ตอนที่ 056 ลดเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ประหยัดไปกว่าห้าล้าน

นครโมตู!

ถนนหัวซี ย่านเมืองมหาวิทยาลัย ณ ร้านอาหารจีนย่วนเว่ยเซวียน!

อยู่ ๆ หวงจงหวงก็ได้รับสายจากทางอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิง ปลายสายใช้น้ำเสียงสุภาพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง แจ้งว่าบ้านสไตล์ตะวันตกที่เขาเพิ่งซื้อกับหวาเฟิงไปก่อนหน้านี้ สามารถให้ส่วนลดจากราคาเดิมได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ หรือคิดเป็นราคาเพียงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!

แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ หวงจงหวงก็กดตัดสายทิ้งทันที!

"คนบ้าอะไรวะเนี่ย!" หวงจงหวงสบถด่า

ภรรยาของเขาเอ่ยถามขึ้นมา "เหล่าหวง มีอะไรเหรอ?"

หวงจงหวงตอบว่า "มีคนแอบอ้างว่าโทรมาจากอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิง บอกว่าบ้านที่เราเพิ่งซื้อไปได้ส่วนลดเนี่ยสิ... เธอดูสิว่าเดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพมันน่าขำสิ้นดีไหมล่ะ!"

ภรรยาของเขาก็รู้สึกว่ามันน่าขำเช่นกัน เดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพสรรหาสารพัดวิธีมาหลอกคนจริง ๆ ไม่ยอมไปสืบดูชื่อเสียงของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงซะก่อนเลย

พูดได้เต็มปากเลยว่าในโมตู ชื่อเสียงของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงติดท็อปสามอย่างแน่นอน บ้านของหวาเฟิงไม่เคยขาดคนซื้อเลยสักนิด ขายดีจนแทบไม่พอขาย แล้วจะมาลดแลกแจกแถมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยได้ยังไงกัน???

อสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงไม่ได้เปิดมาทำการกุศลสักหน่อย... มีเงินไม่เอา จะมารู้สึกว่าเงินมันเยอะเกินไปจนต้องแจกทิ้งหรือไง?

อีกอย่างพวกเขาก็จ่ายเงินสดเต็มจำนวนไปหมดแล้ว สัญญาก็เซ็นเรียบร้อย เงินก็โอนเข้าบัญชีของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงแล้วด้วย มีหรือที่หวาเฟิงจะยอมคายเงินที่กลืนลงท้องไปแล้วออกมาคืนให้!

หลังจากนั้นไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกรอบ หวงจงหวงกดรับสายด้วยความรำคาญใจ เสียงใสเจื้อยแจ้วจากปลายสายดังขึ้นมาทันทีว่า

"สวัสดีค่ะคุณหวง ดิฉันโทรมาจากอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงจริง ๆ นะคะ..."

ปัง!

หวงจงหวงกดตัดสายทิ้งทันควัน พลางนึกในใจว่ามิจฉาชีพคนนี้มันตื๊อไม่เลิกจริง ๆ!

ผ่านไปครู่ใหญ่ เซลล์ที่เคยพาหวงจงหวงไปดูบ้านก็โทรเข้ามา:

"เชี่ยเอ๊ย! ลูกพี่ พี่ทำอะไรลงไปเนี่ย? อสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงยอมให้ส่วนลดพี่แต่พี่กลับไม่เอาเนี่ยนะ? พี่มีเงินเหลือใช้เยอะเกินไปเหรอครับ? แล้วอีกอย่าง พี่มีเพื่อนที่รู้จักกับประธานกู้ทำไมไม่รีบบอกผมแต่แรกล่ะครับ!!!"

"หา... ให้ส่วนลดฉันจริง ๆ งั้นเหรอ?" หวงจงหวงเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง!

เซลล์ตอบว่า "ก็ใช่น่ะสิครับ แถมยังลดให้ตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ จ่ายแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเอง เล่นเอาผมอิจฉาพี่จนตาร้อนผ่าวไปหมดแล้วเนี่ย!"

ทั้งสองคนคุยกันอยู่พักหนึ่ง พอวางสายไปแล้ว!

เขากับภรรยาก็ตื่นเต้นดีใจกันจนเนื้อเต้น!

ซื้อบ้านได้ในราคาแค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ...

หวงจงหวงควักเงินเก็บของตัวเองออกมาหลายล้าน รวมกับเงินชดเชยจากการเวนคืนบ้านเก่าอีกสิบล้านนิด ๆ รวบรวมเงินได้ทั้งหมดสิบแปดล้านเพื่อนำมาซื้อบ้านหลังนี้!

บ้านสไตล์ตะวันตกที่เขาซื้อ ราคาตารางเมตรละแสนกว่า พื้นที่ใช้สอยหนึ่งร้อยแปดสิบตารางเมตร รวมมูลค่าทั้งสิ้นสิบแปดล้านกว่า...

พอลดเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ยอดรวมก็จะเหลือเพียงแค่ 12,600,000 เท่านั้น!!

ประหยัดเงินในกระเป๋าของเขาไปได้เหนาะ ๆ ถึง 5,400,000 เลยทีเดียว!

จะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร นี่มันเหมือนลาภก้อนโตหล่นทับลงมาจากฟ้าชัด ๆ!

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงโทรไปหาเพื่อนฝูงหน้าที่การงานเข้าท่าสองสามคน เพื่อถามว่าในบรรดาพวกเขามีใครรู้จักกับประธานกู้แห่งอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงบ้างไหม.....

......

ภายในหอพักนักศึกษาชาย!

หวงจื่อเฉิงไม่ได้เก็บเอาเรื่องสายโทรศัพท์ของกู้เหวินชิงมาใส่ใจ คิดว่าเมื่อกี้ทุกคนแค่พูดเล่นกันขำ ๆ ไปเท่านั้นเอง!

"เจ๋งว่ะเหล่ากู้ มึงแม่งโคตรสุดยอด!"

"เมื่อกี้ที่สนามบอลนี่เท่ระเบิดไปเลย อย่าว่าแต่พวกสาว ๆ เลยนะ ขนาดกูเป็นผู้ชายแท้ ๆ ยังรู้สึกว่ามึงหล่อชิบหาย!"

"ผู้ถือหุ้นของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงเนี่ย แค่คิดก็รู้สึกว่าโคตรไฮโซแล้ว..."

โจวเทาออกท่าทางมือไม้ประกอบอย่างตื่นเต้น น้ำเสียงเจือความอิจฉาอย่างยิ่ง

เจิ้งเสี่ยวหงเองก็ทั้งอิจฉา ทั้งริษยา และทั้งหมั่นไส้ไม่แพ้กัน:

"เหล่ากู้ มึงเก็บทรงเก่งเกินไปแล้ว ทรัพย์สินแปดพันล้านเนี่ยนะ! ทำเอากูอิจฉาจนแทบจะดิ้นตายอยู่แล้วเนี่ย!!!"

เห็นท่าทางของพวกเขา กู้เหวินชิงก็ยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยอย่างถ่อมตัวว่า:

"ก็แค่ทรัพย์สินของตระกูลน่ะ ไม่คุ้มค่าให้พูดถึงหรอก! ไม่ต้องมาอิจฉาฉันหรอกนะ เพราะพวกนายอิจฉาไปก็ทำแบบฉันไม่ได้อยู่ดี!"

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน: "เชี่ยเอ๊ย! แทงใจดำชะมัด เกินไปแล้วนะโว้ย!"

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่นั้น เสียงริงโทนจากไอโฟน 13 ของหวงจื่อเฉิงก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี!!!

หวงจื่อเฉิงหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็พบว่าเป็นพ่อของเขาที่โทรเข้ามา!

หวงจื่อเฉิงกดรับสายทันที: "ฮัลโหล พ่อมีอะไรเหรอครับ?"