ตอนที่ 053 ใส่ลองจินส์สองหมื่น คิดว่าคู่ควรจะคุยกับฉันเหรอ

บนเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยข่าวกอสซิปเรื่องกู้เหวินชิงกับดาวคณะหวัง

เรื่องนี้ทำเอาหนิวเทียนชื่อโมโหจนแทบคลั่ง!

แม่มเอ๊ย นี่ต้องเป็นหน้าม้าที่กู้เหวินชิงจ้างมาแน่ ๆ!

ก็แค่ลูกไม้ตื้น ๆ ที่กู้เหวินชิงใช้ตามจีบหวังเยียนหรานเท่านั้นแหละ!

เขาคิดว่าจำเป็นต้องไป "เตือน" ไอ้เด็กนี่สักหน่อยแล้ว

หนิวเทียนชื่อเดินดุ่ม ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้ากู้เหวินชิง!

พอได้เห็นหน้ากู้เหวินชิงในระยะประชิด หัวใจเขาก็พลันกระตุกวูบ หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที!

แต่แล้วเขาก็แอบโล่งอก โชคดีที่หวังเยียนหรานไม่ใช่พวกบ้าคนหล่อ!

ถึงจะเหม็นขี้หน้าไอ้หมอนี่แค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับจริง ๆ ว่ามันหล่อเอาเรื่อง...

"แม่มเอ๊ย ไอ้หน้าขาว!" หนิวเทียนชื่อสบถด่าในใจ

เขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ "ได้ยินว่าเยียนหรานเอาน้ำมาให้แกงั้นเหรอ? แล้วแกยังให้รถปอร์เช่ คาเยนน์กับเยียนหรานอีกด้วย?"

พูดจบก็นึกเหยียดในใจ ข่าวพวกนี้ต้องเป็นแค่เรื่องโคมลอยแน่ ๆ!

กู้เหวินชิงกำลังคุยเล่นหัวเราะร่าอยู่กับพวกโจวเทาในหอพัก พอเห็นหนิวเทียนชื่อเดินมาก็ไม่ได้สนใจไยดีแม้แต่น้อย...

ใครเดินมาก็ต้องคุยด้วยหรือไง? ขืนมีคนมาถามแล้วต้องคอยอธิบายทุกรอบ ในมหาวิทยาลัยมีคนขี้เสือกตั้งเยอะแยะ วัน ๆ คงไม่ต้องทำมาหากินอย่างอื่นกันพอดี!

พอเห็นกู้เหวินชิงไม่ยอมปริปาก หนิวเทียนชื่อก็นึกว่าอีกฝ่ายปอดแหก จึงพูดขยี้ต่อว่า

"ทำไม กลัวจนหัวหดไม่กล้าพูดเลยเหรอ? ฉันจะบอกความจริงให้นะ หวังเยียนหรานไม่ได้ชอบรถปอร์เช่เลยสักนิด...

กระทู้ในบอร์ดนั่นก็ฝีมือแกจ้างหน้าม้ามาปั่นทั้งนั้นใช่ไหมล่ะ กะจะใช้ลูกไม้กระจอก ๆ ตามจีบเยียนหรานล่ะสิ!"

กู้เหวินชิงไม่คิดจะเอ่ยปากตอบ เขาไม่อยากลดตัวไปเถียงกับคนปัญญาอ่อน!

กลายเป็นพวกนักศึกษาแถวนั้นที่ได้ยินเข้า พากันหันมามองหนิวเทียนชื่อด้วยสายตาเยาะเย้ย!

"เวรเอ๊ย นี่ฉันกลายเป็นหน้าม้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!"

"เชี่ย! เมื่อกี้กูก็เพิ่งตั้งกระทู้ไป... กูก็เป็นหน้าม้าด้วยสิเนี่ย..."

"ม้าพ่องมึงสิ..."

"ดูทรงแล้วไอ้นี่ต้องสมองกลับแน่ ๆ!"

.........

สำหรับตัวประกอบพวกนี้ หนิวเทียนชื่อไม่คิดจะชายตามองด้วยซ้ำ!

เขายังคงพูดกับกู้เหวินชิงต่อว่า "อย่าคิดว่าอาศัยแค่หน้าตาแล้วเยียนหรานจะมองแกเป็นพิเศษ สุดท้ายเธอก็ต้องชอบคนที่มีความสามารถแบบฉันอยู่ดี"

หนิวเทียนชื่อจัดเสื้อผ้าแบรนด์หรูอย่างเบอร์เบอร์รี่บนตัวอย่างลำพอง สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

แค่เด็กปีหนึ่งคนเดียว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาเสียเลย

เพิ่งจะก้าวขาเข้ามหาวิทยาลัยก็ริอาจมาแตะต้องดาวคณะอย่างหวังเยียนหราน ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน

กู้เหวินชิงที่ยืนอยู่ในร่มมองหนิวเทียนชื่อราวกับมองคนบ้า เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา ไอ้ทึ่มนี่มายืนตากแดดเปรี้ยง ๆ ตั้งสิบกว่านาทีไม่ร้อนบ้างหรือไง?

หนิวเทียนชื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาพอดี จึงเอ่ยเย้ยหยัน "เหอะ ไม่เบานี่หว่า ถึงกับใส่ วาเชอรอง คอนสแตนติน รุ่นมอลตา เชียวเหรอ!"

"ฉันล่ะนับถือความโง่เขลาของแกจริง ๆ จะใส่ของปลอมทั้งทียังไม่คิดจะสืบราคาของจริงเลยสักนิด นักศึกษาอย่างแกเสือกสะเออะใส่เรือนละสิบล้าน คนที่มีตาก็ดูออกทั้งนั้นแหละว่าเป็นของเก๊..."

พูดจบ!

เขาก็ยกมือขึ้นมา อวดนาฬิกาโรเล็กซ์สุดประณีต แล้วเอ่ยด้วยท่าทางโอ้อวดเต็มประดาว่า

"โรเล็กซ์ของฉันเรือนนี้ไม่ได้แพงอะไรหรอก แค่แสนห้ากว่า ๆ เท่านั้น ไว้ในอนาคตแกเรียนจบแล้วขยันทำงานเข้า บางทีอาจพอมีปัญญาซื้อได้ แต่ถึงตอนนั้นฉันคงขยับไปใส่เรือนละเป็นล้านแล้วมั้ง!!!"

หนิวเทียนชื่อแสดงสีหน้าหยิ่งผยองเต็มที่!

เมื่อก่อนเวลาที่เขาบอกราคานาฬิกา มันจะต้องเรียกเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงและสายตาอิจฉาตาร้อนจากคนรอบข้างได้เสมอ

ตอนนี้เขาก็กำลังรอให้เด็กปีหนึ่งพวกนี้ที่ยังไม่เคยเปิดหูเปิดตาดูโลกภายนอกแสดงสีหน้าตกใจจนตาค้าง

แต่ทุกคนกลับเงียบกริบ!

ถึงพวกเขาจะคิดว่านาฬิกาเรือนละแสนห้ามันแพงมากจริง ๆ แต่เพราะมีของกู้เหวินชิงเทียบชั้นอยู่ตรงหน้า เลยรู้สึกว่าหนิวเทียนชื่อที่ใส่เรือนละแสนห้าแล้วกระดี๊กระด๊าวางมาดเก๋ามันช่างดูคับแคบและไร้ระดับสิ้นดี...

คนอื่นเขาอย่างกู้เหวินชิงใส่เรือนละสิบล้าน ยังไม่เคยทำตัวขี้อวดเบ่งแบบหนิวเทียนชื่อเลยสักนิด!!!

หนึ่งวินาทีผ่านไป...

สามวินาที...

......

ผ่านไปหนึ่งนาทีเต็ม ก็ยังไม่มีใครอุทานด้วยความทึ่ง ไม่มีใครอิจฉา และยิ่งไม่มีใครเสนอหน้าเข้ามาประจบสอพลอหนิวเทียนชื่อแม้แต่คนเดียว!

หนิวเทียนชื่อเริ่มทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ช่างเถอะ สงสัยพวกเด็กบ้านนอกปีหนึ่งพวกนี้คงจะช็อกค้างไปแล้วแน่ ๆ!

หวงจื่อเฉิงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ไอ้นี่มันจะมาเก๊กหาพ่อมันหรือไง!

เขาเอ่ยปากขึ้นมา "ก่อนอื่นนายต้องเข้าใจให้ชัดก่อนนะว่ารุ่นพี่หวังเยียนหรานเป็นฝ่ายตามตื๊อกู้เหวินชิง ไม่ใช่กู้เหวินชิงไปตามตอแยรุ่นพี่เขา"

"แล้วอีกอย่าง นายเป็นผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบนาฬิกาหรือไง? พอนายบอกว่าเป็นของปลอม มันต้องกลายเป็นของปลอมตามปากนายเลยเหรอ?"

สิ่งที่หวงจื่อเฉิงรำคาญที่สุดก็คือพวกคนโมตูขี้เบ่ง ก็เพราะมีคนท้องถิ่นที่ชอบมองคนด้วยหางตาแบบหนิวเทียนชื่อนี่แหละ ถึงทำให้ใครต่อใครคิดว่าคนโมตูชอบเหยียดคนต่างถิ่นและขี้โอ้อวด...

หนิวเทียนชื่อสีหน้ามืดครึ้มลงทันควัน "ใส่นาฬิกาขยะอย่างลองจินส์ราคาแค่สองหมื่น แกมีสิทธิ์อะไรมาสะเออะคุยกับฉัน?"

"........."

เชี่ยเอ๊ย หวงจื่อเฉิงโมโหจนอกแทบจะระเบิดแล้ว!

หนิวเทียนชื่อมองกู้เหวินชิงที่ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่ พลางขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยน้ำเสียงโอหัง "ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? แกเป็นใบ้หรือไง? หรือว่าหูหนวกกันแน่???"

เดิมทีกู้เหวินชิงไม่ได้คิดจะสนใจมันเลยสักนิด!

แต่อีกฝ่ายดันทำตัวกร่างเกินไปจริง ๆ...

ในที่สุดกู้เหวินชิงก็ยอมเอ่ยปาก "ฉันเป็นพ่อแกมั้ง... แกใส่นาฬิกาขยะราคาแสนห้า คิดว่าคู่ควรจะคุยกับฉันเหรอ?"

หนิวเทียนชื่อแค่นหัวเราะ "หึหึ ก็ยังดีกว่าแกที่ใส่ของเก๊ก็แล้วกัน... ใส่ของเก๊แล้วยังจะหน้าด้านภูมิใจอีกเหรอ?"

กู้เหวินชิงตอบเสียงเรียบ "ของจริงไม่มีทางเป็นของปลอม ของปลอมก็ไม่มีทางเป็นของจริง ฉันจำเป็นต้องพิสูจน์ให้นายดูด้วยหรือไง?"

หนิวเทียนชื่อหัวเราะจนแทบฟันร่วง ยิ่งกู้เหวินชิงพูดแบบนี้ เขาก็ยิ่งปักใจเชื่อว่านาฬิกาที่อีกฝ่ายใส่เป็นของเก๊แน่นอน แค่ใช้สมองคิดก็รู้แล้ว จะมีนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไหนมาใส่นาฬิกาเรือนละสิบล้านกัน???

แค่คิดดูก็ไร้สาระสิ้นดีแล้ว!

ยิ่งเรื่องที่ประโคมข่าวกันในเว็บบอร์ด ทั้งซูเปอร์คาร์เฟอร์รารี่คันละหลายสิบล้าน ทะเบียนรถราคาหนึ่งร้อยหกสิบแปดล้าน ในเมื่อหนิวเทียนชื่อไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง มีหรือจะเชื่อว่ามีคนสุดยอดขนาดนั้นอยู่จริง... เรื่องพวกนี้คิดดูก็รู้ว่าต้องแต่งขึ้นมาชัวร์ ๆ!

นี่มันก็แค่แผนการของกู้เหวินชิงชัด ๆ ที่อาศัยกระแสในเว็บบอร์ดสร้างภาพให้ตัวเองกลายเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองสุดไฮโซ เพื่อหลอกเอาหัวใจของหวังเยียนหรานไปครอง!

"เพราะแกพิสูจน์ไม่ได้น่ะสิ แกมันก็แค่ไอ้กระจอกจน ๆ คนหนึ่ง ที่มาสร้างภาพในมหาวิทยาลัยว่าเป็นลูกคนรวย เพื่อหลอกฟันความรู้สึกของพวกนักศึกษาหญิง!" หนิวเทียนชื่อพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

ทันใดนั้นกู้เหวินชิงก็ขมวดคิ้วมุ่น!

หนิวเทียนชื่อเห็นเข้าพอดีจึงระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "ฮ่า ๆ โดนฉันกระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนเข้าให้ ถึงกับโกรธจนควันออกหูเลยล่ะสิ"

กู้เหวินชิงไม่ได้สนใจไอ้งี่เง่าตรงหน้า แต่สายตากำลังจับจ้องไปยังคนที่กำลังเดินเข้ามาไม่ไกล ซึ่งเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

หลิวหยางเหว่ยได้ยินจากเพื่อนมาว่า เด็กปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยโมตูที่ชื่อเฉินอวิ้นเสวี่ยนั้นหน้าตาสะสวยระดับฟ้าประทาน!

วันนี้เขาถึงขั้นยอมขับรถมาไกลกว่าสามสิบกิโลเมตรเพื่อมาที่มหาวิทยาลัยโมตูโดยเฉพาะ!

หลิวหยางเหว่ยเดินเอ้อระเหยลอยชายมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกซ้อม เขาตั้งใจแวะมาส่องดูสาว ๆ เด็กปีหนึ่งเฉย ๆ...

ยิ่งได้ยินเพื่อนโม้ไว้ว่าคนที่ชื่อเฉินอวิ้นเสวี่ยคนนั้นสวยหยาดเยิ้มราวกับนางฟ้า วันนี้เขาจะต้องมายลโฉมให้เห็นกับตาตัวเองให้ได้ว่า หน้าตาของเฉินอวิ้นเสวี่ยจะสวยสะท้านฟ้าสะเทือนดินขนาดไหนกันแน่!!!

ความหงุดหงิดใจเมื่อหลายวันก่อนมลายหายไปจนหมดเกลี้ยง เพราะในคืนนั้นเองเขาก็ได้ลิ้มลองรสชาติของแม่สตรีมเมอร์สาวคนสวยไปเรียบร้อย... จะว่าไปก็เหมือนพลิกวิกฤตเป็นโอกาส เงินสามล้านไม่ต้องเสียไปสักแดงเดียว แถมยังได้กินฟรีอีกต่างหาก... ฟินสุด ๆ

ตอนนี้ในบัตรมีเงินนอนนิ่งอยู่ตั้งสามล้าน เขารู้สึกว่าขอแค่ใช้เงินล่อ การจะพิชิตใจเฉินอวิ้นเสวี่ยก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ!!!

หนิวเทียนชื่อหันกลับไปก็สังเกตเห็นหลิวหยางเหว่ยเข้าพอดี เบื้องหลังครอบครัวของหลิวหยางเหว่ยนั้นไม่ธรรมดาเลย เพราะบ้านของเขาเป็นถึงผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิง!...

บริษัทรับเหมาก่อสร้างที่พ่อของหนิวเทียนชื่อเปิด งานส่วนใหญ่ล้วนรับมาจากอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงทั้งนั้น!

พูดได้เลยว่าครอบครัวของหนิวเทียนชื่อต้องพึ่งพาบารมีของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงเพื่อประทังชีวิตอยู่รอดอย่างแท้จริง...

"พี่หยาง!"

หนิวเทียนชื่อที่เมื่อครู่ยังทำตัวกร่างคับฟ้า กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบสอพลอในพริบตา เขารีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปส่งบุหรี่พร้อมกับจุดไฟให้หลิวหยางเหว่ยทันที

ท่าทางของเขาไหลลื่นเป็นธรรมชาติจนไร้รอยต่อ ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าปกติคงจะเลียแข้งเลียขาหลิวหยางเหว่ยอยู่เป็นประจำแน่ ๆ......