บทที่ 151 ประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน เรินเป่ารับลูกศิษย์ให้ท่านแม่

ศาลต้าหลี่ คุกใต้ดิน

"ข้าคือจอหงวน ปล่อยข้าออกไปนะ!" เจิงเจิ้งเอาหัวโขกกับลูกกรงไม้จนเลือดอาบหน้าตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง "มีใครอยู่ไหม!"

เซี่ยหว่านชิงนั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้อง มองดูสภาพบ้าคลั่งของเขาแล้วก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาจับใจ

นางเพิ่งจะตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาตัวเองตาบอดแค่ไหน

ซ่งจือจางรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา กิริยามารยาทงดงาม เป็นถึงลูกชายคนโตของเสนาบดี เรียนหนังสือเก่ง อนาคตไกล