บทที่ 165 กล่อมจอมมารจนยอมถอย

เรินเป่าชะงักไปนิดหนึ่ง

ท่านลุงยมทูตดำก็ไม่ได้บอกซะด้วยสิว่าทำไมเขาถึงเป็นศิษย์พี่ของนาง

ทำไงดีล่ะ ถ้าเจอคำถามที่ตอบไม่ได้ ก็ต้อง... แถ!

"ลำดับญาติไม่ได้วัดกันที่อายุหรอกนะ!" เรินเป่าตอบเสียงดังฟังชัด ยืดอกป้อมๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิใจ นางวางถุงลูกอมลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก "ศิษย์น้อง กินสิ"

เรินเหิงจวี๋ยัดลูกพีชคืนใส่มือนาง เด็กน้อยคนนี้ไหวพริบดีไม่เบา เขาเอนหลังพิงพนักบัลลังก์อย่างเกียจคร้าน "ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของข้า และเรามาจากสำนักเดียวกัน งั้นบอกมาสิว่าอาจารย์ของเราคือใคร"