ตอนที่ 164
บทที่ 164 ข้าคือเรินเป่า ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าไงล่ะ
minibunny · 5,860 ตัวอักษร
ณ ปราสาทมาร
บนบัลลังก์หินสีดำทมิฬ เรินเหิงจวี๋นั่งเอามือเท้าคางหลับตาพักผ่อนอย่างเงียบสงบ
เรินเหิงจวี๋!
เสียงเด็กผู้หญิงตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่น ราวกับจะพังหลังคาปราสาทให้ถล่มลงมา
เรินเหิงจวี๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ประกายแสงสีม่วงวาบผ่านดวงตา เป็นเวลาร้อยกว่าปีแล้วที่ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อจริงของเขาตรงๆ
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น