บทที่ 161 หลงจู๊เฉาสารภาพ ยมทูตขึ้นมาหาเรินเป่า

เรินเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สองมือวางบนที่วางแขน นั่งไขว่ห้าง ปากคาบถังหูลู่

"ท่านพ่อ ท่านอาเจี่ยง เรินเป่าเหมือนเถ้าแก่ไหมเจ้าคะ" เรินเป่ากะพริบตากลมโตเป็นประกายถาม

หลงจู๊เฉารีบชิงตอบ "เหมือน! เหมือนมากขอรับ! ท่านเกิดมาเพื่อเป็นเถ้าแก่โดยแท้ เกิดมาพร้อมทรัพย์สินเงินทองไหลมาเทมา อนาคตต้องกลายเป็นคหบดีหญิงอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้ายงแน่นอนขอรับ"

เขาคิดว่าคำประจบของเขาต้องโดนใจนางแน่ๆ

แต่เรินเป่ากลับแค่นเสียงฮึดฮัด "ข้าเกิดมาเป็นพญายมต่างหาก ไม่ใช่คหบดีหญิงสักหน่อย!"