บทที่ 173 ตบหน้าฉาดใหญ่ เรินเป่าคืออัจฉริยะ!

เด็กคนนี้ช่างโอหังเสียจริง!

หลังจากคำพูดของเรินเป่าจบลง เหล่าผู้มีอาคมก็พากันอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ซวงเหอรู้สึกเหมือนโดนฉีกหน้า สีหน้าจึงยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก นางแกล้งขึ้นเสียงสูง "อ้อ งั้นเจ้ามีวิธีอะไรล่ะ"

เรินเป่ายังคงมีท่าทีสบายๆ ยกมือป้อมๆ ขึ้นร่ายคาถาอย่างเกียจคร้าน รอยประทับพญายมบนหน้าผากเปล่งแสงวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง "ผีร้ายทั้งหลาย จงมาหาข้า"

ซวงเหอหลุดหัวเราะพรวด "ผีร้ายทั้งหลายจงมาหาข้างั้นหรือ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นพญายมหรือไง ถึงคิดว่าแค่ประโยคเดียวจะสั่งการผีได้เป็นร้อย"