ตอนที่ 057 ความอิจฉาของหลี่จิ่นซิ่ว

"ไอ้ลูกชาย แกพอจะรู้จักประธานกู้บ้างไหม!"

เสียงของหวงจงหวงดังลั่นมาจากปลายสาย!

เขาถามคนรู้จักไปทั่วแล้ว แต่ไม่มีใครรู้จักประธานกู้แห่งหวาเฟิงเลยสักคน!

เหลือแค่เบอร์ของหวงจื่อเฉิงที่ยังไม่ได้โทร แม้จะคิดว่าลูกชายเป็นแค่นักศึกษา โอกาสที่จะรู้จักประธานกู้แทบจะเป็นศูนย์ แต่เขาก็ยังอยากลองถามดู!

"ประธานกู้เหรอครับ?" หวงจื่อเฉิงทำหน้างง "ประธานกู้คนไหนกัน??"

"ก็ประธานกู้แห่งเครือหวาเฟิงไงล่ะ! เมื่อกี้คนของเครือหวาเฟิงเพิ่งโทรมา

บอกว่าลดราคาบ้านที่เราเพิ่งซื้อไปให้ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ เงินตั้งห้าล้านกว่าโอนคืนเข้าบัญชีธนาคารของพ่อเรียบร้อยแล้วเนี่ย..."

"เชี่ยเอ๊ย! ประธานกู้ที่พ่อว่านั่นมันรูมเมตผมเอง!" หวงจื่อเฉิงเบิกตากว้าง ในใจตกตะลึงจนถึงขีดสุด!

หวงจงหวงรีบกำชับลูกชายทันที: "เดี๋ยวพ่อจะโอนเงินให้แกหนึ่งล้าน แกต้องขอบคุณประธานกู้เขาให้ดีๆ ล่ะ จำไว้ว่าต้องสร้างสัมพันธ์อันดีกับประธานกู้ไว้ให้แน่นแฟ้นนะ!"

หลังจากวางสาย หวงจื่อเฉิงยังคงไม่อยากเชื่อ รู้สึกราวกับตัวเองกำลังฝันไป!

เงินตั้งห้าล้านกว่า นั่นเท่ากับรายได้จากการทำธุรกิจของพ่อเขาทั้งปีเลยนะ...!

แต่เหล่ากู้แค่พูดประโยคเดียว ก็ช่วยประหยัดเงินให้บ้านเขาไปได้ตั้งห้าล้าน!

นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!

แถมเหล่ากู้เพิ่งวางสายไปได้แค่สิบกว่านาที ทางนั้นก็ลดราคาและโอนเงินคืนมาให้อย่างรวดเร็วขนาดนี้... บารมีของเหล่ากู้นี่มันสุดยอดจริงๆ!

หอพักไม่ได้กว้างอะไร เสียงคุยโทรศัพท์จึงได้ยินกันทั่วทั้งห้อง!

โจวเทาโพล่งขึ้นมาด้วยความอิจฉา "เหล่ากู้ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นายแม่งโคตรได้ใจ โคตรมีน้ำใจนักเลงเลยว่ะ!"

"โทรแค่สายเดียว ช่วยลดค่าซื้อบ้านให้ไอ้เวรหวงจื่อเฉิงไปได้ตั้งห้าล้าน มีแค่นายคนเดียวเท่านั้นแหละที่ทำเรื่องแบบนี้ได้"

"วันข้างหน้าถ้าฉันมีปัญญาเมื่อไหร่ จะต้องไปซื้อบ้านของหวาเฟิงแน่นอน ถึงตอนนั้นต้องลดให้ฉันสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยนะเว้ย!"

เจิ้งเสี่ยวหงเองก็มองกู้เหวินชิงด้วยสายตาเลื่อมใสเช่นกัน

"เหล่ากู้ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ถ้าฉันจะขอฝากตัวเป็นลูกชายนายยังทันอยู่ไหมเนี่ย??"

กู้เหวินชิงเบะปาก "ไสหัวไปเลย ฉันยังหนุ่มขนาดนี้ จะไปมีลูกชายโตขนาดแกได้ยังไงโว้ย!"

หวงจื่อเฉิงเดินเข้ามาบอกว่าเงินหนึ่งล้านของพ่อเข้าบัญชีแล้ว พร้อมกับเอ่ยปากขอเลขบัญชีธนาคารจากกู้เหวินชิง!

กู้เหวินชิงโบกมือปฏิเสธ "นายเก็บไว้เถอะ ฉันไม่ได้ขาดแคลนเศษเงินแค่นี้หรอก!"

พอได้ยินแบบนั้น หวงจื่อเฉิงก็คิดในใจว่าจริงของเขา! เหล่ากู้รวยระดับนี้ อย่าว่าแต่หนึ่งล้านเลย ต่อให้เป็นสิบล้าน สำหรับเขาก็คงเป็นแค่เศษเงินค่าขนมเท่านั้นแหละ!

จากนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ก่อนจะพูดกับกู้เหวินชิงว่า "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เอาเป็นว่าฝึกทหารเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะพาทุกคนไปเลี้ยงที่ไนต์คลับที่ใหญ่ที่สุดในโมตู พวกนายอยากสั่งอะไรก็สั่งไปเลย เดี๋ยวฉันจ่ายเอง!"

พอได้ยินแบบนั้น ทั้งเจิ้งเสี่ยวหงและโจวเทาต่างก็ยิ้มหน้าบาน... พร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้หวงจื่อเฉิงยกใหญ่...

.......

กู้เหวินชิงอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน!

เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาว การแต่งตัวแสนเรียบง่ายธรรมดา ทว่าพออยู่บนตัวกู้เหวินชิง กลับดูดีมีระดับและหล่อเหลาอย่างยิ่ง...

"เหล่ากู้ ฉันก็ซื้อไนกี้มาคู่นึงเหมือนกันนะ!" โจวเทาถือรองเท้าสเกตบอร์ดแบรนด์ไนกี้คู่หนึ่งที่เป็นลายตัดต่อสีเทาขาวขึ้นมา!

คราวก่อนที่ไปรวมกลุ่มกับหลี่เหวินฟาง เขาเห็นมั่วลั่วใส่รองเท้าไนกี้แล้วดูสวยมาก เลยไปกดสั่งซื้อออนไลน์มาคู่หนึ่งในราคาไม่กี่สิบหยวน!

หวงจื่อเฉิงเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "โลโก้เครื่องหมายถูกของไนกี้อันนี้ยังเบี้ยวอยู่เลย ของนายเนี่ยสภาพแย่กว่าของก๊อปเกรดผู่เถียนซะอีก ซื้อมาไม่กี่สิบหยวนล่ะสิ?"

โจวเทากลับไม่ใส่ใจ ในเมื่อคิดว่ามันสวยดีจึงบอกไปว่า "หกสิบแปดหยวน แถมส่งฟรีด้วยนะโว้ย!"

กู้เหวินชิงยิ้มพลางเดินเข้าไปตบไหล่โจวเทาเบาๆ "แท้หรือไม่แท้มันไม่สำคัญหรอก แค่ใส่สบายก็พอแล้ว!"

โจวเทาหัวเราะแหะๆ เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!

ตอนนี้เองโจวเทาเพิ่งสังเกตเห็นการแต่งตัวของกู้เหวินชิง "เชี่ยเอ๊ย! นายคงไม่ได้จะออกไปเดตอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"รู้ก็ดีแล้ว ถ้ามีคนมาตรวจหอก็บอกว่าฉันเข้าห้องน้ำอยู่ก็แล้วกัน!" กู้เหวินชิงพูดพลางก้าวเท้าเดินออกจากห้องพักไป

ทั้งสามคนที่เหลือต่างมองหน้ากันตาปริบๆ ในใจอิจฉากู้เหวินชิงจนแทบคลั่ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากู้เหวินชิงคงจะออกไปลิ้มลองสาวสวยอีกตามเคย...

ให้ตายเถอะ พอเอามาเทียบกันแล้วมันน่าโมโหชะมัด!

พวกเขาทั้งสามคนยังไม่เคยแม้แต่จะได้จับมือผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ แต่กู้เหวินชิงกลับได้ครอบครองช่วงเวลาวัยรุ่นของหญิงสาวไปแล้วคนหนึ่ง... อ๊ะ ไม่สิ... เผลอๆ อาจจะเป็นวัยรุ่นของสาวๆ ตั้งหลายคนเลยด้วยซ้ำ!!!

กู้เหวินชิงยังไม่ทันได้ขึ้นรถเฟอร์รารี่ โทรศัพท์ก็สั่นเตือนว่ามีข้อความวีแชตเข้ามาเสียก่อน!

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความที่หวังหมิ่นส่งมา

กู้เหวินชิงกดเปิดอ่านข้อความที่ยังไม่ได้เปิดดู

หวังหมิ่น: ที่รัก ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ! (ร้องไห้)

หวังหมิ่น: วันนี้คุณจะมาหาไหมคะ? ฉันรอคุณอยู่ที่โรงแรมนะ (แนบรูป: รูปเซลฟี่สุดยั่วยวนหนึ่งใบ)

หวังหมิ่น: ที่รัก คุณเกิดปีนักษัตรอะไรเหรอคะ? (จูบ)

กู้เหวินชิงยกยิ้มมุมปาก แล้วพิมพ์ตอบกลับไป:

"อาบน้ำปะแป้งให้หอมๆ แล้วรอผมได้เลย! ส่วนผมเกิดปี 2004 ปีวอก ว่าแต่คุณถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ?"

หวังหมิ่น: เปล่าค่ะ คุณเป็นของฉันต่างหากล่ะคะ! (เขินอาย)

กู้เหวินชิงเห็นมุกจีบสาวเสี่ยวๆ แล้ว รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปาก:

กู้เหวินชิง: คุณก็ไม่ได้หน้าเหมือนลิงสักหน่อยนี่นา!

หวังหมิ่น: ไม่สนหรอกค่ะ ยังไงคุณก็เป็นของฉันอยู่ดีนั่นแหละ! (โกรธ)

......

ตอนนั้นเอง รุ่นพี่สาวก็ส่งข้อความมาอีกข้อความเช่นกัน!

หวังเยียนหราน: วันนี้หนิวเทียนชื่อไปหาเรื่องนายเหรอ? (เบะปาก)

กู้เหวินชิง: ใช่ครับ แถมยังเหน็บแนมผมยกใหญ่เลยด้วย รุ่นพี่จะชดเชยเยียวยาจิตใจอันบอบช้ำของรุ่นน้องคนนี้ยังไงดีล่ะครับ!

หวังเยียนหราน: รุ่นน้อง สวยไหมจ๊ะ? [รูปภาพ] [รูปภาพ] (เขินอาย) (ภาพถ่ายแฟชั่นของรุ่นพี่สาว)

กู้เหวินชิง: มีของสมนาคุณเด็ดๆ ไหมครับ (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

หวังเยียนหราน: ชิ! เจ้าคนลามกตัวน้อย! [รูปภาพ] [รูปภาพ]! (ถุงน่องดำ)

เมื่อได้เห็นภาพแนวที่ตัวเองโปรดปราน พลางนึกถึงรูปร่างอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของหวังเยียนหราน

เปลวไฟในใจของกู้เหวินชิงก็ลุกโชนขึ้นมาทันที!

นางปีศาจเอ๊ย! ถนัดนักเรื่องจุดไฟ แต่ไม่เคยคิดจะช่วยดับให้เลยสักนิด!

กู้เหวินชิงก้าวขึ้นรถเฟอร์รารี่ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยไว้ เสียงเครื่องยนต์ของเฟอร์รารี่คำรามลั่นดั่งสายฟ้าฟาด ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปสู่ราตรีกาลอันมืดมิดของโมตู!

ระหว่างทาง กู้เหวินชิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมี "สตูดิโอเกมโมตู" อยู่อีกแห่งนี่นา!

ธุรกิจมีมากขึ้นเรื่อยๆ พอไม่ทันระวังก็เผลอลืมไปเสียสนิทเลย!

ไว้อีกสองวันถ้ามีเวลาว่าง ค่อยแวะไปตรวจดูงานที่ "สตูดิโอเกม" เสียหน่อยดีกว่า!

..........

ณ มหาวิทยาลัยโมตู ภายในห้องพักของหวังเยียนหราน!

เด็กสาวที่ชื่อหลี่จิ่นซิ่วกำลังถือโทรศัพท์เปิดดูเว็บบอร์ดของทางมหาวิทยาลัยอยู่!

[แฉหมดเปลือก! กู้เหวินชิง เด็กปีหนึ่ง ที่แท้เป็นถึงผู้ถือหุ้นของหวาเฟิง!!!!]

ด้านหน้าสุดของโพสต์มีสัญลักษณ์รูป [ไฟ] แปะอยู่!

บ่งบอกว่าตอนนี้กระทู้นี้กำลังฮอตฮิตติดลมบนอย่างมาก!

ความคิดเห็นด้านล่างมีสารพัดรูปแบบแตกต่างกันไป!

หลี่จิ่นซิ่วคัดกรองพวกคอมเมนต์เกรียน ด่าทอ และคอมเมนต์แสดงความอิจฉาทิ้งไปโดยอัตโนมัติ!

เธอรู้แล้วว่ากู้เหวินชิงซื้อรถปอร์เช่ให้หวังเยียนหรานคันหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น นาฬิกาข้อมือที่กู้เหวินชิงสวมใส่อยู่ยังมีมูลค่าสูงถึงสิบล้าน!

นาทีนี้ เธอรู้สึกอิจฉาหวังเยียนหรานจนแทบอกแตกตาย!

หลี่จิ่นซิ่วเอ่ยปากถามขึ้นมา: "เยียนหราน ทางบ้านของรุ่นน้องที่เธอตามจีบอยู่คนนั้นเป็นผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิงจริงๆ เหรอคะ?? แล้วรถปอร์เช่ของเธอเขาก็เป็นคนซื้อให้จริงๆ ใช่ไหม??"

"ใช่สิ ครั้งก่อนเขาก็บอกอยู่นี่นา! รถคันนั้นเขาซื้อมาสามล้านกว่าหยวนแน่ะ!" หวังเยียนหรานเองก็กำลังนั่งดูเว็บบอร์ดอยู่เช่นกัน จึงตอบกลับไปโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลยแม้แต่น้อย!

"อ๋อ บ้านพักตากอากาศของโครงการนั้นราคาค่อนข้างแพงเลยนะ!" หลี่จิ่นซิ่วนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา!

"แพงเหรอคะ? สำหรับกู้เหวินชิงแล้วมันไม่ได้แพงอะไรเลยสักนิดเดียวค่ะ!" หวังเยียนหรานตอบไปส่งๆ!

หลี่จิ่นซิ่วเบะปาก แล้วไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย!

บรรยากาศการโอ้อวดชิงดีชิงเด่นระหว่างผู้หญิงด้วยกันนั้นรุนแรงเอาเรื่องเลยทีเดียว!

แฟนหนุ่มของหลี่จิ่นซิ่วเคยซื้อทาวน์โฮมในโครงการของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงมาก่อน หลี่จิ่นซิ่วเลยเอาเรื่องนี้มาคุยโวโอ้อวดในห้องพักไปเต็มๆ ถึงหนึ่งหรือสองเดือนเลยทีเดียว!