บทที่ 166 ชิ่งอ๋องป่วยเป็นโรคอะไรกันแน่

ภายใต้แสงจันทร์นวลผ่อง ค่ำคืนอันเงียบสงบ

"ท่านพ่อ พี่สาว เรินเป่ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ!" เรินเป่าร่อนลงมาจากท้องฟ้าอย่างแผ่วเบา ยืนหยัดอยู่บนพื้นได้อย่างมั่นคง

ซูเสวียนเช่อพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนู พุ่งเข้าไปอุ้มนางขึ้นมาแล้วสำรวจเนื้อตัวไปทั่ว "เรินเป่า ลูกกลับมาแล้วจริงๆ ด้วย"

เรินเป่ากอดคอเขาแน่นแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ "ท่านพ่อ งานใหญ่ของข้าสำเร็จเรียบร้อยแล้วนะเจ้าคะ ท่านไม่อยากรู้หรือว่ามันคืออะไร"

แค่กๆ!