บทที่ 193 เสิ่นเยี่ยนฉือ : เตะชู่จวี (ตะกร้อจีน) , ข้าเนี่ยนะ?

คนไร้ค่า

ข้ามันก็แค่คนไร้ค่า คนที่อยากปกป้องยังปกป้องไม่ได้ ทำได้แค่มองดูอยู่เฉยๆ

เสิ่นเยี่ยนฉือมองเหม่อลงไปที่พื้น น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินออกจากหางตา

จู่ๆ ก็มีแรงมหาศาลอุ้มเขาขึ้นมา

เสิ่นเยี่ยนฉือกำลังจะอ้าปากด่า แต่พอสบตาเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของเรินเป่าที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ เขาก็ชะงักไป