บทที่ 204 เรินเป่า: โตขึ้นจะเลี้ยงพี่ชายหล่อๆ ไว้สักร้อยคนเลย!

"สองตระกูลของเราล้วนเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แค่เรื่องเล็กน้อยนิดเดียวกลับปล่อยให้ลุกลามใหญ่โตจนถึงขั้นหย่าร้าง มีแต่จะทำให้คนเขาหัวเราะเยาะเอา เธอก็คิดเหมือนฉันใช่ไหมล่ะ"

ทันทีที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลูมาถึงจวนสกุลเสิ่นและนั่งลง นางก็เปิดประเด็นตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม

"ที่ฉันมาวันนี้ ก็เพื่อจะขอให้เสิ่นเสียนกลับไปใช้ชีวิตคู่กับติ้งหนานดีๆ"

ซ่งซื่อได้ยินดังนั้น เปลือกตาก็ไม่กระตุกเลยสักนิด นางจิบน้ำชาพลางยิ้มแล้วเอ่ยถาม "ข้าก็อยากจะถามฮูหยินผู้เฒ่ากลับสักคำเหมือนกัน ว่าทำไมท่านถึงต้องแกล้งป่วยเพื่อกลั่นแกล้งเสียนเสียนของข้าด้วย"

ฮูหยินผู้เฒ่าหลูชะงักไป ตอนแรกนางคิดว่าขอแค่นางยอมลดตัวลงมาหา จวนสกุลเสิ่นก็จะยอมลงให้เอง