บทที่ 141 ท่านลุงใหญ่จำนำเป็นวิญญาณ แม่ผู้ร้อนใจอยากช่วยลูก

การจำนำเป็นวิญญาณ คือการจำนำวิญญาณไปเพียงบางส่วนก่อน เมื่อถึงกำหนดเวลาตามสัญญานรก โรงรับจำนำจะดึงวิญญาณส่วนที่เหลือไปจนหมด แล้วผนึกไว้ในขวดกระเบื้องของโรงรับจำนำ

วิญญาณนั้นจะต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกลงทัณฑ์อย่างแสนสาหัส ร่างกายที่เหลืออยู่ในโลกมนุษย์จะกลายเป็นคนวิกลจริต และทุกๆ เที่ยงคืน จะต้องทนรับความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากวิญญาณ

ส่วนการจำนำตาย คือการยกวิญญาณทั้งหมดให้โรงรับจำนำทันที เมื่อสิ้นอายุขัย วิญญาณนั้นจะต้องตกเป็นทาสรับใช้ในโรงรับจำนำแห่งตลาดผีไปตลอดกาล หมดหนทางไปผุดไปเกิดใหม่

นี่คือหนี้กรรม

เป็นหนี้ที่ไม่อาจจัดอยู่ในหมวดหมู่หนี้บุญคุณหรือหนี้แค้นในโลกมนุษย์ และไม่ใช่หนี้กรรมในยมโลกเช่นกัน