย จะกลายเป็นสายเลือดของเขาเอง

เมื่อห้าปีก่อน หลิวซื่อคลอดลูกยาก หมอตำแยถามเขาว่าจะเลือกเก็บชีวิตแม่หรือชีวิตเด็กไว้ เขาเลือกภรรยา

ลูกแฝดชายหญิงจึงสิ้นลมหายใจตั้งแต่แรกคลอด

เพิ่งจะหนึ่งปีมานี้เอง ที่พวกเขาสองสามีภรรยาเริ่มทำใจยอมรับความสูญเสียได้ และเพิ่งจะให้กำเนิดลูกสาวเมื่อไม่กี่วันก่อน

เรินเป่าถามผีเด็กแฝด "พวกเจ้ามีอะไรอยากจะถาม ก็รีบถามสิเจ้าคะ!"

เยว่หล่างเม้มริมฝีปาก พยายามปั้นหน้าขรึม "ทำไมท่านพ่อถึงทิ้งข้ากับซิงซูล่ะ พอมีน้องสาวใหม่ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ลืมพวกเราไปหมดเลย"

คำพูดของลูกชาย ราวกับมีดกรีดลงกลางใจหลิวซื่อ นางร้องไห้ฟูมฟาย พยายามอธิบาย "แม่ขอโทษนะลูก เป็นเพราะแม่ไม่ดีเอง แม่ไม่มีปัญญาปกป้องให้พวกลูกเกิดมาอย่างปลอดภัยได้"

หลินเจ๋อร้องไห้สะอึกสะอื้น "พ่อขอโทษ พ่อผิดเองลูก แต่ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะมีน้องสาวใหม่ พวกลูกก็ยังอยู่ในใจของพ่อกับแม่เสมอ ไม่เคยเลือนหายไปไหนเลย"

เยว่หล่างและซิงซู คือชื่อที่เขาไปขอร้องให้อาจารย์ตั้งให้ตั้งแต่เด็กทั้งสองยังไม่ลืมตาดูโลก

ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกทั้งสอง ทำให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยมาตลอดหลายปี เพิ่งจะมาตั้งสติได้เมื่อปีที่แล้วนี่เอง

ท่ามกลางความเงียบงัน

เรินเป่าก็ถามขึ้น "พวกท่านฝังศพเด็กสองคนนี้ไว้ใต้ต้นพุทราในลานบ้านใช่ไหมล่ะเจ้าคะ"

หลินเจ๋อพยักหน้า

เรินเป่าปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว

วิญญาณของเยว่หล่างและซิงซูวนเวียนอยู่ในบ้านตระกูลหลินไม่ยอมไปไหน เมื่อเวลาผ่านไป ร่างวิญญาณของพวกเขาก็ค่อยๆ เติบโตขึ้น

จนกระทั่งหลินเจ๋อและภรรยามีลูกสาวคนใหม่ พวกเขาจึงเริ่มมีความแค้นเคือง

เรินเป่าดึงเยว่หล่างและซิงซูไปอธิบายที่มุมลานบ้าน "พวกเจ้าตายไปแล้ว จะอยู่บนโลกมนุษย์ต่อไปไม่ได้นะเจ้าคะ แต่พ่อแม่ของพวกเจ้ายังต้องใช้ชีวิตต่อไป ชาตินี้พวกเจ้าหมดบุญวาสนาต่อกันแล้ว แต่ชาติหน้าอาจจะได้กลับมาเกิดเป็นครอบครัวเดียวกันอีกก็ได้นะเจ้าคะ"

เยว่หล่างจูงมือน้องสาวพยักหน้ารับ "ตกลง"

พวกเขามองหลินเจ๋อและภรรยาด้วยความอาลัยอาวรณ์

ท่านพ่อ ท่านแม่ ลาก่อนนะขอรับ/เจ้าคะ

วิญญาณทั้งสองดวงค่อยๆ จางหายไปในแสงสีขาว และเลือนหายไปจนหมดสิ้น

หลิวซื่อรู้สึกเหมือนหัวใจถูกควักออกไปทั้งเป็น นางถลาเข้าไปหวังจะรั้งลูกๆ ไว้ เอ่ยอ้อนวอนทั้งน้ำตา "ท่านนักบวชน้อย ข้าขอร้องล่ะ ให้พวกเขากลับมาอยู่กับข้าได้ไหมเจ้าคะ"

"ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ" เรินเป่าส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "แต่พวกท่านสามารถทำพิธีส่งวิญญาณให้พวกเขาได้นะเจ้าคะ"

หลินเจ๋อประคองหลิวซื่อไว้ พยายามพูดจาปลอบโยน

ในที่สุดสองสามีภรรยาก็ตัดสินใจนิมนต์นักพรตจากอารามชิงซานมาทำพิธีส่งวิญญาณให้ลูกแฝดที่จากไปก่อนวัยอันควร

แสงแห่งบุญกุศลสองสายพุ่งเข้าสู่ร่างของเรินเป่า ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เมื่อเดินออกจากบ้านตระกูลหลิน นางก็เงยหน้าขึ้นมองซูเสวียนเช่อ ร้องบอกด้วยเสียงอันดัง "ท่านพ่อ ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ!"

ซูเสวียนเช่อ "........."

สมควรเปลี่ยนชื่อเรียกจากพญายมตัวน้อยเป็น 'จอมตะกละตัวน้อย' เสียมากกว่า

.........

ณ จวนสกุลหนิง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด

หนิงเว่ยอวี้ล้มเหลว การขุดทรายที่นางเป็นคนชี้จุดตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่พบแร่ทรายเลยแม้แต่น้อย

คนในตระกูลเริ่มตั้งข้อสงสัยในเรื่องลำดับพี่น้องของนางกับหนิงหว่านเอ๋อร์

"หรือว่าเราจะไปตามหว่านเอ๋อร์กลับมาจากจวนสกุลหวังดี" ผู้อาวุโสตระกูลหนิงคนหนึ่งเสนอแนะ

เขาได้ข่าวมาว่า ตั้งแต่หนิงหว่านเอ๋อร์แต่งเข้าจวนสกุลหวัง สุขภาพของหวังจือเหวินก็ดีวันดีคืน แถมสองวันนี้เหมืองทรายของตระกูลหวังก็ยังขุดเจอทรายคุณภาพเยี่ยมอีกด้วย

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป สถานะของตระกูลหนิงคงสั่นคลอนเป็นแน่

หนิงซื่อหน้าตึง "หว่านเอ๋อร์แต่งงานเป็นคนของตระกูลอื่นไปแล้ว ข้าแบกหน้าไปตามนางกลับมาไม่ได้หรอก"

หนิงเว่ยอวี้ลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ ที่วิชายังไม่แข็งกล้าพอ"

"ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก" หนิงซื่อรีบปกป้องลูกสาว "การขุดทรายครั้งแรก ไม่ว่าใครก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้าง ตอนสาวๆ แม่ก็เคยพลาดเหมือนกัน"

"ฮูหยินขอรับ!" พ่อบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถงหลัก

หนิงซื่อลุกพรวดขึ้น ถามอย่างคาดหวัง "ขุดเจอทรายแล้วใช่ไหม"

น้ำเสียงของพ่อบ้านร้อนรน "ฮูหยินขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ภูเขาอูซานที่คุณหนูใหญ่ไปชี้จุดให้ขุดทรายถล่มลงมา ทับคนงานขุดทรายฝังอยู่ข้างในหมดเลยขอรับ!"

ครืน!

หนิงซื่อเข่าอ่อน แทบจะล้มทั้งยืน

ผู้อาวุโสตระกูลหนิงต่างหน้าซีดเผือด รีบลุกขึ้นเข้าไปประคองหนิงซื่อ

ภูเขาถล่ม! ถ้ามีคนตายขึ้นมา ราชสำนักต้องเอาเรื่องตระกูลหนิงแน่!

หนิงเว่ยอวี้หน้าซีดเผือด หันไปมองมารดา "ท่านแม่"

หนิงซื่อพยายามดึงสติ "เร็วเข้า เอาทองคำหมื่นตำลึงไปเชิญท่านปรมาจารย์น้อยมาที่จวน! ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร ก็ต้องเชิญนางมาให้ได้!"