บทที่ 150 สมองพี่ชายถูกฝังเข็ม

"พี่ชายเจ้าตายไปแล้ว ต่อให้เจ้าฆ่าคนร้ายได้ เจ้าก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต เจ้าอยากให้ข้า แม่ของเจ้า และย่าของเจ้า ต้องมาทนเห็นคนหัวหงอกส่งศพคนหัวดำอีกครั้งอย่างนั้นหรือ"

ซ่งซ่างซูตั้งคำถามทีละคำด้วยความเจ็บปวด น้ำเสียงสั่นเครือและแหบพร่า

เคร้ง

ดาบในมือซ่งโม่ร่วงหลงพื้น เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ปิดหน้าร้องไห้สะอื้น "ท่านพ่อ ข้าแค้นใจเหลือเกิน ข้าเจ็บปวดจนทนไม่ไหวแล้ว"

ซ่งจือจางเป็นพี่ชายที่ดีมาตลอด เวลาที่เขาถูกท่านพ่อดุด่า พี่ชายก็มักจะออกโรงปกป้อง เวลาที่เขาถูกทำโทษให้คุกเข่าในหอพักบรรพชน พี่ชายก็จะแอบเอาขนมมาให้ และอยู่เป็นเพื่อนจนดึกดื่น เวลาที่เขาใช้เงินจนหมด พี่ชายก็จะให้ตั๋วเงินด้วยความเอ็นดู พร้อมกับกำชับว่า "ใช้สอยอย่างประหยัดหน่อยนะ อย่าให้ท่านพ่อจับได้ล่ะ"