ตอนที่ 54
ตอนที่ 054 ทำผิดก็ต้องชดใช้
minibunny · 7,291 ตัวอักษร
หลิวหยางเหว่ยอัดบุหรี่เข้าปอดด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มมีความสุขสุดขีด!
มีรองประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัยโมตูมาคอยจุดบุหรี่ให้แบบนี้ บารมีของเขาดูยิ่งใหญ่พอตัวไหมล่ะ??
เหล่านักศึกษาใหม่ต่างพากันมองหลิวหยางเหว่ยผู้ผอมกะหร่องตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ในใจแต่ละคนต่างประหลาดใจไม่น้อย!
หนิวเทียนชื่อที่ใส่โรเล็กซ์เรือนละแสนห้า มีดีกรีเป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษา แถมที่บ้านยังมีทรัพย์สินหลักร้อยล้าน จะยอมค้อมหัวก้มตัวทำตัวต่ำต้อยได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ!
นักศึกษาชายคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา "ผู้ชายคนนี้มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่มากเลยเหรอ?"
"ถึงขนาดทำให้หนิวเทียนชื่อยอมก้มหัวให้ได้ เขาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน"
"จริง คนอย่างหนิวเทียนชื่อดูปราดเดียวก็รู้ว่าชอบเหยียบคนต่ำกว่าเลียคนสูงกว่า คนที่ทำให้มันยอมก้มหัวเลียแข้งเลียขาได้ ฐานะต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ!"
ส่วนพวกนักศึกษาหญิงบางคนกลับรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง... ถึงขั้นมองตาค้างแทบไม่เชื่อสายตา!
รองประธานสโมสรนักศึกษาผู้หยิ่งยโส กลับทำตัวเหมือนลูกไล่คอยจุดบุหรี่ให้นักเลงกุ๊ยข้างถนน แถมยังยิ้มประจบสอพลอเดินตามก้นต้อย ๆ อีกต่างหาก...
ภาพลักษณ์ที่หนิวเทียนชื่อเพิ่งสร้างขึ้นในใจพวกเธอเมื่อครู่ พังทลายลงมาไม่เป็นท่า......
หลิวหยางเหว่ยรับรู้ได้ถึงสายตาตกตะลึงของทุกคน ในใจก็ยิ่งฟินจนแทบลอยได้...
ไม่เลวเลยจริง ๆ เจ้าหนิวคนนี้ยังพอรู้ความอยู่บ้าง!
จากนั้นเขาก็ถามอย่างไม่ใส่ใจ "เสี่ยวหนิว เด็กปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยของพวกแกที่ชื่อเฉินอวิ้นเสวี่ยคือคนไหนเหรอ?"
"ขอโทษด้วยครับคุณชายหลิว พอดีผมเพิ่งกลับมามหาวิทยาลัยวันนี้เหมือนกัน เลยยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับพวกเด็กปีหนึ่งเท่าไหร่ครับ!"
หลิวหยางเหว่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "งั้นวันนี้แกก็ตั้งใจมาส่องสาว ๆ เหมือนกันเหรอ?"
"คุณชายหลิวเข้าใจผิดแล้วครับ วันนี้ผมแค่บังเอิญเดินผ่านมา แล้วเห็นรุ่นน้องคนหนึ่งใส่ วาเชอรอง คอนสแตนติน รุ่นมอลตา ของเก๊เรือนละสิบล้านมาทำเป็นอวดรวย
พอดีผมว่างอยู่เลยกะจะสั่งสอนมันสักหน่อย ให้มันสำนึกว่าเกิดเป็นคนอย่าริทำตัวชอบอวดชอบเทียบไปเรื่อย วันหน้าจะได้รู้จักทำตัวติดดินก้าวไปทีละขั้นอย่างมั่นคงครับ!" หนิวเทียนชื่อพูดพลางยิ้มประจบ!
หนิวเทียนชื่อปกปิดเรื่องที่ตัวเองมาหาเรื่องกู้เหวินชิงเพราะหวังเยียนหรานเอาไว้!
หลิวหยางเหว่ยมันก็แค่ไอ้เฒ่าหัวงูคนหนึ่ง ถ้าเกิดมันรู้ว่ามีเทพธิดาอย่างหวังเยียนหรานอยู่ละก็ มันจะต้องลงมือกับหวังเยียนหรานแน่นอน!!!
พอได้ยินเข้า หลิวหยางเหว่ยก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที ขนาดบ้านเขามีทรัพย์สินตั้งสี่พันกว่าล้าน เขายังได้ใส่นาฬิการาคาแค่สี่แสนเอง
นาฬิกาเรือนละสี่แสนนี่ เขายังต้องไปอ้อนวอนกราบกรานแทบตายกว่าพ่อจะยอมควักกระเป๋าซื้อให้
ถ้าเกิดทุกคนหันไปใส่ของปลอมกันหมด แล้วนาฬิกาที่เขาอุตส่าห์จ่ายเงินสดตั้งสี่แสนซื้อมามันจะมีค่าอะไร? แล้วเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปวางก้ามอวดเบ่งต่อหน้าคนอื่นได้อีก?
หลิวหยางเหว่ยผู้รักหน้าตายิ่งกว่าสิ่งใดในชีวิตขมวดคิ้วแน่นพลางสบถ "ไอ้ระยำตัวไหนกันวะ กูจะช่วยสั่งสอนมันอีกแรง!"
หนิวเทียนชื่อชี้ไปที่กู้เหวินชิงพลางตะโกนเสียงดัง "คุณชายหลิว ไอ้ระยำตัวนี้นี่แหละครับที่ใส่ของเก๊เรือนละสิบล้านมาทำเป็นอวดเบ่ง!"
หลิวหยางเหว่ยเชิดหน้าอย่างถือดี เพ่งสายตามองไป
เชี่ยเอ๊ย!
กู้เหวินชิงเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยโมตูเหรอวะเนี่ย????
พริบตานั้น ขวัญหนีดีฝ่อจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง...
"พี่... พี่กู้!" หลิวหยางเหว่ยตกใจจนพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ไปหมด!
เมื่อกี้มีแต่คนใส่ชุดฝึกทหารลายพรางสีเขียวเหมือนกันไปหมด เขาเลยไม่ได้สังเกตเห็นกู้เหวินชิงเลยสักนิด...
วินาทีต่อมา โทสะก็พลันปะทุขึ้นในใจของเขา!
หลิวหยางเหว่ย: (ꐦÒ‸Ó)!
เขาโดนไอ้เวรหนิวเทียนชื่อตัวนี้ลากลงนรกซะแล้ว!
เมื่อกี้เขาเพิ่งจะด่ากู้เหวินชิงว่า "ไอ้ระยำ" ออกไปเต็มปากเต็มคำ!
ไม่ได้การ เขาต้องรีบกู้สถานการณ์กลับมาเดี๋ยวนี้!
หลิวหยางเหว่ยเงื้อแขนสุดแรง แล้วตบหน้าหนิวเทียนชื่อฉาดใหญ่อย่างจัง!
หนิวเทียนชื่อถึงกับโดนตบจนหน้าหงายมึนตึ้บไปเลย ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด หลิวหยางเหว่ยก็ชี้นิ้วใส่หน้าผากมันพลางแผดเสียงด่าลั่น
"มึงสิคือไอ้ระยำ โคตรเหง้ามึงต่างหากที่เป็นไอ้ระยำ!"
พูดจบก็ฟาดฝ่ามือซ้ายทีขวาทีซ้ำเข้าไปอีกสองฉาดดังเพียะ ๆ!
"มึงรู้ไหมว่าเขาคือใคร? พี่กู้คือคนที่ทั้งมึงและกูต้องแหงนหน้ามองด้วยความเคารพ มึงยังเสือกกล้ากุเรื่องใส่ร้ายหาว่าพี่กู้ใส่นาฬิกาเก๊อีกเหรอ?"
หลิวหยางเหว่ยยังคงตะโกนเสียงดังลั่นต่อไป "บ้านพี่กู้ร่ำรวยมหาศาล มีกิจการใหญ่โตระดับไหน จะมาขาดแคลนเศษเงินแค่นี้เหรอวะ??!
อย่าว่าแต่นาฬิกาเรือนละสิบล้านเลย ต่อให้พี่กู้จะใส่เรือนละสามสิบล้าน หรือเรือนละร้อยล้าน กูยังคิดว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาเลยด้วยซ้ำ!"
ฮือฮา!
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา!
ก็ทำเอานักศึกษาส่วนใหญ่ตกตะลึงจนแทบช็อกตาย!
ตระกูลของกู้เหวินชิงมีอิทธิพลขนาดนั้นเลยเหรอ?
แม้แต่หลิวหยางเหว่ยที่เป็นถึงรองประธานสโมสรนักศึกษายังต้องคอยประจบเอาใจ ถึงขั้นต้องเรียกกู้เหวินชิงว่า "พี่กู้"!
ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า เบื้องหลังของกู้เหวินชิงจะต้องยิ่งใหญ่กว่านั้นอย่างไม่ต้องสงสัย!
กู้เหวินชิงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "ได้ยินว่านายจะมาสั่งสอนฉันงั้นเหรอ?"
หลิวหยางเหว่ยกลัวจนแทบฉี่ราด รีบกุลีกุจอถลาเข้าไปตรงหน้ากู้เหวินชิง ควักบุหรี่ออกมาจุดไฟให้พลางยิ้มประจบสอพลอว่า
"ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นพี่กู้ ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกร้อยเท่าผมก็ไม่กล้าหรอกครับ!"
พูดจบ เขาก็กวักมือเรียก "ไอ้เสี่ยวหนิว มารดาเอ็งเถอะ มึงคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วใช่ไหม...
พี่กู้ของกูเป็นถึงผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิง ถือหุ้นอยู่ในเครือหวาเฟิงตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ มูลค่ารวมแปดพันล้าน
นาฬิกาแบบไหนที่เขาจะไม่มีปัญญาซื้อ? มึงเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้สะเออะมาปล่อยข่าวลือว่าพี่กู้ใส่นาฬิกาเก๊วะ???"
ได้ยินคำพูดของหลิวหยางเหว่ย หนิวเทียนชื่อก็ตกใจจนตาค้าง!
เด็กปีหนึ่งที่เขาไปมีเรื่องด้วย เป็นถึงผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิง...
แถมยังถือหุ้นตั้งสิบเปอร์เซ็นต์อีกต่างหาก!
วินาทีนี้ เขาแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้น ๆ
ขนาดบ้านของหลิวหยางเหว่ยถือหุ้นหวาเฟิงแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ เขายังต้องยอมค้อมตัวประจบเอาใจแทบตาย!
แต่วันนี้ เขากลับไปล่วงเกินผู้ถือหุ้นอีกคนของเครือหวาเฟิงเข้าเต็มเปา และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ กู้เหวินชิงถือหุ้นของหวาเฟิงอยู่ตั้งสิบเปอร์เซ็นต์......
พอมองกู้เหวินชิงที่ตีหน้าเย็นชา และนึกย้อนไปถึงคำพูดอวดดีที่ตัวเองเพิ่งพ่นออกไปเมื่อครู่ หนิวเทียนชื่อก็เหงื่อกาฬแตกพลั่กไปทั้งตัว...
เมื่อกี้เขายังเพิ่งจะเยาะเย้ยว่ากู้เหวินชิงใส่นาฬิกาเก๊เรือนละสิบล้านอยู่เลย!
แถมยังคิดจะไปตามตื๊อผู้หญิงที่คุณชายกู้หมายตาอย่างหวังเยียนหรานอีก...
ใครจะไปคิดฝันว่าเด็กปีหนึ่งคนนี้จะเป็นถึงผู้ถือหุ้นของหวาเฟิง แถมยังมีทรัพย์สินในครอบครองตั้งแปดพันล้านขนาดนี้.....
ตอนนี้เขาได้ล่วงเกินคุณชายกู้จนถึงที่สุดแล้ว....
จบเห่แล้ว คราวนี้จบเห่แน่! ต้องรีบแก้ไขสถานการณ์เดี๋ยวนี้!
ไม่อย่างนั้นแค่คุณชายกู้เอ่ยปากเพียงคำเดียว บริษัทรับเหมาก่อสร้างของบ้านเขาก็คงล้มละลายทันที....
"คุณชายกู้ ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเองครับ โทษที่ตาผมมันบอดเองจนดูไม่ออกว่านาฬิกาเป็นของจริงหรือของปลอม" หนิวเทียนชื่อพูดพลางตบหน้าตัวเองไปสองฉาดดังเพียะ ๆ
จากนั้น เขาก็ตบหน้าตัวเองซ้ำอีกสองฉาดดังเพียะ ๆ "แล้วผมก็ไม่ควรไปแตะต้องผู้หญิงที่คุณชายกู้หมายตาไว้เลยครับ เป็นเพราะผมมันหน้ามืดตามัวจนทำเรื่องโง่เขลาลงไป สมควรโดนตบจริง ๆ ครับ!"
"คุณชายกู้ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ ไว้ชีวิตผมสักครั้งเถอะครับ!"
หนิวเทียนชื่อร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลพราก เขากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว... การไปล่วงเกินบุคคลระดับบิ๊กอย่างกู้เหวินชิงเข้า
ขอแค่อีกฝ่ายต่อสายบอกไปเพียงคำเดียว บริษัทรับเหมาก่อสร้างของบ้านเขาก็คงจะมลายหายไปในพริบตา....
หนิวเทียนชื่อไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตยากจนข้นแค้นหรอกนะ!
"ทำผิดก็ต้องชดใช้! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนในครอบครัว เพราะงั้นวางใจเถอะ ฉันไม่ลงมือจัดการบริษัทของที่บ้านนายหรอก!" กู้เหวินชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก!
ได้ยินเช่นนั้น หนิวเทียนชื่อก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ขอบคุณคุณชายกู้ที่เมตตาครับ!"
พูดจบ เขาก็ถอดนาฬิการาคาแสนห้าของตัวเองออก แม้ในใจจะแสนเสียดาย แต่ก็ยังกัดฟันทุ่มลงพื้นสุดแรงจนแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี!
จากนั้นก็เงื้อฝ่ามือตบหน้าตัวเองซ้ายขวาอย่างบ้าคลั่ง กะว่าจะตบให้ครบหนึ่งร้อยทีไปเลย!
แต่พอเขาตบไปถึงทีที่สิบ!
กู้เหวินชิงก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พอได้แล้ว ไสหัวไปซะ!"
สั่งสอนแค่นี้ก็ถือว่าพอหอมปากหอมคอแล้ว!
หนิวเทียนชื่อรู้สึกราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่ รีบเผ่นหนีแน่บไปอย่างหมดรูป......
คุณพระช่วย!
ทุกคนที่ได้เห็นภาพนี้ต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง
พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ต่อหน้ากู้เหวินชิงแล้ว รองประธานสโมสรนักศึกษาที่บ้านมีทรัพย์สินหลักร้อยล้าน จะมีสภาพน่าเวทนาไม่ต่างจากหมาตัวหนึ่งขนาดนี้!
เมื่อกี้พวกเขาได้ยินอะไรกันนะ?
กู้เหวินชิงเป็นผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิงงั้นเหรอ!
นี่มันจะเจ๋งเกินไปแล้วมั้งโว้ย!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น