บทที่ 155 บทกวีอมตะ สะท้านทั้งงานเลี้ยง

พนัน?

คำๆ นี้หลุดออกมาจากปากเด็กอายุสามขวบ ฟังดูน่าขบขันพิกล

เว่ยหวยเฮาหันไปมองซูเสวียนเช่อด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ปกติเวลาเรินเป่าไม่ได้มาเรียนที่จวนสกุลเว่ย เขาพานางไปเล่นอะไรมาเนี่ย?

ซูเสวียนเช่อเองก็ทำหน้าเหวอ เขาก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกันนะ

"ข้าขอพนันข้างท่านปรมาจารย์น้อยหนึ่งหมื่นตำลึงทอง พนันว่านางต้องชนะ" ฮ่องเต้หัวเราะร่า ปรายตามองขันทีหลิว