บทที่ 142 เรินเป่าจับได้ว่าท่านพ่อเป็นจอมเจ้าน้ำตา

เมื่อหญิงวัยกลางคนได้ยินคำพูดของชาวบ้าน นางก็ยิ่งร้องไห้คร่ำครวญหนักขึ้นไปอีก

"แม่หนูน้อย เจ้าก่อเรื่องใหญ่แล้วนะ"

"รีบอุ้มเด็กไปโรงหมอให้หมอดูอาการเร็วเข้า เผื่อจะยังพอมีทางช่วยทัน"

ชาวบ้านต่างส่งเสียงเซ็งแซ่ สายตาที่มองเรินเป่าแฝงไปด้วยความตำหนิติเตียน

เรินเป่าไม่ได้ลุกลี้ลุกลน นางล้วงขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ เทโอสถเม็ดหนึ่งออกมาแล้วยัดใส่ปากเด็กชาย