บทที่ 162 เรินเป่าบุกแดนมารเพียงลำพัง

"ข้ามองไม่เห็นอะไรเลยขอรับเจ้านาย เรินเป่ามีวิชาติดต่อกับยมโลกได้จริงๆ ด้วย"

เจี่ยงหวยจิ่นเกาะขอบประตูห้องส่วนตัว แอบมองลอดช่องว่างเข้าไปข้างใน แต่เขาก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเรินเป่า

มีเพียงลมหนาวยะเยือกที่พัดมาเป็นระลอกๆ ทำเอาเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ซูเสวียนเช่อนั่งจิบชาอย่างสงบนิ่ง "อยากรู้ก็เข้าไปถามสิ"

เจี่ยงหวยจิ่นรีบยืดตัวขึ้น เดินกลับมานั่งที่เดิมทันที "ไม่เอาหรอกขอรับ ขืนไปล่วงเกินท่านยมทูตเข้า ข้าก็ซวยน่ะสิ"