บทที่ 154 แต่งกลอนในงานเลี้ยงไหว้พระจันทร์ เชิญซูซื่อมาช่วยเป็นกุนซือ

"ท่านลุงฮ่องเต้เจ้าคะ" เรินเป่าก้าวขาป้อมๆ ซอยเท้าเตาะแตะอย่างรวดเร็วผ่านกลางโถงงานเลี้ยง ตรงเข้าไปหาฮ่องเต้ แล้วปีนขึ้นไปนั่งปุ๊กบนเก้าอี้ข้างๆ พระองค์ตีเสมอเป็นเพื่อนเล่นทันที

ทุกคนในงานชะงักไปเล็กน้อย ต่างพากันหันไปมองเรินเป่าเป็นตาเดียว

สำหรับท่านปรมาจารย์น้อย ฮ่องเต้ถึงกับสั่งให้จัดเตรียมเก้าอี้เด็กไว้ให้เป็นพิเศษข้างพระที่นั่งเลยทีเดียว

เรินเป่าไม่รู้สึกแปลกอะไร ในใจนางคิดเสมอว่า ฮ่องเต้คือลูกพี่ใหญ่ของโลกมนุษย์ ส่วนนางคือลูกพี่ใหญ่ของยมโลก

เพราะฉะนั้น นางกับเขาก็มีฐานะเท่าเทียมกัน