ตอนที่ 052 ความโกรธเกรี้ยวของรองประธานสโมสรนักศึกษา

เมื่อได้ยินกู้เหวินชิงยอมรับออกมาเองว่า เขาเป็นคนซื้อรถปอร์เช่ให้รุ่นพี่สาวคนนั้น!

ทุกคนตรงนั้นต่างพากันอ้าปากค้างตาโต

ในขณะที่พวกเขายังต้องประหยัดค่าขนม เก็บหอมรอมริบเพื่อเปลี่ยนมือถือใหม่หรือซื้อคอมพิวเตอร์สักเครื่อง...

กู้เหวินชิงกลับควักเงินกว่าสามล้านซื้อรถหรูปอร์เช่ให้ดาวคณะที่เป็นรุ่นพี่สาวคนนั้นได้แบบไม่กะพริบตา!

ในขณะที่พวกเขาต้องนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มตอนกลางคืน พลางไถหน้าจอดูนาฬิกาแบรนด์เนมอย่างทิสโซต์หรือลองจินส์ราคาหลักหมื่นแล้วบ่นอุบว่า "แพงชะมัด"

แต่นาฬิกาหรูระดับโลกมูลค่าสิบล้านเรือนนั้น กลับมาอยู่บนข้อมือของกู้เหวินชิงเรียบร้อยแล้ว

ในวินาทีนี้ บรรดาเด็กหนุ่มในสนามฝึกซ้อมต่างรู้สึกหมดเรี่ยวแรงและสิ้นหวังขึ้นมาจับใจ...

ช่องว่างระหว่างพวกเขากับกู้เหวินชิง ช่างห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว!

กู้เหวินชิงอยู่บนฟ้า ส่วนพวกเขาอยู่บนดิน!

ไม่ว่าจะเป็นฉู่ป๋อเหินที่ขับบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ห้า หรือหวังซงหยางที่มีบ้านสี่หลังมูลค่ารวมกันกว่าสามสิบสองล้าน

ไปจนถึงหลี่หยวนกุ้ยที่ขับรถสปอร์ตปอร์เช่มือสอง ฐานะทางบ้านของพวกเขานับเป็นระดับหัวกะทิในหมู่นักศึกษาใหม่แท้ๆ...

ปกติคนพวกนี้ไปไหนมาไหนแทบจะเชิดหน้าชูคอ จองหองพองขนกันถึงที่สุด...

แต่ความเย่อหยิ่งของพวกเขา พอมาอยู่ต่อหน้ากู้เหวินชิงกลับกลายเป็นแค่น้องเล็กปลายแถวเท่านั้น!

ตอนนี้พวกเขาจึงทั้งอิจฉาริษยาและชิงชังกู้เหวินชิงอย่างถึงที่สุด...

ผิดกับฝั่งสาวๆ ที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความตื่นเต้นกันระงม!

"คุณพระช่วย ฉันอิจฉารุ่นพี่หวังเยียนหรานชะมัดเลย..."

"กู้เหวินชิงจะดีเกินไปแล้วนะ! ตามใจรุ่นพี่ขนาดนี้ได้ยังไงกัน!"

"อยากจะร้องไห้ เสียดายชะมัด น่าจะชิงจีบเขาก่อนแท้ๆ!"

"คนข้างบนตื่นก่อนค่ะ อย่าเพิ่งฝันกลางวัน!"

"นี่มัน... ท่านประธานจอมเผด็จการกับภรรยาสาวตัวน้อยฉบับชีวิตจริงชัดๆ!"

ผู้หญิงคนไหนจะไม่อยากเพ้อฝันบ้างล่ะ เทียบกับเจ้าชายขี่ม้าขาวในอดีตแล้ว คนรุ่นใหม่อย่างพวกเธอย่อมชอบท่านประธานจอมเผด็จการมากกว่าเห็นๆ...

ยิ่งกู้เหวินชิงทั้งสูง หล่อ รวย แถมยังเป็นสายเปย์เอาอกเอาใจผู้หญิงขนาดนี้!

เขาตอบโจทย์จินตนาการของคนรักในฝันที่ผู้หญิงทุกคนต้องการได้อย่างสมบูรณ์แบบ...

เวลานี้ หญิงสาวนับไม่ถ้วนต่างพากันมองเขาด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มหลงใหล

แต่ฉินมู่นานที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับไม่เป็นอย่างนั้น เธอจ้องกู้เหวินชิงตาเขียวปั๊ดด้วยความเคืองแค้น เสี่ยวกู้ไอ้คนสารเลว! ตอนเด็กๆ สัญญากันไว้ดิบดีแล้วว่าจะโตมาแต่งงานกับเธอแท้ๆ...

ตอนนี้เธอโตเป็นสาวสะพรั่งมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่เสี่ยวกู้กลับจำไม่ได้เลยสักนิด!

ลืมเธอยังพอทน แต่นี่ยังไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น แถมยังเปย์รถปอร์เช่ให้รุ่นพี่สาวอีก... ฉินมู่นานรู้สึกน้อยใจจนแทบทนไม่ไหว...

คอยดูเถอะ วันไหนสบโอกาสจะเปิดเผยตัวตนให้ดู เธอคือพี่สาวคนโตของเขาตอนเด็กๆ เชียวนะ!

ทางด้านอีกแถวหนึ่ง!

ฉู่ป๋อเหินกำลังคอยยุแยง กระซิบกระซาบขึ้นมาว่า "อวิ้นเสวี่ย เธอเห็นไหมว่ากู้เหวินชิงมันเป็นผู้ชายเฮงซวยขนาดไหน ปากไม่ได้ปฏิเสธเธอแท้ๆ แต่ลับหลังกลับไปซื้อปอร์เช่ให้รุ่นพี่สาวอีก..."

ดาวโรงเรียนเฉินขมวดคิ้วมุ่น "ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้ว ให้เรียกว่าเฉินอวิ้นเสวี่ย!"

"เอ่อ..." ฉู่ป๋อเหินหน้าชาไปแถบ แต่ไม่ได้ยอมแพ้ เพราะเขาชินชากับท่าทีแบบนี้แล้ว และมันก็ไม่กระทบต่อการนินทากู้เหวินชิงต่อไปเลยสักนิด

"ไอ้กู้มันจับปลาสองมือชัดๆ กะว่าจะหลอกฟันรุ่นพี่สาวเล่นให้เบื่อก่อน แล้วค่อยกลับมาตามจีบเธอทีหลัง..."

เสียงเย็นชาของดาวโรงเรียนเฉินเอ่ยขัดขึ้น "พอได้แล้ว เขาจะทำอะไรมันก็ไม่สำคัญ และไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น!"

พูดจบ!

ดาวโรงเรียนเฉินก็เดินตรงไปหากู้เหวินชิง ส่วนน้ำอัดลมในมือของเธอก็เปลี่ยนเป็นรสองุ่นไปแล้ว!

"หน็อย!" ฉู่ป๋อเหินกำหมัดแน่นจนตัวสั่น!

เฉินอวิ้นเสวี่ยเพิ่งบอกว่าไม่เกี่ยวกับตัวเองแท้ๆ แต่พอหันหลังกลับรีบเดินเอาน้ำไปให้มันเนี่ยนะ...

ฉู่ป๋อเหินโกรธจนแทบอกแตกตาย!!!

อึก!

อึก!

อึก!

ท่ามกลางสายตาอิจฉาตาร้อนของพวกหนุ่มๆ กู้เหวินชิงก็กระดกน้ำอัดลมที่ดาวโรงเรียนเฉินนำมาให้จนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว!

"เฉินอวิ้นเสวี่ย ขอบใจนะ! รสแอปเปิลอร่อยกว่ารสส้มตั้งเยอะเลย!" กู้เหวินชิงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

พอได้ยินการเรียกขานที่ดูห่างเหินแบบนั้น เฉินอวิ้นเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะยู่ปากลงด้วยความขัดใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามเดิมว่า "วันหลังเรียกฉันว่าอวิ้นเสวี่ยก็พอแล้ว"

กู้เหวินชิงโบกมือไปมา "โอเคเลย เฉินอวิ้นเสวี่ย!"

"..."

พอดาวโรงเรียนเฉินเดินคล้อยหลังไป หวงจื่อเฉิงก็รีบปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าอิจฉาตาร้อนผ่าว "น้ำที่ดาวโรงเรียนเอามาให้เนี่ยมันไม่ธรรมดาจริงๆ สินะ กระดกอึกเดียวหมดเกลี้ยงเลยเหรอวะ?"

กู้เหวินชิงตอบกลับ "พูดตามตรงนะ รสชาติก็งั้นๆ แหละ!"

ได้ยินแบบนั้น พวกผู้ชายแถวนั้นถึงกับหน้าเขียวปั๊ด กัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น!

น้ำที่ดาวโรงเรียนอุตส่าห์เอามาให้ มันคือสิ่งที่พวกเขาเฝ้าฝันอยากจะได้แท้ๆ!

แต่กู้เหวินชิงกลับบอกว่างั้นๆ เนี่ยนะ!

นี่มันขี้โม้โอ้อวดแบบไม่เกรงใจฟ้าดินชัดๆ...

น้ำที่ดาวโรงเรียนเฉินเอามาให้จะธรรมดาได้ยังไงกันเล่า???

"แม่งเอ๊ย อย่าว่าแต่น้ำอัดลมเลย ต่อให้เป็นแค่น้ำต้มสุกที่ดาวโรงเรียนเฉินเอามาให้ มันก็ต้องหวานเจี๊ยบอยู่แล้วเว้ย!"

"ขนาดน้ำล้างเท้าของเธอ ป่านนี้ยังหอมเลยมั้ง..."

"เฮ้อ ไอ้กู้มันชักจะเกินไปแล้วนะเว้ย..."

"นั่นสิ กล้าดียังไงมาบอกว่าน้ำที่ดาวโรงเรียนเอามาให้รสชาติงั้นๆ เนี่ยนะ???"

บรรดาเด็กหนุ่มต่างพากันซุบซิบนินทา แทบอยากจะพุ่งเข้าไปสลับตัวกับกู้เหวินชิงเสียเดี๋ยวนี้ จะได้มีบุญปากได้ดื่มน้ำที่ดาวโรงเรียนเอามาให้บ้าง!

ระหว่างที่เหล่านักศึกษาใหม่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาพักผ่อนอันแสนมีค่าของการฝึกทหาร

ชายหนุ่มไว้ผมแสกกลางคนหนึ่งเดินกวาดสายตามองไปทั่ว จนกระทั่งสายตาหยุดกึกอยู่ที่กู้เหวินชิง ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปหาทันที

คนที่มาก็คือหนิวเทียนชื่อ นักศึกษาปีสาม เขาเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษา และที่สำคัญยังเป็นตัวพ่อที่คอยตามจีบหวังเยียนหรานอย่างเหนียวแน่น!

เขาใส่แบรนด์เนมหรูอย่างเบอร์เบอร์รี่ทั้งตัว บ่งบอกถึงฐานะทางบ้านที่ไม่ธรรมดาได้อย่างชัดเจน!

ในกลุ่มเด็กปีหนึ่งที่กำลังฝึกทหาร มีใครบางคนเอ่ยถามขึ้นมา

"ผู้ชายท่าทางเจ้าชู้ประตูดินคนนั้นเป็นใครกันน่ะ?"

คนที่รู้เรื่องรีบบอกทันที "นายไม่ได้เล่นเว็บบอร์ดมหา'ลัยหรือไง? หมอนั่นชื่อหนิวเทียนชื่อ เป็นทายาทเศรษฐีชื่อดังของมหา'ลัยเรา แถมยังเป็นรองประธานสโมสรนักศึกษาอีกต่างหาก!"

"มิน่าล่ะ รูจมูกถึงเชิดแทบจะชี้ฟ้าอยู่รอมร่อ!"

"ช่วยไม่ได้นี่หว่า คนเขามีต้นทุนให้หยิ่งผยองได้!"

มีคนเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "เหอะ พูดตามตรงนะ หน้าตาขี้เหร่กว่ากู้เหวินชิงตั้งเยอะ เทียบไม่ติดสักนิด จะมาทำเก๊กหาพระแสงอะไรวะ..."

ทันทีที่หนิวเทียนชื่อผู้มีท่าทางหยิ่งยโสไม่เห็นหัวใครปรากฏตัว พวกผู้ชายบางคนก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าอย่างรำคาญตาว่า "ไอ้ตัวขี้เก๊กเอ๊ย!"

แต่พวกผู้หญิงบางกลุ่มกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น ตรงกันข้าม พวกเธอมองว่าหนิวเทียนชื่อมีสิทธิ์ที่จะวางท่าเย่อหยิ่งได้สบายๆ

"พวกผู้ชายขี้อิจฉาแท้ๆ ฉันว่ารุ่นพี่เขาดูภูมิฐานดีออก..."

"เขาเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษาเชียวนะ ตัวเขาก็ต้องเก่งมากอยู่แล้วล่ะ"

.........

ตอนนี้หนิวเทียนชื่อกำลังเดือดจัด แต่ต่อหน้านักศึกษาใหม่จำนวนมากขนาดนี้ เขาจำต้องปั้นหน้าแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่ในใจกำลังลุกเป็นไฟด้วยความโกรธแค้น!

เขาเห็นกระทู้ในเว็บบอร์ดว่า มีเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งเปย์รถหรูปอร์เช่ คาเยนน์ ให้กับหวังเยียนหรานที่อยู่ปีสอง!

ตอนแรกเขาก็รู้สึกเหยียดหยาม ไม่คิดจะเชื่อเลยสักนิด!

เพราะเมื่อตอนสิ้นเทอมที่แล้ว เขาก็เคยเลียนแบบมุกสารภาพรักในโต่วอิน โดยใช้รถลากตู้กระจกใส ข้างในบรรทุกรถหรูคันหนึ่งเอาไว้ และบนผิวกระจกด้านนอกก็แปะข้อความว่า [เยียนหราน ได้โปรดรับรักของฉันด้วยเถอะ!]

แล้วเปิดฉากสารภาพรักกับหวังเยียนหรานอย่างยิ่งใหญ่อลังการที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย!

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงคำพูดประโยคเดียวจากหวังเยียนหรานว่า "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ชอบรถปอร์เช่ค่ะ!"

และที่ตลกร้ายก็คือ รถที่เขาใช้สารภาพรักในตอนนั้น มันคือปอร์เช่ คาเยนน์!

เขาปักใจเชื่อมาตลอดว่าเป็นเพราะตัวเองใจร้อนเกินไป จึงแอบสืบหาข้อมูลเงียบๆ ว่าหวังเยียนหรานชอบรถประเภทไหนกันแน่ เพื่อเตรียมแผนสารภาพรักเป็นครั้งที่สอง!

แวบแรกที่เห็นกระทู้ในเว็บบอร์ด เขาจึงคิดว่ามันช่างไร้สาระและน่าขันสิ้นดี...

หวังเยียนหรานไม่มีทางชอบปอร์เช่ คาเยนน์ ไปได้เด็ดขาด!

ทว่าพอนานเข้า กระทู้กลับยิ่งผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ปากต่อปากลือกันกระฉ่อน ทั้งเรื่องที่หวังเยียนหรานเอาน้ำมาส่งให้รุ่นน้อง ทั้งหวังเยียนหรานนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับในรถเฟอร์รารี่ของรุ่นน้อง... และข่าวลืออีกสารพัดเรื่องตามมาเป็นพรวน...

มันทำให้หนิวเทียนชื่อถึงกับมึนตึ้บจนทำอะไรไม่ถูก แค่ปิดเทอมหน้าร้อนไปแปบเดียว พอกลับมาที่มหาวิทยาลัย ทำไมเว็บบอร์ดถึงถูกเด็กปีหนึ่งที่ชื่อ [กู้เหวินชิง] คนนี้ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งไปจนหมดเกลี้ยงเลยวะ???

แถมยังมีข่าวลือกับหวังเยียนหรานสะพัดไปทั่วทุกหนทุกแห่งอีกต่างหาก...