บทที่ 130 ยอมรับข้าเป็นลูกพี่ คนหลอมศพ

นายท่านจ้าวจ้องมองมือตัวเองด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

ความเจ็บปวดและอาการชาแล่นปราดจากปลายนิ้วลามไปจนถึงหัวไหล่ เขาขมวดคิ้วแน่น

บรรดาบ่าวรับใช้ทำท่าจะพุ่งเข้าไปจับตัวเรินเป่า

เขายกมือขึ้นห้าม จ้องมองเรินเป่าเขม็ง "แล้วเจ้าเป็นใครกัน"

"ข้าคือพญายมตัวน้อยจากยมโลกไงล่ะเจ้าคะ" เรินเป่าทำหน้าดุ ชูมือป้อมๆ ขึ้นมา "กลัวหรือยัง"